Op de valreep

computer (2)Tja het weer was vandaag zodanig dat het beter was om binnen te blijven en dat heb ik dus maar gedaan. Had eigenlijk nog een afspraak voor de krant, althans mijn collega die dat deel voor zijn rekening neemt ging een paar dagen op vakantie en vroeg op de valreep nog even of ik dat kon doen. Maar zei hij, lukt het niet maak ik er zelf wel iets van als ik terug ben.
Nu wil ik eigenlijk bij voorkeur op zondag gewoon vrij zijn ook voor de krant dus het moet wel heel dringend of bijzonder zijn. Ik had er al helemaal geen zin in en hoewel ik een hekel aan regen op zondag heb kwam het nu wel aardig uit en had ik een goede reden om niet te gaan. Ga me niet ook nog helemaal nat laten regenen dus ben lekker thuisgebleven.
Mijn dag maar goed besteed met zaken die echt vandaag gedaan moesten worden.
Voor het Kinderwerk waar ik penningmeester ben moest ik nog een V en W rekening maken, de boeken afsluiten van 2014, de eindverantwoording en subsidie aanvrage naar de gemeente. Inleveren uiterlijk 1 juni dus ik was nog ruim op tijd ;).
Evenals mijn sollicitaties voor de maand mei, kon nog net en heb het netjes allemaal gedaan dus vandaag.
Eens flink wat foto’s uit zitten zoeken, bestanden uitzoeken, opruimen van mappen op de computer ook hard nodig een back up maken. Allemaal van die dingen die ik op zo’n regenachtige dag goed kon doen.
zon liefdeHet geeft me ook wel weer een voldaan en goed gevoel dan, dat het weer klaar is. Kon weer aardig schrappen in mijn “to do” boekje.
De komende week heb ik weinig in mijn agenda staan en dat wilde ik maar eens een keer zo houden ook. Heb nog veel klusjes in en om mijn huis dus daar heb ik dan eens tijd voor, de weersvooruitzichten zien er veel beter uit dus denk ik maar : Zo’n regendag had ik gewoon nodig vandaag ;).

Een goede buur

0002 Arie en Wil Eierengooien mei 2002Dertig jaar geleden kwamen we naast elkaar te wonen, nieuw gebouwde huizen en zoals dat gaat maak je dan kennis met je buren. Wie zou er naast je komen wonen en wat voor mensen zijn het, dat moet je altijd maar afwachten.
Al snel bleek het aardig te klikken tussen ons, we hadden een beetje dezelfde achtergrond, allebei een winkel gehad en nu in zo’n voor mijn gevoel sfeerloos nieuwbouwhuis opnieuw beginnen.
Zowel zij als wij moesten ons huis uit omdat de winkels verkocht waren en deze huizen waren beschikbaar dus maar genomen.
Ze waren ouder dan wij waren, zij zo’n 10 jaar ouder en hij zelfs bijna 20 jaar ouder, maar dat maakte eigenlijk niets uit. 0016 zomer camping 88
Echt niet dat we zo vaak bij elkaar op visite zaten maar even een praatje over het hek, op straat, spontaan even kom wat drinken of met elkaar eten. Je wist als er wat was kon je bij elkaar terecht.
Toen onze zoon geboren werd waren zij al grootouders van kinderen van die leeftijd en de eerste keer dat er iemand op hem paste waren zij het, ze waren gek op hem en hij ging gewoon mee alsof het ook een kleinkind van hen was.
Zo woonden we tien jaar ongeveer naast elkaar, maar onze keus van huis was het nooit geweest. Er was een straat in het dorp waar we graag woonden en toen daar een huis te huur werd aangeboden hebben we er op inschreven en kregen we het meteen.
0002 Wil Kerst 86Het bijzondere van het geval was dat in dat huis de moeder van mijn buurvrouw woonde,  waar zij was opgegroeid en een heel moeilijke jeugd had gehad. Zij had dan ook geen contact meer met haar moeder.
De eerste paar keren dat ze op visite kwam bij ons moest ze echt wel iets overwinnen maar omdat we het huis totaal verbouwd hadden werd het voor haar ook een ander huis en zo bleven we ook na de verhuizing nog goede vrienden.
Kerstmis, Sinterklaas, Oud-en Nieuw waren dagen die we praktisch altijd samen doorbrachten en ook voor onze zoon bleef het een soort opa en oma.
Na mijn scheiding werd het weer anders, mijn ex haakte eigenlijk af en ik bleef goed bevriend nog steeds met hen.
Vandaag zijn ze ook verhuisd, uit het oude huis naar een appartement en heb ik geholpen. Een drukke dag maar het liep als een trein, we hadden een leuk team van 10 mensen om de verhuizing te doen.
Mijn oude buurvrouw, inmiddels best een goede vriendin van me geworden, was in het nieuwe huis met een paar vriendinnen om alles uit te pakken en een plaatsje te geven. Ikzelf was in het oude huis gebleven om de boel aan te sturen. Had van de week al een lijst gemaakt waar wat naar toe moest en in welke volgorde ze het liefst alles daar kreeg.
Vier mannen en een grote bus om alles te verhuizen ( en ze luisterden ook nog naar me 😉 ) Drie keer rijden en als we gewild hadden was het in twee keer over geweest. Wat is dat handig zo’n heel grote bus met laadklep er bij, perfe0059 febr 97ct geregeld.  Terwijl zij weer weggingen met de spullen heb ik nog de laatste dingen uit het huis verwijderd zoals wat vloerbedekking, rolgordijnen en hier en daar haakjes of schroeven. Lampen er af gehaald.
Vanavond na afloop nog met elkaar gegeten, de klus is weer geklaard, de afgelopen weken toch nog wel heel wat tijd ingestoken.
Heb me wel voorgenomen voorlopig geen nieuwe klusjes aan te nemen, eerst mijn eigen zaakjes maar eens op orde gaan brengen en wat meer  gaan ontspannen want het hakt er toch best in hoor dat gesjouw en gedoe allemaal. Maar heel eerlijk vind ik het ook wel leuk om te doen, dat geregel en dingen aanpakken, het ligt me allemaal wel. En ook blij dat we (eind van dit jaar 30 jaar) nog steeds, hoewel al lang geen buren meer toch nog goede vrienden zijn.

