Zo’n datum

JeSanne hebt van die datums die je gewoon nooit zal vergeten zoals de datum van vandaag. De dag dat ik voor het eerst moeder werd, 37 jaar geleden, maar onze dochter Sanne werd dood geboren.
Voor het eerst zwanger, ik weet het nog precies, het kamertje inrichten, meubeltjes kopen met haar vader.
Samen met mijn zus gingen we regelmatig winkelen om het lijstje van de kraamzorg klaar te hebben. Zoveel luiers van dit en zoveel van dat, omslaghemdjes, luiertruitjes, afijn een hele lijst om af te werken.
En natuurlijk ook kijken naar die piepkleine babykleding, nog niet wetend wat het zou worden een jongen of een meisje, maar gewoon een beetje dromend van een schattig mini mensje dat er ging komen. En al vast een paar neutrale setjes aanschaffen en zorgen dat alles klaar was.
Tot die morgen dat ik wakker werd ongeveer twee weken voor de uitgerekende datum en opeens niets meer voelde bewegen, we meteen naar de dokter gingen en daar het slechte nieuws te horen kregen. Uw kindje leeft niet meer.  Spullen pakken en naar het ziekenhuis waar ze geboren werd maar zien mocht ik haar niet, dat was beter voor me.  Het onbeschrijfelijke verdriet daarna.
Vandaag is het 37 jaar later, de afgelopen dagen heb ik er best weer veel aan lopen denken, maar vanmorgen toen mijn zus een sms’je stuurde toen ik net wakker was, dacht ik o ja, niet dat ik het vergeten was maar was er ook niet mee wakker geworden.
Mijn zus is ook de enige en pas sinds een paar jaren die de datum op haar kalender heeft gezet nadat ik eens verteld had dat na haar geboorte nog nooit iemand van de familie of ook andere mensen eens gereageerd had of gebeld hadden. De tijd van toen, denk er maar niet meer aan dan vergeet je het wel. Hoe niet waar is dat.  Pas toen ze zelf haar man verloor en er op zijn verjaardag en sterfdag nauwelijks mensen waren die reageerden snapte ze er iets van.
En vandaag begint bij ons de Feestweek, een evenement van vier dagen, vanmiddag is er een seniorenmiddag en daar ga ik altijd helpen met koffie schenken en dat ga ik ook dit jaar doen. Ook vanavond als het feest losbarst ben ik er om foto’s te maken en te helpen met allerlei dingen zoals ik het al jaren doe.
Want voor mij is verdriet niet gekoppeld aan een datum, het overvalt me soms opeens dat ik zo’n dag heb dat ik even terug ben in die tijd. Maar toch blijft deze dag dat ik voor het eerst moeder werd heel speciaal voor me.