Die vallen buiten de boot…..

Vpinnenandaag moest ik naar de Rabobank in een naburig dorp want bij ons is ie al weer een tijdje gesloten. Een schitterend nieuw kantoor is er neergezet, luxueus ingericht met personeel dat daar ook precies bij past.
Vorige week was ik al wezen vragen hoe ik de ten tenaamstelling van onze stichting kon veranderen. Dat zou ik digitaal kunnen doen, vertelde de jonge dame aan de info balie me. En toen ik vroeg weet je dat zeker dat het ook bij een stichting kan was haar antwoord, helemaal rekenend op de wondere der techniek, ja hoor dat kan.
Thuis ging ik het proberen. Dacht eerst mijn naam toevoegen, dat lukte, daarna bij de huidige penningmeester de bevoegdheden weghalen dat lukte ook. Daarna proberen de naam van haar te verwijderen “u heeft geen bevoegdheid”. En daarna kon ik dus ook meteen niet meer internet bankieren, ook niet nadat ik de bevoegdheden weer digitaal teruggeven had aan de vorige penningmeester.
Ik wist het wel, heb wel meer een naam gewijzigd en dan moeten ze een uitdraai van de KvK voor hebben en nog een legitimatie dus vandaag maar weer op pad gegaan.
Voor me staat een mevrouw waarvan ik weet dat ze in een begeleid wonen project woont.
Een mevrouw van schat ik een jaar of 50, ze schuifelt wat en spreekt de dame achter de infobalie aan of deze voor haar wil pinnen.
De dame gestoken in een bij haar functie passend mantelpakje, zo’n dame waarbij ik me altijd een lompe boer voel kijkt naar de mevrouw of ze een wezen van een andere planeet is en ze in haar wereld nog nooit zo iemand tegen gekomen is.
Heeft u geen pasje met pincode dan vraagt ze,  nee antwoord de vrouw, ze pinnen hier altijd voor me, ik wil 35 euro hebben dan ga ik meteen naar het winkelcentrum om wol te kopen want dan kan ik weer breien, oranje wol en daarna ga ik nog boodschappen doen en weer naar huis.
Ik ga eens op mijn gemak zitten kijken hoe de bankdame dit probleem op gaat lossen.
Ze roept een collega er bij die blijkbaar beter weet hoe dit gaat. Een leuke vrouw die er van op de hoogte is dat ze dan met een bankpasje inloggen omdat deze mensen zelf geen code hebben of weten.  Ze vraagt om een ID kaart en na veel moeite weet de mevrouw hem ergens uit haar tasje te vissen.
Waarom zijn jullie niet meer ’s avonds open, vraagt ze nog, jullie moeten weer ’s avonds open want ik moet overdag werken.
mantelpakjeMaar u bent er nu toch ook, antwoordt de vrouw, ’s avonds open zijn is afgelopen.
Vandaag heb ik vrij zegt ze, een keer in de 6 weken heb ik maar een vrije dag dus jullie moeten ’s avonds weer open. De mevrouw van de bank krijgt het niet uit haar hoofd gepraat.
Na nog een lang verhaal over breien, het geld, waarom kan ze geen 35 euro krijgen maar moet ze 40 euro opnemen, eindeloos lang bezig met het geld en pasjes weer op te bergen in een veel te klein portemonneetje dat dan weer haar tas in moet, opmerken dat de mevrouw van de bank ook links is, zo van de wereld is ze dus ook weer niet, gaat ze naar huis.  En na een dik half uur wachten ben ik dus aan de beurt……… ik had het niet willen missen. (wordt vervolgd)