Waarom ben jij alleen

Vakantietijd en dat betekent veel ouders met kinderen bij de Hema.
En daar kan ik soms met plezier maar soms ook wel eens met veel ergernis naar kijken. Sommige ouders zou je zo even lekker door elkaar willen schudden en zeggen, wordt wakker, weer je hoe snel je kinderen groot zijn. Geniet er meer van.
Zoals pas een vader die met zijn zoon van een jaar of 8 een broodje zat te eten.
Zoonlief vroeg steeds wat aan zijn vader maar die had daar geen tijd voor, heel de tijd zat ie op mijn mobiel te kijken, blijkbaar was dat veel belangrijker dan zijn kind.
Maar op een dag zat ik een broodje te eten en er kwam een moeder met twee kinderen, twee jongens. Ik kende haar omdat ze uit mijn dorp komt, gewoon van gezicht of dat ik haar eens ergens tegengekomen ben.
Ze zei me gedag. De twee jongens van een jaar of 8 en 5 schatte ik ze gingen een beetje zitten ruziën wie waar mocht zitten, blijkbaar zouden er nog wat mensen bijkomen dus moest er even gekeken worden waar ze gingen zitten.
De moeder loste het goed om door ergens een stoel bij te zetten zodat er een tafel voor de jongens en een voor de meiden zou zijn. Iedereen tevreden.
Heb je al een berichtje vroeg de oudste zoon aan zijn moeder. Ze lachte tegen me en zei, ja zo gaat het tegenwoordig he. Ze pakte haar telefoon en keek. Ja inderdaad zei ze, ze komen er aan.
Het jongste kind keek me opeens aan en zei “waarom ben jij alleen”.  Ik zag de moeder zoeken naar een antwoord, wat moest ze daar nou op zeggen. Ik was haar voor en zei tegen het echt leuke joch ” Weet je hoe leuk het soms is om alleen te zijn, ik hoef ook niet te zorgen dat iedereen een stoel heeft om op te zitten”.
De moeder lachte en zei, inderdaad soms is het heerlijk om alleen te zijn.
Maar toch onderweg naar huis fietsend moest ik toch nog wel vaak denken. Ze zeggen wel eens ” dronken mensen en kinderen spreken de waarheid”.   En dat is vaak ook nog zo.

