WE300 Afdingen

Eigenlijk was ze stinkend jaloers op haar, aan de andere kant ergerde ze zich dikwijls aan haar vriendin, de brutaliteit, altijd haar woordje klaar, gewoon als er ergens een leeg huis staat de tuin in lopen en overal door de ramen gaan gluren.
Maar vooral het feit dat ze het altijd en overal voor elkaar kreeg om minder te betalen dan gevraagd werd. Hoe kreeg ze dat in vredesnaam toch steeds voor elkaar.
Bij alles zag ze wel ergens een krasje, een naadje los of helemaal niets maar vroeg ze gewoon “Kan het voor wat minder”. Of dat ze het voor elkaar kreeg als een actie al afgelopen was het toch nog voor die actieprijs te kunnen kopen.
Ze moest ook wel lachen om haar huis dat zo ingericht was dat het wel de winkel van sinkel leek. Want natuurlijk kocht ze ook vaak dingen die ze helemaal niet nodig had maar toch weer een plaatsje in haar huis en haar best grote tuin kregen.
Wanstaltig vond ze het soms, hoe kreeg ze het bij elkaar gezocht.
Echte planten stonden alleen in de tuin maar zelfs daar stonden nog neppers tussen en binnen had ze geen een echte plant. Dat was allemaal te lastig dus kunstbloemen in soorten en maten “sierden” haar huis.
Zelfs voelde ze zich wel eens een doetje dat ze gewoon het volle pond ergens voor betaalde en de heel enkele keer dat ze het ook wel eens wilde proberen voelde het toch een beetje vreemd aan en in plaats van met korting om een krasje of los draadje ging zij gewoon met een ander exemplaar zonder korting naar huis.
Ieder mens is anders, maar heel soms zou ze wel wat meer op haar willen lijken.
Behalve dat interieur van haar dat zeer deed aan haar ogen.

Een schrijfuitdaging van Plato om een verhaal van 300 woorden te schrijven zonder dat het gegeven woord genoemd wordt.
Meer verhalen op: https://platoonline.wordpress.com/2015/02/11/we-300-kathedraaltje-en-een-nieuw-woord/