Plaatjes internet

Lamlendig……

Terwijl de lucht momenteel een mooi schouwspel is van vureStretcher (2)n en de donderbui steeds dichter bij lijkt te komen hoop ik eigenlijk dat de bui maar even losbarst want ik vind het eigenlijk best lamlendig weer. Een ander woord kan ik er niet voor verzinnen.
En normaliter kan ik daar eigenlijk best goed tegen maar vandaag lijk ik wel zo’n uitgeknepen spons zonder puf en zin om wat ook te doen.
Eigenlijk heb ik dat altijd als ik met dit weer niets doe zoals vanmiddag, gewoon op mijn stretcher een boek gaan liggen lezen. Wat naar de radio luisteren en gewoon luieren. Had gewoon op de fiets moeten stappen en er even op uit gaan maar had deze week al zo’n 150 km gefietst dus had ik mijn taks wel gehaald voor deze week.
Blijkbaar is dat luieren niet zo mijn ding want ik was te wakker om te slapen en te suf om me wakker te voelen. Ken je dat gevoel. Haha beetje zeuren mag zo nu en dan toch.
Pas om een uur of half 6 kan ik het opbrengen om even wat onkruid te gaan wieden en meteen voel ik me beter.
Ga een lekkere salade maken met bijna alle ingrediënten weer vers uit mijn eigen tuin en buiten eten.
Na het eten boven de bedden maar gaan verschonen, geheel tegen mijn gewoonte in heb ik de schone lakens zo van de lijn geplukt vandaag. Ze waren mooi glad opgedroogd en hoewel ik eigenlijk altijd alles strijk vandaag maar even niet.
Een beetje een tegen 100  volgend op tv ga ik mijn badkamer en slaapkamer maar schoon maken en mijn kledingkast een beetje op lopen ruimen. onweer1
Het lamlendige gevoel blijft en mijn uitgebreide douche van vanmorgen kan ik vanavond nog wel een keer overdoen. Bij alles wat ik doe breekt het zweet me uit.
Ach ja ik weet het echt wel hoor, er zijn veel grotere problemen en een probleem wil ik het ook niet noemen gewoon lamlendigheid net zoals dit blogje een lamlendig blogje is.

Schoonschrijven

Anneke, Kees en TinekeIk beken, ik heb een vreselijk handschrift en mijn aantekeningen die ik maak als ik interview zijn als ik ze niet meteen uitwerk soms gewoon niet te lezen. Wat dat betreft zijn de typemachine en later de computer uitvindingen die aan mij goed besteed zijn.
Zou ik mijn weblog moeten schrijven met een pen zouden de lezers er niet veel van snappen, hoewel ik weet niet of ze het nu wel snappen maar dat is wat anders.
Maar als ik heel erg mijn best doe en ik moet ergens formulieren nog invullen die niet digitaal kunnen dan zorg ik nog wel dat het leesbaar is.
Vroeger op school kregen we schrijfoefeningen. Van die schriftjes met regels waartussen we moesten schrijven. Eerst allemaal bladzijdes met dezelfde letters en later woorden en zinnetjes.
Het was nooit mijn hobby, zeker niet het schrijven nog met een een pen en inktpotje.
inktpot en pannenlapNet als met verven was ik met schrijven ook een knoeipot, dus mijn handen zaten ook vaak onder de inkt. Een inktlap was voor mij dan ook wel hard nodig en zo’n vloei waarmee je de letters af kon betten.
De keren dat ik een plaatje kreeg in mijn schriftje omdat ik het goed gedaan had waren dan ook op de vingers van een hand te tellen.
En ik was ook stinkend jaloers op die meisjes die dat wel zo goed konden en van die keurig nette schriftjes hadden.
Mijn interesses lagen duidelijk op een ander vlak.
Toen de ballpoints en vulpennen kwamen werd het eigenlijk al niet veel beter. Het is wel eens gebeurd dat ik op school mijn hele mond vol had met inkt omdat ik de pen altijd in mijn mond stopte. Van die pennen met van die plastic dopjes achterin waar je zo lekker op kon kauwen. Of mijn handen zaten er onder, een pen in een zak doen, moet er nog mee uitkijken want heb al heel wat vlekken in mijn kleding er van gehad.
Nee geef mij maar een toetsenbord.
Maar twee weken geleden waren er inschrijvingen voor het Huttendorp. De kinderen moesten een briefje invullen met hun naam en alle gegevens. En daar viel me wel op dat sommige kinderen van zo’n jaar of 10 hun eigen naam nog met grote hanenpoten schreven, praktisch onleesbaar voor mij want ik zou zeschrifjes1 in de computer invoeren dus.
Blijkbaar worden er op school geen schrijflessen meer gegeven
en misschien moeten wij ook maar overgaan op digitale inschrijvingen, dat zou het invoeren een stuk makkelijker maken.  Ik ben de laatste die er wat van kan zeggen haha, want van schoonschrijven of schoon schrijven heb ik ook geen kaas gegeten

