In de tang van de zorgverzekeraars…….

Gisterenavond werd ik opgebeld dat  mijn vriendin in het ziekenhuis was opgenomen.
Al tijdens haar verhuizing een aantal weken geleden en de weken daarna werd ze geteisterd door hoofdpijn, last van haar oren, eigenlijk haar complete hoofd leek wel of het zo nu en dan ontplofte.
Nadat ze al verschillende medicijnen, oordruppels, neusdruppels en weet ik wat voor dingen geprobeerd had zei ze “hoger op te willen” .  Voor haar al heel wat om dat te vragen want ze is echt nog van de leeftijd dat de dokter het wel weet en als die niet zegt dat je naar een specialist gaat dan is het niet nodig.
De KNO arts waar ze naar toe ging kon niets vinden.
Ze bleef last van haar hoofd houden, constant hoofdpijn, halve dagen op bed, oneindig veel paracetamol slikken en nog niet helpen. Ze was gewoon hondsberoerd.  Ze kreeg wel een afspraak om een scan te maken voor over drie weken. Ze was helemaal wanhopig inmiddels en deed niets anders dan huilen als ik kwam, zo kende ik haar helemaal niet.
Toen ze belde of de dokter langs kon komen zei de dokter dat ze zelf naar de praktijk moest komen want ze mocht voor zoiets niet thuis bij de patiënt komen van de zorgverzekeraar.
Ook dokters zitten helemaal in de tang van de zorgverzekeraars. Dit mag wel en wordt wel vergoed en dat mag weer niet, een administratieve rompslomp waar je gek van wordt en artsen zelf ook door met hun rug tegen de muur staan.
Toen ze gisterenmiddag in de praktijk kwam had de dokter wel geregeld dat ze niet nog in de wachtkamer hoefde te wachten maar meteen geholpen werd.
Zij zag ook wel dat het zo niet langer ging en is een uur bezig geweest om haar ergens in het ziekenhuis voor onderzoek binnen te krijgen.
Via de eerste hulp kwam ze bij een internist terecht die haar meteen in het ziekenhuis opnam voor verdere onderzoeken. Haar bloedwaarden waren ook al weken te hoog dus er moest iets van een ontsteking of wat dan ook zitten.
Vandaag heeft ze de eerste onderzoeken gedaan, een vermoeden van ontstoken aderen of vernauwde aderen in haar hoofd. Morgen kan ze door de scan.
Vanmiddag ben ik met haar man naar het ziekenhuis geweest want hij durft zelf niet te rijden. Ze was best een beetje bang wat er uit zou komen maar ook opgelucht dat er eindelijk eens echt serieus iets aan gedaan wordt voor haar gevoel.
Niet dat haar huisarts haar niet serieus nam, integendeel ze is er de laatste weken zo veel geweest en die heeft eerst zelf echt alles geprobeerd.
Eigenlijk vind ik het schandalig dat het zo lang heeft moeten duren, dat ze weken halve dagen op bed lag, te lamlendig om nog iets anders te doen voordat ze eindelijk daar terecht kwam waar ze hoort. In een ziekenhuis om behoorlijk onderzocht te worden.
Ik hoop voor haar dat het iets is wat goed op te lossen is en ze weer gauw opknapt en mijn vriendin waar ik vaak zo onbedaarlijk mee kan lachen, weer de oude wordt en eindelijk eens een beetje kan gaan genieten van haar nieuwe huis en woonomgeving.