Mannen op zolder…

Vanmiddag ben ik een paar uurtjes bij mijn moeder in de tuin wezen werken, het was hard nodig om hier en daar weer eens wat onkruid te verwijderen.
Gisteren had ze een moeilijke dag omdat haar ritme verstoord was en daar kan ze de laatste tijd heel slecht tegen.
De kapster zou komen om haar haar te doen om half 11 maar om half 12 was ze er nog niet en had ze mijn schoonzusje gebeld. Die had weer de kapster gebeld en wat bleek, zij had wel de afspraak bij mijn moeder in de agenda gezet maar niet bij haar zelf.  Dus kon ze pas over een week komen.
En dat zijn dingen waar mijn moeder dan helemaal van slag van raakt en ook niet over uitgepraat raakt. Het mag als je zo oud bent.
De laatste maanden zegt ze ook steeds dat de mannen op zolder hoort ’s nachts. Om een uur of half 7 gaan ze meestal weer weg zegt ze.
Mijn hoofd gaat steeds verder achteruit zegt ze tegen me want hoe kan ik dat nou horen als ik alleen in huis ben.
Ik probeer haar uit te leggen dat ze misschien in haar dromen of slaap een soort teruggaat naar het verleden en dan denkt dat mijn pa of broer er nog zijn of nog verder terug haar broers en zussen in huis.
Zou het zegt ze en accepteert op dat moment dat het misschien een goede verklaring is er voor. Maar een paar dagen later begint ze er weer over en is ze weer vergeten wat ik gezegd heb.
Misschien zijn ze er wel om mij in de gaten te houden ’s nachts zegt ze dan. Is hier de wens de vader van de gedachte. Ik weet het niet, ik vind het ook moeilijk.  Naast het feit dat ze sommige verhalen wel 10 keer vertelt is ze eigenlijk niet echt in de war of zo. Ze weet nog precies wat ze moet betalen voor de kapper, de boodschappen en dat soort dingen.
Ze vergist zich nooit in wie we zijn. Op welke dagen wie komt om wat te doen zoals wassen, de huishoudelijke hulp, het eten gebracht wordt en dat ze op zondag geen warm eten krijgt en dergelijke dus ik denk niet dat ze al echt dementerend of zo is.
Ik vraag of ze er bang voor is dat ze dat hoort. Nee hoor antwoordt ze, ik ben er helemaal niet bang voor. Daar ben ik dan weer blij om want dat lijkt me wel erg voor haar.
Toen ik er die nacht sliep pas een keer merkte ik ook wel dat ze ’s nacht soms al haar bed uitging en dat vertelde ze vanmiddag ook. Soms kleed ik met om half 4 of zo al aan zegt ze en dan zie ik pas dat het nog lang geen tijd is en ga ik maar weer terug naar bed.
Soms zou ik ze zo beet willen pakken en mee willen nemen met me, maar goed dat is ook geen optie natuurlijk. Een verzorgingstehuis, ik ben bang als we haar nu daar naar toe overplaatsen dat ze wel helemaal de weg kwijt raakt.
We hebben het er best wel eens over gehad maar dan zegt ze toch wel meestal weer gauw maar dan kan ik niets meer doen. Nu rommelt ze nog een beetje met wat dingetjes zoals bloesjes wassen, plantjes water geven, wat stoffen, afwassen, zelf nog koffie zetten, allemaal van die dingen die haar toch nog bezig houden en in beweging.
Oud worden is mooi en eigenlijk is ze verder best nog goed maar deze dingen vind ik toch best wel lastig om mee om te gaan. Wanneer wordt het een te groot probleem voor haar en moeten we een andere beslissing nemen. Ik weet het echt niet ?

Kijk eens naar het vogeltje……..

