Versnipperde mensen

Ik weet nog toen ik in het verzorgingscentSysteemkaartenrum werkte aan de receptie dat het regelmatig gebeurde dat er iemand overleed en dan kreeg ik een berichtje dat de kaart uit het systeem gehaald moest worden. (toen hadden we nog een kaartenbak 😉 ).
En natuurlijk kende ik niet alle mensen maar regelmatig gebeurde het ook dat ik ze wel vrij goed kende en dan was het meer dan het weggooien van een kaartje.
Er was een mevrouw echt een chique dame die dementerend was en soms tijdens een dienst wel twintig keer aan de balie iets kwam vragen.  Ondanks haar dementie bleef ze echt een dame en ze begon altijd de zin met :”Neemt u mij niet kwalijk” en dan hoe laat is het, komt mijn zoon nog, wanneer krijg ik eten  en dat soort vragen. Ze al weer vergetend als ze wegliep.
Toen ik haar kaart uit de bak haalde dacht ik opeens, zo gaat het, je papieren worden gewoon weggehaald, uit het systeem en voor onze instelling ben je er dan niet meer. Logisch maar bij sommige mensen greep me dat toch wel aan.
Ik weet nog dat ik bij het verwijderen van haar kaartje een gedichtje maakte dat ik niet meer heb maar dat gevoel verwoorde.
Gisteren en vandaag, regen, regen, regen en regen.  Eigenlijk wilde ik beginnen met mijn keuken op te knappen maar dan wil ik wel iets open kunnen zetten als ik ga schuren dus maar plan B gaan doen.
Het opruimen van de papierwinkel van mijn overleden broer en zwager. Er zijn papieren die inmiddels wel weg kunnen. Zeker van mijn zwager had ik heel veel mappen omdat ik alles voor hem jaren in mappen deed en hij eigenlijk nooit wat weg gegooid had.
En ik kan je vertellen dat zorginstellingen, verzekering, revalidatiecentra en dat soort instanties je rijkelijk voorzien van papieren.
Eerst alles uitgezocht wat er weg kon en in zakken gedaan. En ook van de papieren van mijn broer kon er veel weg. 
Daarna alles door de versnipperaar gehaald, uren lang bezig om alles in strookjes te veranderen. zakken papierTwaalf vuilniszakken, wat een klus zeg. En eigenlijk voelde het net zo’n beetje aan als toen ik dat kaartje van die mevrouw door de versnipperaar deed.
Van twee mensen die er niet meer zijn worden hun papieren ook weggedaan. Veel papieren roepen ook herinneringen op. Leuke en minder leuke herinneringen.
Het verschil is wel dat die mevrouw wat verder van me afstond (hoewel het gekke is dat ze toch nog op zo’n manier wel in mijn herinnering terug komt) en mijn broer en zwager natuurlijk altijd een stukje van mezelf zullen blijven hoeveel papieren ik ook vernietig dat gaat gelukkig nooit weg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Versnipperde mensen

  1. Lenjef zegt:

    Weg

    op een keer zijn ze er niet meer
    als het hart niet meer klopt
    een leven stopt
    wordt de leegte gevuld met zeer

    Versnipperde mensen, het zijn steeds meer bekenden…
    Lenjef

  2. Joke Zelf zegt:

    Versnipperde mensen; mooi beeld heb je daar geschreven. Zo voel ik me ook tijdens het weggooien van oude papieren van mijn ouders. De neiging om alles maar gewoon te bewaren, probeer ik te onderdrukken, want alles stapelt zich maar op. Ik ben zelfs al bezig om mijzelf beetje bij beetje te versnipperen.

  3. kakel zegt:

    Je herinneringen kunnen door niemand door de versnipperaar gehaald worden! Het is mooi zoals je de deftige dame memoreert.
    Liefs Kakel

  4. rietepietz zegt:

    Soms inderdaad heftig die paperassen wegdoen, ik heb er nu al zoveel moeite mee dat ik meer bewaar dan nodig is. Maar dit wel écht een heleboel, versnippert zelfs nog 12 zakken pppffftt… hard gewerkt zeg!

  5. Tjonge Anneke, wat een berg om te versnipperen… en ja dat je die associatie krijgt snap ik ook!

  6. minoesjka2 zegt:

    zoooooo ……….dat was heel wat werk zeg 12 zakken ! gelukkig kunnen gedachtes/herinneringen aan mensen die er niet meer zijn niet versnipperd worden.

  7. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Tot stof zal je vergaan………………
    Maar snappen doe ik het.

  8. Plato zegt:

    Raar gevoel he, dat opruimen. Ik had dat ook met het opruimen van mijn moeders huis. Je voelt je een halve misdadiger omdat je de harmonie afbreekt, dingen weggooit zonder te kunnen vragen en zo. Misschien komen die gevoelens wel omdat je altijd hoopt dat er iets van iemand overblijft. Maar behalve foto’s zijn dat toch voornamelijk de herinneringen en die zijn net zo lang als het leven van de persoon die zich herinnert. De gedachte aan zulk soort dingen leidt af en toe tot weemoed en verdriet zonder tranen.
    Toen ik je net las dacht ik: en nu zou ik zo graag eens even bij mijn broer willen gaan buurten. Maar het kan niet en als het wel kon had ie me weggelachen. Want hij was wel wat gewend door zijn ziekte.

    • gewoonanneke zegt:

      Ja dat roept het soms inderdaad op, even om het hoekje bij iemand kijken.
      Ik weet nog dat toen we het huis van mijn schoonmoeder leeg gingen maken dat ik er zelfs van droomde dat ze achter me stond en zei, zo zit je zomaar in mijn kasten te neuzen,zo voelde het wel aan omdat we eigenlijk nooit in haar kasten mochten komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s