Recht op zelfbeschikking

Twee weken geleden was de huisarts bij mijn moeder wezen praten of ze misschien een niet reanimeren verklaring in wilde vullen.
Mijn moeder snapte totaal niet waar die man het over had en de huisarts speelde de vraag door aan de zorg of die het duidelijk bij mijn moeder kon maken wat dat betekende en of ze dat wilde. Maar dat lukte ook niet gewoon omdat mijn moeder die dingen niet meer snapt wat het inhoudt.
Vorige week was ik er een keer in de tuin aan het werk toen er iemand van de zorg kwam om de medicijnen te doen en ik vroeg waarom ze dat nu terwijl mijn moeder daar niet meer over kan beslissen komen vragen.
Dat wist ze ook niet en ze vroeg dus hoe ik er over dacht.  Ik vind dat moeilijk, heel moeilijk en zei dat ik het er zeker met mijn andere zussen en broer over wilde hebben.
Ik wil mijn moeder niet kwijt maar ze is 99 1/2 en natuurlijk is het vandaag of morgen opeens een keer afgelopen en eigenlijk hoop ik gewoon dat ze een keer zomaar niet meer wakker wordt. Niet nog een ziekbed krijgt of helemaal dement wordt. Maar goed dat heb je niet voor het zeggen. Eigenlijk is ze best goed momenteel dus zolang ze zo is kan ze misschien wel 102 of zo worden en van mij mag ze, graag. Ik weet het niet en niemand weet dat wat er zal gebeuren.
Maar als ze iets zou krijgen waardoor ze alleen daarna nog maar eventueel in een verpleegtehuis terecht zou komen, niets meer wetend en niets meer kunnend, dat zou voor mij ook niet meer hoeven voor haar.
Ik heb in makkelijke woorden geprobeerd er met mijn moeder over te praten en ze snapte best een beetje nog waar het over ging en zei ook als ik niets meer kan. En even later weer maar ik weet het ook niet hoor.
Mijn broer en zussen dachten er wel iets makkelijker over dan ik, laat ze dat toch tekenen. Mijn oudste zus zei, vroeger nam mijn moeder soms beslissingen en nu moeten wij beslissingen voor haar nemen.  En dat te bedenken dat ze nooit bij haar moeder komt, met jaar verjaardag in januari is ze er het laatst geweest. Dan krijg ik ook wel een beetje een vieze smaak in mijn mond als ze dat zo makkelijk zegt.
Als ik vraag aan mijn moeder om te tekenen, zoals pas voor de toekenning van de zorg, dan doet ze dat. Lezen kan ze het niet meer maar de vertrouwt er op dat het klopt wat ik zeg.
Maar dit laat ik haar niet zomaar tekenen, ik vind dit iets anders dan bijvoorbeeld zeggen dat ze beter het gas niet meer kan gebruiken of de trap op gaan.
Dit is levensvisie waar ze niet meer over kan beslissen en ik vraag me ook af waarom een arts dit nu komt vragen en dat niet een jaar of 5 eerder gedaan heeft toen ze ook al oud was maar nog wel begreep waar het over ging.
En heel gemeen dacht ik ook wel even, wat is het volgende als ze 100 wordt een euthanasie verklaring want dan is het wel mooi geweest???