Dotter zaden 1De laatste jaren is fotograferen toch wel een deel van mijn leven geworden en ik neem er ook de laatste tijd echt meer tijd voor, ga lekker de polder in of zoals vanmiddag even wat uitproberen met mijn lenzen gewoon in de tuin. Gewoon heerlijk om te te doen vind ik dat.
Vier jaar geleden kreeg ik uit de erfenis van mijn broer een goed Canon toestel en in de loop der jaren heb ik er wat andere lenzen en een goede flitser bijgekocht. Heb nog best wensen genoeg voor nog mooiere lenzen, een nieuwe body er bij maar een mens moet ook eens tevreden zijn met wat ie heeft. Geranium tuin 1
Trouwens die ik wil hebben daarvoor zal ik eerst een leuk prijsje in de staatsloterij moeten winnen om ze te kunnen kopen. Want die zijn gewoon peperduur.
Ik ben best een makkelijke fotograaf tot nu toe eigenlijk gebruikte ik praktisch alleen de stand automatisch en dan zag ik wel of er wat leuks bijzat. Voor sportevenementen kies ik nog wel deze instelling waardoor je soms mooie plaatjes krijgt.
Fotograferen heb ik van jongsaf eigenlijk wel leuk gevonden. Mijn eerst camera toen ik een jaar of 14 was van 10,00 een simpel boxje en mijn halve zakgeld ging daaraan op.
Bloemen KeesVeel camera’s volgde eigenlijk wel tot ik voor de krant ging werken en mijn eerste spiegelreflexcamera kreeg. Al snel gevolgd door de eerste digitale camera, dat was voor de krant een stuk voordeliger natuurlijk. (Toen kreeg ik nog de camera steeds cadeau)
Een uitkomst dat digitale fotograferen. Gewoon maar blijven schieten en dan gewoon de mooiste er uitzoeken.
Pas toen ik de camera van mijn broer kreeg ging ik echt de polder in om te gaan fotograferen en vaak had ik ook wel lucky shots dat ik net iets moois zag. Goudsbloem
Maar dat is het niet alleen, vorige week sprak ik met die fotograaf en ik vroeg hem, kijk jij nu ook anders als je een camera bij je hebt. Hij herkende wat ik bedoelde, je kijkt gewoon anders, ziet meer en misschien daardoor heb je lucky shots en zijn het dat niet maar gewoon zie je dingen die andere niet opmerken of gewoon voorbij fietsen.
Vaak als ik ergens in het gras foto’s zit te maken kijken mensen wat je op de foto neemt en dan hoor ik regelmatig zeggen o kijk daar futen, of ooievaars of wat ik dan ook aan het fotograferen ben. Dan denk ik wel eens, zie je die dan niet als daar niet iemand met een camera zit. Denk het niet, denk dat ik dat vroeger ook zelf wel had.
Eigenlijk heb ik tegenwoordig altijd mijn camera bij me, soms ook wel lastig want zo’n tas met mijn lenzen weert aardig wat. Maar ben dan ook weer bang dat ik wat leuks zie en mijn camera niet bij me hebt. Het eeuwige dilemma.
Dotter zadenEigenlijk zou ik eens een cursus moeten gaan doen om er wat meer van te weten nog, want ik weet zeker dat die camera veel meer kan dan ik er mee doe.  Dus misschien is dat wel een goed plan om dat voor de volgende winter eens aan te beginnen.
En hoewel ik ook ga voor de futen, de ooievaars en andere vogels en watervogels zeker om deze tijd merk ik bij mezelf toch ook wel vaker de voorkeur voor dingen die juist al weer “voorbij” zijn. Zoals uitgebloeide bloemen, zaden, verdorde dingen, pluizen. Omgevallen bomen, stronken. Hoe dat komt weet ik niet. Het boeit me gewoon denk ik dat ook als iets uitgebloeid is of zo op het oog dood er al weer zaden zitten, insecten hun eten er in vinden, zwammen er weer op groeien.  Het gevoel dat het leven altijd weer doorgaat.

