Onder moeders vleugels (uit)

Vorige week toen mijn zoon bij mij logeerde met zijn vriendin zaten ze samen een beetje tegen elkaar aan te hangen, hij half liggend op haar schoot.
Nou ben je zeker wel jaloers mama, zei mijn zoon, dat ik niet meer bij jou op schoot lig.
Echt niet hoor jongen zei ik, als je op je 28e nog bij je moeder op de bank ligt te hangen dan zou ik hooguit even met je langs de dokter zijn gegaan om te vragen of het wel goed met je ging.
Voor de grap had ik altijd tegen hem gezegd tot je 18e mag je nog tegen me aan hangen dan zoek je maar een meid waar je dat bij kan doen en als je zo’n jaar of 23 bent dan zoek je maar een eigen stekje om te gaan wonen. Dat leek me wel een mooie tijd.
Ik weet nog dat hij een keer hard gewerkt, een jaar of 20, op de bank tegen me aan lag en zei “kan ik nog verlenging even krijgen”.  Dat vond ik toen wel heel lief gezegd, blijkbaar had hij hetgeen ik ooit gezegd had goed in zijn oren geknoopt.
Zelf had ik het bij mijn broer gezien, die was nooit getrouwd geweest en is altijd bij mijn moeder blijven wonen tot aan zijn overlijden aan toe en dat was niet altijd ideaal voor beide eigenlijk niet soms. Dus ik had altijd wel zoiets dat zou ik niet willen, hoe blij ik ook altijd ben als ie komt of zo als de laatste tijd dat ze samen wel eens een nachtje hier slapen, heerlijk en prima maar ook wel blij dat hij met zijn vriendin samenwoont en zij het samen maar moeten zien te redderen allemaal. Lijkt me heel gezonde gang van zaken.
Vanmiddag was ik bij mijn moeder geweest en dan fiets ik altijd even door de polder en natuurlijk ging ik weer bij “mijn” futen kijken. Ik volg ze nu al vanaf ei zo iedere week een keer maak ik een paar foto’s van ze.
Vanmiddag zag ik dat moeder en vader Fuut het eigenlijk wel welletjes vonden omdat stel op de rug te houden. Hard weg zwemmen, kop in de nek liggen zodat de jongens amper nog bij ze achterop konden klimmen. En de jongen onderling ruzie maken wie er nog even op de rug mocht zitten.  Net mensen
Daar gaat het dus ook zo dacht ik nog, de natuurlijke weg naar zelfstandigheid en volwassenheid. En ook daar lukte het nog wel een om even bij moeder of vader achterop te kruipen. Die had zeker ook even verlenging gevraagd ;).

De foto’s zijn van ei tot fuutjes en wat groeien ze hard zeg die kleintjes. Zo mooi om naar te gaan zitten kijken. Begonnen met vier zijn er nu nog drie over.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Onder moeders vleugels (uit)

  1. Marja zegt:

    Tja, er is een tijd van komen en een tijd van gaan.

  2. beaunino zegt:

    Mijn zoon vindt het heel af en toe ook nog zo heerlijk. Maar goed, hij is natuurlijk nog maar nèt achttien;-)

  3. Erg leuk en mooi gedaan, om dit zo te volgen Anneke. Tja, de jeugd vliegt uit, en zo hoort het ook.

  4. rietepietz zegt:

    Wat leuk om “mens en dier” met elkaar te vergelijken. je hebt helemaal gelijk natuurlijk, een kind dat volwassen bij de ouders blijft hangen is iets mis mee….. op z’n minst gemakzuchtig maar meestal een ongezonde afhankelijkheid. .

  5. Leuk hoor die zoon van je! Maar het gezonder als ze inderdaad niet te lang thuis wonen!
    En wat een verwennerij weer Anneke, die kleine fuutjes vind ik toch zo geweldig! Dankje!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s