Vrijwilligers……… onmisbaar

Vlekruitersanavond ging ik naar de opening van een nieuw clubhuis van de paardenvereniging, het was best lekker weer dus was het buiten nog goed toeven.
Hier en daar een praatje makend hoorde ik het verhaal van deze paardenvereniging die net voor de oorlog opgericht is.
Ze kenden heel bloeiende tijden maar ook mindere zoals denk ik wel bij alle verenigingen. Momenteel gaat het er weer goed mee, een enthousiast jong bestuur met veel vrijwilligers en hebben ze met heel veel mensen een nieuw clubhuis gebouwd.
Ooit begonnen ze met een oude roef van een schip als kantine, later kregen ze een unit die tijdens de gifaffaire in Lekkerkerk gebruikt werd bij de noodwoningen als wasserette.
Nu hebben ze in een half jaar tijd een prachtig onderkomen neergezet, eigenlijk een heel grote blokhok zou ik het willen noemen die als clubhuis dienst gaat doen. Binnen mooi ingericht met steigerhout, stoer, echt iets voor een paardenvereniging waar de rijders toch meestal met laarzen aan binnenkomen. Twee grote banken met leuke kussens gestyled waar in in gedachte zo de “paardenmeiden” lekker met elkaar zie zitten “chillen”
Er zijn heel wat uurtjes door vrijwilligers ingestoken om het betaalbaar te maken, deze werden vanavond heel terecht in het zonnetje gezet.
Twee futters hadden in een half jaar tijd meer dan een dagtaak er aan gehad om alles voor elkaar te krijgen.
Waar zouden al deze verenigingen toch zijn zonder de vrijwilligers, dan konden ze wel opdoeken eigenlijk.
Overal hoor je toch wel bij verenigingen klagen dat mensen die wat willen doen voor hun vereniging maar gelukkig zie ik ook nog voorbeelden zoals deze dat het anders kan en waar mensen heel trots zijn op het resultaat.
Lekruiters2Of zoals een van de vrijwilligers die echt onder soms barre weersomstandigheden toch maar weer aan de slag ging vertelde.
“Toen ik voor het eerst weer de paarden zag rijden in de nieuwe bak, dat was voor mij het mooiste moment, toen had ik echt zoiets, ja daar doe je het voor”.
Mooier kan ik het niet zeggen.