De bloemenmarkt

Afgelopen webloemenmarktek is het al weer vier jaar geleden dat mijn broer overleed, wat vliegt de tijd.
Natuurlijk denk ik best nog wel regelmatig aan hem niet met heel veel verdriet, hij had er vrede mee, we hebben nog een mooie laatste maanden met elkaar gehad. Daar kan ik best vrede mee hebben.
Maar zoals tweede Pinksterdag, dat was altijd onze dag. Allebei gek op tuinieren gingen we dan naar een grote bloemetjesmarkt die in een naburig dorp al jarenlang op tweede Pinksterdag wordt georganiseerd.
Als we gingen was het altijd tegen elkaar, heb jij nog wat nodig, nee was ons antwoord altijd maar toch kwamen we dan wel weer met tassen vol plantjes terug naar huis.
We voelden elkaar goed aan, eerst gingen we een rondje doen en kijken, soms al wat kopen en het in de auto brengen.
Dan gingen we in het restaurant in de buurt altijd koffie met appeltaartappeltaart nuttigen voordat we aan ons tweede rondje begonnen.
Ik weet nog de eerste keer dat hij net overleden was dat ik wel geweest ben maar het toch helemaal anders was, niet zo leuk meer. Mijn zus was wel meegegaan maar die heeft helemaal niets met tuinen, dan is het toch anders.
Maar ik sloeg nooit een jaar over tot gisteren, ik was al heel erg moe, last van mijn keel, gewoon een beetje niet lekker een paar dagen dus ik besloot om niet te gaan.
Bovendien is mijn tuin echt vol dus heb ik echt niets nodig, alleen gewoon daar rondlopen is dan nog wel leuk vind ik. Maar nu dus niet. En dat voelde best raar aan eigenlijk.
’s Middags ging ik naar mijn moeder op de fiets even, nam een route door de polder en kwam langs het kerkhof waar mijn broer en mijn vader begraven liggen. Nu ben ik niet zo’n kerkhof bezoeker, niet opgegroeid in die traditie maar een paar keer per jaar ga ik wel even kijken bij zijn graf en dat van mijn vader, eigenlijk pas sinds ik alleen ben.
Vorig jaar had ik op allebei de graven bakjes IMG_5756neergezet en daar plantjes ingepoot die uit mijn broer zijn tuin komen.
Dus ik ging gisteren even kijken daar, even de stenen schoonmaken en tot mijn grote vreugde stonden de plantjes uit zijn tuin daar volop in bloei.
En dat gaf me toch eigenlijk wel een goed gevoel, net alsof ik op tweede Pinksterdag gewoon heel even bij hem was.