Na de komkommertijd

VlierbesDe komkommertijd is weer helemaal over, sterker nog het lijkt wel of alle verenigingen en instanties de komende weken bol staan van activiteiten.
Moest ik de laatste weken echt zoeken naar wat onderwerpen of gebeurtenissen voor in mijn blad nu stromen de mailtjes en verzoekjes om langs te komen weer binnen.
Ook wel weer leuk al heb ik de afgelopen week een beetje rustig aan gedaan.
Best wel veel gefietst en ook wel weer gewerkt natuurlijk maar voor de rest had ik het even nodig een weekje rustig aan doen. MeidoornEindelijk weer eens wat gefotografeerd, het is weer bessentijd en onderweg zie ik dat de zomer duidelijk op zijn retour is.
Gisterenochtend ging ik al vroeg met mijn vriendin naar het ziekenhuis, ze durft nog steeds niet te rijden omdat ze zich door alle medicijnen die ze heeft nog vaak zo licht in haar hoofd voelt. Haar man moest vooronderzoek doen om geopereerd te worden aan staar. Het zou een uur duren.
Nu moeten we altijd over een druk verkeerspunt en de
afspraak was om half 9 dus half 8 voor alle zekerheid maar weggegaan. Gelderse Roos 2Natuurlijk niets geen drukte dit keer, zal je altijd zien dus om 8 uur gingen zij de dokter opzoeken en ik een koffiepunt (thee voor mij) maar die ging om 9 uur pas open.
Had wel een krantje en een puzzelboekje meegenomen en de Metro lag er dus had genoeg te doen.  Een bekende van me die ook te vroeg was kwam nog een praatje maken voordat hij naar de dokter ging en toen hij terug kwam nog een keer. BramenDat wisselde nog even af want ik heb echt tot half 11 zitten wachten tot ze weer terugkwamen. Ze hadden hem meteen gelaserd of voor gelaserd, weet het ook niet precies maar in ieder geval zo’n onderzoek al gedaan dat hij meteen een afspraak kon maken voor de operatie.
En het was daar koud, was helemaal verkleumd voordat ik weer thuis was, bovendien regende het ook nog eens dus heerlijk maar een paar rozenbottels1uurtjes met een boek op de bank gaan liggen. Verder dan een bladzijde kwam ik niet want ik sliep zo.
En ook vandaag kon ik amper mijn ogen open houden toen ik even op de bank zat nadat ik gewerkt en gefietst had, pff zal ook wel de tijd van het jaar zijn of een reactie op een aantal heel drukke weken, zou zomaar ook kunnen.
Het weekend nog even rustig aan dan kan ik er volgende week weer lekker tegenaan.

In ondertrouw…….

11923608_863834423707727_9073769223100599596_nVandaag zijn mijn zus en zwager in ondertrouw gegaan. Ruim op tijd dacht ik maar dat had een reden want het “in ondertrouw gaan” door zelf naar het gemeentehuis te gaan vervalt per 1 september aanstaande. Dan kan je namelijk digitaal aangeven dat je wilt gaan trouwen, wanneer en andere zaken.
Mijn zus en zwager vonden het nog leuk om “echt” in ondertrouw te gaan bij de gemeente en dat hebben ze vandaag dus gedaan. De eerste officiële stap gezet op weg naar hun huwelijk. Denk dat ze bijna de laatste zullen zijn dus die nog zo in ondertrouw gaan in onze gemeente.
Ik herinner me zelf nog van de tijd dat ik op het gemeentehuis werkte dat er op het gemeentehuis een kastje zat waarin de gemeentebode de voorgenomen huwelijken aanplakte.
Twee weken moest dat er blijven hangen zodat iedereen het kon lezen en eventueel bezwaar kon maken als die er wettelijk waren dan. Geen bezwaren in de vorm van “die twee passen niet bij elkaar” haha. Zou soms misschien een hoop ellende hebben voorkomen als dat wel gekund had. ;).
Ik lees hetzelfde dus in een artikel van RTL nieuws:

Vroeger belangrijk
Ondertrouw had vroeger een grote betekenis: het was het begin van de bruidsdagen, het moment vanaf wanneer gasten hun cadeaus aan het bruidspaar konden sturen en de dag van ondertrouw was het feest waarbij bezoek bitterkoekjes kreeg. Die symboliseerden het zoet en bitter van het huwelijk.

Ook werden voorgenomen huwelijken tot eind jaren 80 na de ondertrouw aangeplakt bij het gemeentehuis, zodat iedereen wist dat het paar ging trouwen en daar ook bezwaar tegen kon aantekenen. Maar al die formaliteiten en feestelijkheden zijn door de jaren heen verdwenen, waardoor ondertrouw vooral nog een administratieve taak was.

