Versnipperd……

Van de week was ik op zoek bij mijn moeder naar een pasfoto van haar voor een ID kaart. Mama en papa trouwfotokopieHeb heel wat dozen doorgespit en wel gemerkt dat ik erfelijk belast ben. Mijn moeder heeft echt ook overal kaarten van bewaard, niet zo gek als ik die alle kaarten die ik ooit kreeg heb bewaard maar wel degene die ze mooi en bijzonder vond blijkbaar. Best jammer dat ze zo slecht ziet dat ze dat allemaal niet eens een keer terug zou kunnen kijken of lezen.
Er was ook een hele doos nog met rouwkaarten van mijn vader en broer, op een of andere manier heb ik ook altijd moeite om dat soort dingen weg te gooien maar nu heb ik ze toch maar meegenomen naar huis.  Een aantal wel bewaard natuurlijk maar de rest moet toch een keer weg dus vanavond heeft de versnipperaar overuren gedraaid.
Het geeft me altijd een beetje weemoedig gevoel, ik weet dat dingen opgeruimd moeten worden maar vaak zijn het toch zaken die voor diegene zijn ziel en zaligheid betekende zoals voor mijn broer alle foto’s van zijn tuin.  Niemand wil ze hebben eigenlijk. Ik heb zelf een cd met foto’s van zijn tuin bewaard maar de rest zal toch opgeruimd moeten worden.
Dat is nog heel wat avondjes versnipperen te gaan want ze zo bij de oude kranten gooien dat kan ik gewoon niet.
Van mijn vader lagen ook alle condoleance kaarten er nog, die van mijn broer hebben we al eerder weggedaan. Het waren heel veel kaarten, denk wel zo’n 150 en met terugwerkende kracht geeft me dat toch een warm gevoel. Mijn vader was een heel aimabele man, altijd een grapje en grol, een beetje ondeugend en dat kan je teruglezen in die kaarten dat hij heel geliefd was.
Voordat ze de versnipperaar doorgaan lees ik ze allemaal nog een keer en het geeft me een warm gevoel al is mijn vader al bijna 24 jaar geleden overleden.
De laatste 1 1/2 jaar woonde hij in een verpleegtehuis omdat hij dementeerde door de vele tia’s die hij had gehad.
Mijn moeder ging er iedere dag naar toe met de bus naar Gouda waar hij woonde. En ook van dat tehuis waren er kaarten van bewoners en verzorgers. En van mensen waarmee ze iedere dag in de bus zat die ook naar hun man gingen. Een groepje van drie vrouwen was dat.
Van alles blijft niets anders over dan twee grote dozen met snippers maar het warme gevoel en de liefde voor mijn vader kan ook niet door een versnipperaar verdwijnen.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Familie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Versnipperd……

  1. Een prachtige foto, die vast een hoop herinneringen oproept.

  2. kakel zegt:

    Wat een mooie mensen. Zie ze stralen!
    Liefs kakel

  3. Echt een mooie foto! Goh ja, ik heb die spullen ook allemaal nog, van mijn vader en moeder en schoonouders…Eerst maar eens eea verdelen en dan kijken wat ik ermee doen zal. Je kunt het ook niet eeuwig bewaren..

  4. rietepietz zegt:

    Dan heeft het bewaren al die tijd tóch een functie gehad, jij had er nu een fij en warm gevoel bij.
    Ik ben ook bewaarderig in dit soort dingen.
    Deze foto is vast niet in de versnipperaar terecht gekomen, beeldschoon!

    • gewoonanneke zegt:

      Nee deze zag ook bij mij in ieder geval nooit in de versnipperaar terecht komen. Viel me eigenlijk vandaag pas op dat je wel kan zien dat ze het in de oorlog nog wel betrekkelijk goed hadden, ze zien er tenminste goed doorvoed en gezond uit terwijl hij toch net na de oorlog gemaakt is. Denk doordat ze beide bij boeren werkten daar was altijd nog wel eten.

      • rietepietz zegt:

        Dat zal zéker van invloed zijn geweest. Niet voor niets werden kinderen uit de randstad vaak tijdelijk bij boeren ondergebracht. Ook mijn oudste broer en zus verbleven een paar maanden in ‘boerengebied”.

  5. Oh wat een mooie foto!!
    Ik herken je gevoel. Zeker met het opruimen van dit soort zaken.,.

  6. Lenjef zegt:

    Onuitwisbaar

    langzaam
    vergelende foto’s
    zijn goede geheugensteuntjes

    zoals partituren voor oude deuntjes
    die soms in het geheugen vervagen

    iets wat diepe gevoelens
    niet doen
    omdat we die altijd meedragen

    Mooie mensen en een met liefde geschreven verhaal.
    Lenjef

  7. minoesjka2 zegt:

    Ik ben ook wel van het bewaren, en zo heb ik dan nog een verjaardagskaart van toen ik 10 werd, van mijn opa en oma …… voor mij te waardevol om weg te doen, maar ik besef drommels goed dat er eens een tijd komt dat die weg zal gaan …….. en ach, misschien ook niet erg, want nu terug denkend aan die kaart krijg ik er inderdaad ook warme gevoelens bij, zonder hem te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s