100.000 bezoekers

ballonnnenBest een mijlpaal vind ik het 100.000 bezoekers. Ik had dat nooit bedacht toen ik begon met bloggen dat er zoveel bezoekers op mijn weblog zouden komen. Een klein stukje geschiedenis. Ik begon te bloggen via seniorennet 2490 dagen geleden, gewoon om dingen van me af te schrijven omdat ik net gescheiden was en het wel leuk vond om te schrijven. Zo nu en dan zag ik wel dat er bezoekers waren geweest maar echt heel veel waren het er eigenlijk nooit. Het maakt(e) me eigenlijk ook niet zoveel uit, het schrijven was en is mijn passie en daar deed ik het toch voornamelijk voor. In september 2009 hielp een vriend me met het beginnen van een blog bij Weblog, met veel geduld leerde hij me hoe ik berichten kon plaatsen, foto’s en andere dingen toevoegen. Daar ging ik meedoen aan schrijfuitdagingen en dat leverde opeens best veel reacties op regelmatig en dat was toch ook wel leuk. Ik ging ook lezen bij andere blogs al haalde ik de namen en mensen nog best eens door elkaar. Toen weblog stopte ben ik een tijdje weer teruggevallen op seniorennet waar ik nog altijd mijn blogberichten ook opzette als back-up. Later hielp Plien me met het maken van een weblog op wordpress waar ik nu nog steeds tot tevredenheid blog.
Op een gegeven moment leerde ik ook wel mensen via hun weblog wat beter kennen, vaste klanten zal ik maar zeggen en hoewel het niet mijn opzet was om mensen te ontmoeten is dat toch een paar keer met veel plezier moet ik zeggen gebeurd.  Met Minousjka wezen wandelen op Kinderdijk, met Trees op de 50 plusbeurs en met Mirjam Kakel heb ik een hele middag bij de Hema bij zitten kletsen. Gewoon zo leuk die ontmoetingen.weblog2
Bewust heb ik mijn blog niet gekoppeld met Facebook omdat ik in mijn directe omgeving liever niet heb dat ze mijn blogs lezen. Komen ze er toevallig op kan ik het niet voorkomen maar zal het niet promoten.
Vorig jaar toen ik een jaar ook nog een dagelijkse uitdaging had om over mijn jeugd te schrijven steeg mijn bezoekersaantal spectaculair en ook het aantal volgers verdubbelde. Op mijn tweelingweblog had ik toen ook soms meer dan 100 bezoekers op een dag. Daar staat de teller inmiddels ook al over de 50.000 heen en sta ik aardig vast al een tijd bij de eerste 10 van de top 200. Zo kwamen ze voor dat interview ook op mijn weblog terecht.
Met mijn bezoekers die jaren op weblog er bij denk ik dat ik toch wel op zo’n 175.000 bezoekers sta in totaal.
Uitschieters zijn er ook, eens had ik op een dag 761 bezoekers zoals ze genoemd worden maar het zijn natuurlijk niet allemaal verschillende bezoekers. Bij die grote aantallen zie ik ook dat een of twee mensen veel oudere blogs van me zaten te lezen. Ook leuk natuurlijk.
En als ik soms eens bij mijn statistieken zit te kijken zie ik ook dat er bezoekers zijn uit heel veel verschillende landen waarbij België, Amerika, Spanje en Duitsland de hoofdmoot vormen. Ook wel grappig natuurlijk, misschien Nederlanders die mijn blog daar lezen.
Als ik terug reken sinds ik dit blog op wordpress begon op 27 november 2011, dus 3 1/2 jaar geleden heb ik gemiddeld nu per dag zo’n 80 bezoekers en dat vind ik toch wel leuk eigenlijk.
Ben ook wel heel benieuwd als het interview gepubliceerd is of dat nog van invloed zal zijn op de lezers van mijn weblogs. Heb er eigenlijk geen idee van.
SeniorennetDe fotograaf van de week vertelde wel dat het blad heel goed gelezen wordt, het heeft een oplage heeft van 240.000. En het unieke is dat dit blad nog steeds door vrijwilligers bij de leden thuis bezorgd wordt.  Het heeft van oorsprong een katholieke achtergrond. En een van de andere 2 bloggers die ook geïnterviewd zijn is een pastoor die is gaan bloggen.
Het bloggen op zich gaat bij mij niet zoveel tijd inzitten, ik schrijf best makkelijk meestal ’s avonds even in een half uurtje of drie kwartier mijn blogje. Alleen het lezen van andere blogs kost soms wat meer tijd om te doen en daar kom ik niet altijd aan toe. Dus zeker de laatste tijd schiet het reageren er ook nog wel eens bij in en overal dan maar op dat nietszeggende (soms) like te klikken vind ik ook niet “je van het”.  Al zie ik het dan ook wel soms als van, heb even geen tijd maar ik heb je wel gelezen.  Lastig vind ik dat wel. Zou eigenlijk wel vaker willen reageren maar heb ook geen zin om uren te gaan zitten lezen en reageren, daar heb ik de tijd niet voor (over). Te veel andere interesses en werk er nog naast.
Maar voor alle trouwe lezers, bezoekers, reageerders, likers: Hartelijk Dank, ik waardeer het ten zeerste en hoop jullie nog veel op mijn blog tegen te komen.
Ik heb zelf niet echt favoriete blogs, zoveel verschillende mensen die over zoveel verschillende dingen schrijven, veel mooie mensen er bij met ook hun verdriet, blijdschap en alles wat het leven zo mooi en boeiend maakt.
Toch wil ik er wel een paar noemen die mij heel erg geïnspireerd hebben.
Altijd Mooi Weer. Angeniet die mij echt geïnspireerd heeft om naar buiten te gaan en te gaan fotograferen.  Ook als het weer soms niet mooi is. (nog steeds niet helemaal mijn voorkeur hoor, blijf toch wel van het mooie weer houden) . En de prachtige foto’s die zij maakt. Ik heb daar zo’n rust en voldoening gevonden.
– Op weblog de WOW uitdaging van Aline. Ik zie haar niet meer bloggen maar door bij haar mee te gaan doen met de uitdagingen van schrijven kreeg ik veel reacties en ging ik meer bij andere blogs lezen, dat is een verrijking Beer knuffelgeweest.
En dank aan de twee mensen die mij hebben geholpen bij het opstarten van de blogs, André en Paulien.    Dikke kus voor allebei.
En tenslotte vond ik dat deze mijlpaal van 100.000 bezoekers wel een blogje van 1000 woorden waard was en dat is gelukt.