Ik weet nog van toen ik zelf in ondertrouw ging dat de familie inderdaad wel kwam om te feliciteren. Alleen die bitterkoekjes heb ik nooit gehad. Die heb ik dus nog tegoed.
Misschien dat ik dan meteen geweten had dat het huwelijk niet alleen zoet is maar ook vaak heel bitter kan zijn. Maar dat is een heel ander verhaal.
Ik gun mijn zus en zwager alle goeds voor de toekomst en ik hoop dat ze het samen nog heel lang leuk met elkaar hebben. Zoals ik het nu zie zit dat wel goed maar geen mens kan (gelukkig)  in de toekomst kijken.
Een oude traditie is weer verdwenen en zo gaan die dingen nu eenmaal, tijden veranderen, gewoontes en rituelen ook. Want wie verlooft er nu nog, toch ook niemand bijna meer, tenminste ik hoor dat zelden of nooit meer. Tegenwoordig is vaak het gaan samenwonen een soort verloving of manier om te zeggen, wij kiezen voor elkaar denk ik. In mijn tijd was er ook nog een verlovingsfeest, een mooie manier om wat cadeautjes binnen te krijgen voor de uitzet.
Nou ja met dit soort gelegenheden komen altijd weer van die nostalgische gedachtes ook terug zoals de cadeaulijstjes, een klein kladblokje dat de familie doorging en waar je wat uit kon scheuren wat je zou geven. bitterkoekjesBestaat dat ook nog, vast niet. Misschien digitale cadeaulijstjes maar ik zie toch steeds meer een envelopje op trouwkaarten wat misschien ook wel handiger is om zelf te kunnen kopen wat je wilt.
Nieuwe tijden, nieuwe gewoontes, helemaal goed en voor mij een aanzet om ook te beginnen met de voorbereidingen voor hun huwelijk want ik heb nog een leuk plannetje dat best veel tijd zal gaan kosten. Zin om er aan te beginnen nu de avonden weer langer worden.

Boerenkunst……

kunst hooiIk heb al eerder een keer foto’s op mijn blog gezet van die ingepakte zwarte grasbollen die geverfd waren. Het is een vrolijk gezicht en mooier dan die zwarte dingen.
Vorige week fietste ik langs een boerderij net aan de rand van ons dorp en zag daar een oma bezig om met haar kleinkinderen die bollen te beschilderen.
Had toen geen tijd om te stoppen maar vanmiddag kwam ik er weer langs en zag de 5 bollen mooi gekleurd aan de rand van het erf staan.
Ik was al voorbij gereden maar dacht toen, ik ga gewoon even vragen of ik er een foto mag maken voor in de krant en even en praatje maken er bij.
Een vrouw in een overal komt er aanlopen, ze is bezig haar man te helpen om de giertank leeg te maken. Want zo hoorde ik later in het gesprek er mag maar tot 1 september gegierd worden en dan pas weer in het voorjaar dus de tank moest schoon leeg zijn anders zouden ze het niet redden.
Ik vraag of ze het leuk vinden als ik een foto in mijn krant zou zetten en de boer zegt op een brommerige maar heel aangename manier “ik had je al veel eerder eens verwacht Anneke want er staan al een paar jaar van die gekleurde bollen langs het fietspad”.
Dat klopt zei ik, die heb ik ook al een paar keer op de foto gezet, niet wetend dat ze bij deze boerderij hoorden maar nu zag ik die kinderen verven en was ik nieuwsgieriBoerenkunstg geworden.
De vrouw loopt even met me mee naar de bollen toe om er over te vertellen. Een keer per jaar in de vakantie dan geef ik een workshop voor mijn kleinkinderen, dan mogen ze de bollen beschilderen. Ik help ze dan want ik vind het schilderen zelf ook leuk.
Een van de kleindochters houdt van vlakken dus dan plakken we er eerst band op en dan kan ze deze beschilderen.
Normaal doen we het dus langs het fietspad waar ze staan maar omdat het dit jaar op de afgesproken dag zo regende hebben we het in de schuur gedaan.
De twee kleinste kleinzonen van 4 en 5 deden dit jaar voor het  eerst mee en die wilden een tractor op de bollen schilderen en oma had het voorgetekend.
Ze vertelde ook van fotograferen te houden.  Pas was er zo’n mooie mistige ochtend en ging zo gauw mijn werk klaar was mijn camera halen maar was eigenlijk al een beetje te laat want de mist was al weer wat minder geworden. Heb eigenlijk te weinig tijd om te fotograferen zei ze een beetje spijtig.
Maar bij het schilderen hou ik wel de regie in handen hoor, gaat ze verder, we verven met echte verf, anders zou het er af regenen, dus daar moet je wel een beetje op letten dat ze niet alleen zelf helemaal er onder komen te zitten. (ach dacht ik, dat gebeurt bij mij ook haha).
Een leuke vrouw, ik herkende haar meteen toen ik het erf opreed, zij had namelijk ook de naam van ons nieuwe sportpark bedacht “Weydenhoeck”. Vanaf haar boerderij kijkt ze namelijk precies op het park uit en opeens vond ze dat die naam bij dat park hoorde.
Ook de jury destijds was het daar mee eens en inderdaad het is een mooie eigenlijk best simpele maar passende naam voor het sportpark dat midden tussen de weilanden ligt.
En dat vind ik nou zo leuk van mijn werk, zomaar ergens op afstappen, zo op het oog een “gewoon” boerenechtpaar maar met zulke onverwachts leuke verhalen en hobby’s.
Boerenkunst1Ze hadden ook nog in de stal wel zo’n 18 zwaluwnesten zitten en ik heb de toezegging gekregen dat ik volgend jaar begin zomer mag komen fotograferen als de jongen er zijn.
Ik heb een lijntje gespannen vertelt de boerin en op een keer telde ik dat er 34 zwaluwen opzaten. Ook tijdens ons praatje vliegen ze nog in en uit maar veel zijn er al weer weg, vertelde ze.  Ik vroeg nog of ze niet op de grasbollen wilde gaan liggen maar dat deed ze toch maar niet haha.
Wat een superleuke mensen zo opeens op zo’n dag…..  I love it.

