Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Dat maakt het zo leuk…

  1. Ja die uitspraak van die journalist heb ik kortgeleden ook gehoord ;-). Is ook een leuk aspect natuurlijk van het werk. Voor jou dus ook!
    En goh wat een geluk kan een mens toch hebben om zo af en toe eens een heel bijzonder mens tegen te komen… ik heb hetzelfde en ik voel me daardoor ook weer heel gelukkig…!

  2. Marja zegt:

    Ik kan me zo goed voorstellen dat zulke interviews heel leuk en inspirerend kunnen zijn. Tof initiatief!

  3. Neeltje zegt:

    Die prachtige, persoonlijke levensverhalen, daar heb ik altijd nog het meest van genoten in de ouderenzorg.

  4. De verhalen van oudere mensen aanhoren kan zoals in dit geval, boeiend zijn Anneke. Mooi dat die Mevrouw op zo’n leeftijd nog plezier kan beleven aan haar hobby.

  5. staartje zegt:

    Heerlijk die verhalen! mooi vak

  6. kakel zegt:

    Je moet er ook open voor staan om met mensen een praatje te willen maken en dat doe jij graag. Jij bent dan ook dubbel en dwars geknipt voor dit werk!
    Liefs Kakel

  7. Dat lijkt mij ook erg leuk aan dat vak. Je mag nieuwsgierig zijn 🙂
    Een leuk initiatief dat schilderen in vier lessen. Het is niet lang, maar lang genoeg om nieuwe vriendschappen op te doen en je bezig te houden met iets wat je anders misschien niet gedaan zou hebben.

  8. rietepietz zegt:

    Hoe ouder je wordt hoe belangrijker het kan worden om “onder de mensen “te blijven. Dit is een prachtige manier voor mensen die óók iets met kunst hebben.Maar , zoals we in jouw verhaaltjes al vaak merken, als mensen je interesseren praat je overál met mensen, bij de bushalte, in de HEMA en noem maar op;-)

    • gewoonanneke zegt:

      Ja haha kan ook wel heel rustig bij de Hema zitten hoor zonder te kletsen. Maar soms is het er opeens. Komt misschien ook dat ik alleen ben en dan ook wel behoefte heb aan een praatje. Mijn verfkwasten praten nou eenmaal niet terug.

  9. minoesjka2 zegt:

    Inderdaad, dat lijkt mij ook het leuke van jou werk bij de krant, zulk soort unieke mensen ontmoeten en ze ongegeneerd vragen mogen stellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s