Het songfestival…….

edsiliaAllemaal gekeken naar het Songfestival, ik niet dus of althans een klein stukje maar aan het einde en naar de uitslagen, eigenlijk vind ik dat altijd het leukste.
Het viel me wel op dat zowel de presentatrices als de dames die de punten door moesten geven hun uiterste best gedaan hadden om een zo laag uitgesneden mogelijk decolleté te hebben waarbij de heren ook weer op hun wenken werden bediend. Althans diegene die vallen op de borstpartijen (en dat zijn er volgens mij heel wat 😉 ).
Wat Trijntje niet aandurfde en koos voor een hobbezak met gordijn voor haar gezicht werd hier dubbel en dwars goed gemaakt en Edsilia Rombley durfde het wel aan om in Trijntjes jurk te verschijnen bij de puntentoekenning. De C tjes en D tjes werden goed geshowd.
Maar altijd bij het songfestival gaan mijn herinneringen terug naar die keer dat ik met het songfestival in het ziekenhuis lag. Ik heb het dan over 1979, had een buikoperatie gehad en was al weer aardig hersteld, had gehoopt het weekend weer naar huis te mogen maar omdat we destijds een winkel hadden die op zaterdag open was vonden ze het maar beter dat ik daar het weekend nog bleef. Zo ging dat toen dus, daar werd nog rekening mee gehouden. (Moet je nu om komen).Nou ja met een groep vrouwen lagen we op een zaal, gemengde zalen waren er nog niet bij, we hadden zo nu en dan best lol met elkaar. Aan de zuster hadden we gevraagd of we met zijn allen naar het songfestival mochten kijken en dat mochten we. Ik werd met mijn bed er naar toe gereden en sommige konden er gewoon lopend naartoe. We hadden allemaal wat lekkers meegenomen om te snoepen.
Het songfestival was toen nog heel anders dan nu, Nederland deed gewoon altijd mee, er waren nog niet allemaal van die staten die meededen, geen halve voorfinales, ieder land zong nog in zijn eigen taal en het was ook zo rond half 12 weer afgelopen. En de landen kregen allemaal punten van 1 t/m 12 bij de uitslagen. De landen werden in de volgorde van optreden gebeld.  Er werd nog niet zoals nu gekeken in welke volgorde ze om het spannend te houden de landen zouden bellen.
Met al die vrouwen bij elkaar gingen we echt iedere artiest beoordelen op wat zij of hij aan had, wat hebben we een lol gehad zeg. Kan het me nog heel goed herinneren. Alle jurken, pakken en frutsels kwamen aan bod. Zelfs de zusters kwamen zo nu en dan even bij ons zitten om te kijken of hun bakje koffie daar te doen in plaats van op de zusterkamer. We hoefden niet om 11 uur te liggen maar mochten het gewoon afkijken, de nachtploeg bracht ons bij wijze van uitzondering terug naar de kamers. Israël won met het nummer Hallelujah van de groep Milk and Honey.  Xandra deed mee voor Nederland met Colorado Milk en Honey en werd 12e. Het was een heel bijzondere belevenis moet ik zeggen,  alleen diegene die wel eens een buikoperatie gehad hebben weten dat zoiets heel pijnlijk is en zeker als je moet lachen, dan drukte ik altijd mijn kussen tegen mijn buik aan. En gelachen hebben we die avond dat heb ik ook wel gevoeld die nacht maar voor zo’n avond had ik het er graag voor over.  Heb het even gekeken op You Tube het was ook wel echt helemaal van die tijd zeg, zo zoet en lief. Eigenlijk niets mis mee. https://www.youtube.com/watch?v=PhFhvhBmzow

Een goed bonenjaar ?