Een rijke oogst

De tomaatjesoogst van een dag.
TomatenDit jaar begonnen met een klein en bescheiden groentetuintje bij mijn huis en ik moet zeggen het bevalt me uitstekend en heb al aardig wat keren gegeten uit mijn eigen tuin.
Heb er ook wel van geleerd wat ik beter wel en beter niet kan planten.
Koolsoorten zijn best groot en leveren in verhouding weinig op, bonen is leuker, had dit jaar echt een rijke oogst en heb er heel wat keren van gegeten en nog steeds want morgen en daarna kan ik nog steeds een keer snijbonen eten.
Ik kreeg van zoonlief ook een aantal Appie tuinzaadjes en veel daarvan is opgekomen.
Bossen vol peterselie, die kan ik invriezen voor de soepgroentes en ook de tomaten en paprika’s doen het dit jaar echt supergoed. De bosaardbeitjes zijn heel leuk en smakelijk.
De cherrytomaten die ik in twee kleuren heb zijn echt heerlijk en iedere dag kan ik gewoon een bakje vol plukken en opeten.
De komkommers waren dit jaar wat minder, vanmiddag nog wel twee geplukt, niet zo groot als vorig jaar.
Had ook uien gepoot die ik een tijdje geleden gerooid en gedroogd heb, die kan ik voorlopig ook nog gebruiken door de salade of zo.
Zo had ik vanavond echt een bord vol eten uit mijn eigen tuin.  Een salade van grote tomaten, rode uien, paprika, komkommer en bieslook.  Met een eitje erbij en twee eetlepels aardappelsalade had ik echt een koningsmaal.
Zoals het er nu naar uitziet krijg ik straks ook nog wel wat physalis bessen, ik vind ze bijzonder van smaak en als het nog een paar weekjes redelijk weer blijft komen er ook nog wel vijgen, de boom staat er barstensvol mee.
Een goed jaar dus voor mijn tuintje, de enige die het niet goed gedaan hebben zijn mijn courgettes. Ze gaven mooie bloemen maar er kwamen geen courgettes aan.
Misschien maar goed ook want ik las dat er in Duitsland een man overleden was aan zelf gekweekte courgettes haha. 😉 .
Voor het geld hoef je het echt niet te doen hoor je eigenEten 1 groentes kweken of je moet het ook voor heel de winter doen en invriezen maar dat is niet zo mijn ding.
Ik vind het gewoon leuk zo lekker uit mijn eigen tuin mijn eten te plukken en het dan meteen vers onbespoten eten.
Volgend jaar wil ik ook nog andere fruitsoorten al heb ik tot nu toe nog steeds aardbeien, geen bakken vol meer maar zo om de dag nog een handje toch heerlijk. En van de kruisbessen heb ik wekenlang gesmuld.
Maar misschien wat ander fruit er nog bij, frambozen of zo. Ga me er deze winter eens in verdiepen. En als iemand nog tips heeft, van harte welkom.