Zo’n datum

JeSanne hebt van die datums die je gewoon nooit zal vergeten zoals de datum van vandaag. De dag dat ik voor het eerst moeder werd, 37 jaar geleden, maar onze dochter Sanne werd dood geboren.
Voor het eerst zwanger, ik weet het nog precies, het kamertje inrichten, meubeltjes kopen met haar vader.
Samen met mijn zus gingen we regelmatig winkelen om het lijstje van de kraamzorg klaar te hebben. Zoveel luiers van dit en zoveel van dat, omslaghemdjes, luiertruitjes, afijn een hele lijst om af te werken.
En natuurlijk ook kijken naar die piepkleine babykleding, nog niet wetend wat het zou worden een jongen of een meisje, maar gewoon een beetje dromend van een schattig mini mensje dat er ging komen. En al vast een paar neutrale setjes aanschaffen en zorgen dat alles klaar was.
Tot die morgen dat ik wakker werd ongeveer twee weken voor de uitgerekende datum en opeens niets meer voelde bewegen, we meteen naar de dokter gingen en daar het slechte nieuws te horen kregen. Uw kindje leeft niet meer.  Spullen pakken en naar het ziekenhuis waar ze geboren werd maar zien mocht ik haar niet, dat was beter voor me.  Het onbeschrijfelijke verdriet daarna.
Vandaag is het 37 jaar later, de afgelopen dagen heb ik er best weer veel aan lopen denken, maar vanmorgen toen mijn zus een sms’je stuurde toen ik net wakker was, dacht ik o ja, niet dat ik het vergeten was maar was er ook niet mee wakker geworden.
Mijn zus is ook de enige en pas sinds een paar jaren die de datum op haar kalender heeft gezet nadat ik eens verteld had dat na haar geboorte nog nooit iemand van de familie of ook andere mensen eens gereageerd had of gebeld hadden. De tijd van toen, denk er maar niet meer aan dan vergeet je het wel. Hoe niet waar is dat.  Pas toen ze zelf haar man verloor en er op zijn verjaardag en sterfdag nauwelijks mensen waren die reageerden snapte ze er iets van.
En vandaag begint bij ons de Feestweek, een evenement van vier dagen, vanmiddag is er een seniorenmiddag en daar ga ik altijd helpen met koffie schenken en dat ga ik ook dit jaar doen. Ook vanavond als het feest losbarst ben ik er om foto’s te maken en te helpen met allerlei dingen zoals ik het al jaren doe.
Want voor mij is verdriet niet gekoppeld aan een datum, het overvalt me soms opeens dat ik zo’n dag heb dat ik even terug ben in die tijd. Maar toch blijft deze dag dat ik voor het eerst moeder werd heel speciaal voor me.

Dit bericht werd geplaatst in Familie. Bookmark de permalink .

13 reacties op Zo’n datum

  1. Marja zegt:

    Ongelooflijk hoe wreed artsen toen met je omgingen. Haar niet mogen zien en vasthouden…. Gelukkig gaan ze tegenwoordig zorgvuldiger met de mensen om. Sterkte Anneke.

  2. kakel zegt:

    Grof dat anderen voor jou de de beslissing hebben genomen dat je je kindje niet mocht zien. Tegenwoordig doen ze het anders: als ouders in een ziekenhuis hun overleden kindje niet willen zien, maakt de verpleging er foto’s van. Mochten de ouders later spijt krijgen dan konden ze hun de foto’s nog geven. Maar daar heb jij niets aan, natuurlijk.
    Ik vind het zelfs jammer dat ik nooit een echo heb mogen laten maken. Kun je nagaan, als je dat al een gemis vindt.
    Je blijft voor altijd de moeder van Sanne ❤
    een lieve groet en heel veel sterkte

    • gewoonanneke zegt:

      Dank je Mirjam. Ja zo ging het gewoon in die tijd. Gelukkig is het nu anders. Vreemd dat je geen echo mocht maken in dit tijd werd het toch al vaak gedaan. Maar ja bij mij was het natuurlijk een medische noodzaak. En denk dat toen zonder medische noodzaak het niet mocht inderdaad.

  3. clair1991 zegt:

    heftig.. en dit raakt mij meteen op mijn hart… kinderen hoor je niet te begraven. …en ja ik merk het ook. Na verloop van tijd wordt de sterfdatum van je kind ‘vergeten’. Maar nooit door jezelf….

    • gewoonanneke zegt:

      Nee inderdaad zelf vergeet ik het nooit. Snap het wel hoor dat andere het wel vergeten al verwacht je van je naaste familie soms net iets meer.

      • clair1991 zegt:

        IK geef altijd een soort herinnering aan familie en vrienden… zo van kijk.. de witte roos bloeit zo mooi (die was speciaal voor onze Janneke) of.. het is al weer eind juli…..

        • gewoonanneke zegt:

          Dat vind ik een goed idee. Ik heb twee keer een doodgeboren dochter gehad en een keer is mijn dochtertje van 14 maanden overleden. In die tijd werd er zelfs niet gevraagd of we de kinderen een naam wilden geven. De eerste keer kreeg ik met moeite te horen dat het een meisje was. Toen ik later nog een keer een doodgeboren dochtertje kreeg mocht ik ze met heel veel moeite en energie van mijn kant even zien terwijl ze bij de deur werd gehouden. Tussen deze twee zwangerschappen is mijn dochter Angela geboren en na 14 maanden overleden. Je snapt binnen een tijdsbestek van 7 jaar deze dingen voor mijn kiezen krijgen waren we alleen bezig met overleven. Kon er ook niet over praten. Dat is ook wel een deel de oorzaak dat familie er niet over sprak. Het kwam pas veel later dat ik helemaal vastliep en we namen kozen voor onze dochters. Er over gingen spreken en dat heeft me zo goed gedaan. Dus het is altijd twee kanten.
          En nu noem ik ze vaak omdat ze gewoon een deel uitmaken van mijn verleden en er bij horen. Kan er goed mee leven nu ook met het feit dat eigenlijk niemand reageert. Een heel verhaal en blij dat tegenwoordig deze dingen bespreekbaar zijn al maakt dat het verdriet er niet minder om natuurlijk.

  4. beaunino zegt:

    De nazorg is inderdaad zoveel beter nu. X

  5. rietepietz zegt:

    Volkomen logisch dat je die datum nooit meer vergeet al heeft de gebeurtenis,ondanks de slechte nazorg vroeger, toch een plek in je leven heeft gekregen.Ik kan me zo voorstellen dat het je soms bezighoud hoe ze nú geweest zou zijn als alles wél goed was gegaan.
    Gelukkig is men tegenwoordig minder onbarmhartig bij het verlies van een ongeboren kind, dat is een pluspunt.

    • gewoonanneke zegt:

      Dat soort dingen heb ik nog wel bijvoorbeeld toen mijn vriendin haar dochter ging trouwen, we waren toen samen zwanger. En dan ben ik best blij voor haar hoor maar toch dan denk ik wel eens Stel dat ze geleefd was, hoe zou ze zijn. Nou ja dat soort dingen. Hoorde het ook ooit van de moeder van mijn vriendin die twee kinderen verloor bij een ongeluk en tegen me zei. Als het moederdag is en ik zie al die mannen bij hun moeder komen op bezoek dan denk ik, hoe zouden mijn jongens zijn geweest. Denk dat alle mensen die een kind verloren hebben dat wel eens hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s