IMG_0582Toen wij ooit hier in dit huis waar ik nu woon kwamen wonen had de vorige eigenaar aan de zijkant broeibakken staan waar hij zijn groentes in verbouwde. De rechterkant van de tuin, het warmste plekkie van de tuin, was helemaal groentetuin.
Wij hebben destijds de tuin veranderd, een blokhut er neer gezet en een terras er voor en nog een klein strookje tuin gehouden waar planten in kwamen.
Vorig jaar begon in met een klein stukje te gebruiken om boontjes te poten en dat was zo ontzettend leuk eigenlijk om boontjes van eigen tuin te kweken dat ik in het najaar eigenlijk bijna al mijn planten er al uitgehaald en verpoot heb naar het andere gedeelte van de tuin.
Opnieuw, eigenlijk net zoals toen we er kwamen wonen, is nu het rechter gedeelte weer helemaal fruit en groentetuin geworden.
In mijn kasje had ik tuinbonen, stoelbonen, kievitsbonen en snijbonen voor gekweekt uit zaad en toen het aardige plantjes waren in mijn tuin gezet.
Van de kleinzoon van mijn zus kreeg ik nog wat peultjesplantjes die ik daar tegen een rekje gepoot heeft. En eigenlijk doet alles het heel goed.
De kruisbes hangt al vol met vruchten, de peulen staan volop in bloei, de snijbonen klimmen al helemaal naar boven en ook de andere bonen doen het goed. Alleen de vijg heb ik misschien wat te drastisch gesnoeid, hij loopt wel weer uit maar of hij dit jaar nog vruchten zal dragen betwijfel ik wel.
Kortom het lijkt een goed bonenjaar te worden voor mij. Niets heerlijkers dan zomaar een maaltje uit eigen tuin plukken.
Heb al wat sla en radijsjes geoogst en de eerste aardbeien komen er aan, bieslook en andere kruiden doen het ook heel goed.
En waar ik heel blij mee ben is de physalis kers die ik jaren niet meer had ook weer ontkiemt is in mijn kasje. Ik hoop dat ze het zo goed blijven doen en ik ze dit jaar weer kan eten.  Ze zijn zo lekker.
Verder hePhysalis_peruvianab ik nog wat prei, uien en krootjes, courgettes, tomaten, peentjes, rode kool, broccoli, bosbessen, rode bessen en komkommers in mijn kasje en buiten staan.
Vol verwondering kijk ik soms hoe alles groeit en natuurlijk weet ik dat alles uit zo’n klein zaadje komt (ik ook haha) maar toch geeft het me iedere keer weer zo’n goed gevoel als het dan ook lukt.

Vrijwilligers……… onmisbaar

Vlekruitersanavond ging ik naar de opening van een nieuw clubhuis van de paardenvereniging, het was best lekker weer dus was het buiten nog goed toeven.
Hier en daar een praatje makend hoorde ik het verhaal van deze paardenvereniging die net voor de oorlog opgericht is.
Ze kenden heel bloeiende tijden maar ook mindere zoals denk ik wel bij alle verenigingen. Momenteel gaat het er weer goed mee, een enthousiast jong bestuur met veel vrijwilligers en hebben ze met heel veel mensen een nieuw clubhuis gebouwd.
Ooit begonnen ze met een oude roef van een schip als kantine, later kregen ze een unit die tijdens de gifaffaire in Lekkerkerk gebruikt werd bij de noodwoningen als wasserette.
Nu hebben ze in een half jaar tijd een prachtig onderkomen neergezet, eigenlijk een heel grote blokhok zou ik het willen noemen die als clubhuis dienst gaat doen. Binnen mooi ingericht met steigerhout, stoer, echt iets voor een paardenvereniging waar de rijders toch meestal met laarzen aan binnenkomen. Twee grote banken met leuke kussens gestyled waar in in gedachte zo de “paardenmeiden” lekker met elkaar zie zitten “chillen”
Er zijn heel wat uurtjes door vrijwilligers ingestoken om het betaalbaar te maken, deze werden vanavond heel terecht in het zonnetje gezet.
Twee futters hadden in een half jaar tijd meer dan een dagtaak er aan gehad om alles voor elkaar te krijgen.
Waar zouden al deze verenigingen toch zijn zonder de vrijwilligers, dan konden ze wel opdoeken eigenlijk.
Overal hoor je toch wel bij verenigingen klagen dat mensen die wat willen doen voor hun vereniging maar gelukkig zie ik ook nog voorbeelden zoals deze dat het anders kan en waar mensen heel trots zijn op het resultaat.
Lekruiters2Of zoals een van de vrijwilligers die echt onder soms barre weersomstandigheden toch maar weer aan de slag ging vertelde.
“Toen ik voor het eerst weer de paarden zag rijden in de nieuwe bak, dat was voor mij het mooiste moment, toen had ik echt zoiets, ja daar doe je het voor”.
Mooier kan ik het niet zeggen.