In ondertrouw…….

11923608_863834423707727_9073769223100599596_nVandaag zijn mijn zus en zwager in ondertrouw gegaan. Ruim op tijd dacht ik maar dat had een reden want het “in ondertrouw gaan” door zelf naar het gemeentehuis te gaan vervalt per 1 september aanstaande. Dan kan je namelijk digitaal aangeven dat je wilt gaan trouwen, wanneer en andere zaken.
Mijn zus en zwager vonden het nog leuk om “echt” in ondertrouw te gaan bij de gemeente en dat hebben ze vandaag dus gedaan. De eerste officiële stap gezet op weg naar hun huwelijk. Denk dat ze bijna de laatste zullen zijn dus die nog zo in ondertrouw gaan in onze gemeente.
Ik herinner me zelf nog van de tijd dat ik op het gemeentehuis werkte dat er op het gemeentehuis een kastje zat waarin de gemeentebode de voorgenomen huwelijken aanplakte.
Twee weken moest dat er blijven hangen zodat iedereen het kon lezen en eventueel bezwaar kon maken als die er wettelijk waren dan. Geen bezwaren in de vorm van “die twee passen niet bij elkaar” haha. Zou soms misschien een hoop ellende hebben voorkomen als dat wel gekund had. ;).
Ik lees hetzelfde dus in een artikel van RTL nieuws:

Vroeger belangrijk
Ondertrouw had vroeger een grote betekenis: het was het begin van de bruidsdagen, het moment vanaf wanneer gasten hun cadeaus aan het bruidspaar konden sturen en de dag van ondertrouw was het feest waarbij bezoek bitterkoekjes kreeg. Die symboliseerden het zoet en bitter van het huwelijk.

Ook werden voorgenomen huwelijken tot eind jaren 80 na de ondertrouw aangeplakt bij het gemeentehuis, zodat iedereen wist dat het paar ging trouwen en daar ook bezwaar tegen kon aantekenen. Maar al die formaliteiten en feestelijkheden zijn door de jaren heen verdwenen, waardoor ondertrouw vooral nog een administratieve taak was.

Ik weet nog van toen ik zelf in ondertrouw ging dat de familie inderdaad wel kwam om te feliciteren. Alleen die bitterkoekjes heb ik nooit gehad. Die heb ik dus nog tegoed.
Misschien dat ik dan meteen geweten had dat het huwelijk niet alleen zoet is maar ook vaak heel bitter kan zijn. Maar dat is een heel ander verhaal.
Ik gun mijn zus en zwager alle goeds voor de toekomst en ik hoop dat ze het samen nog heel lang leuk met elkaar hebben. Zoals ik het nu zie zit dat wel goed maar geen mens kan (gelukkig)  in de toekomst kijken.
Een oude traditie is weer verdwenen en zo gaan die dingen nu eenmaal, tijden veranderen, gewoontes en rituelen ook. Want wie verlooft er nu nog, toch ook niemand bijna meer, tenminste ik hoor dat zelden of nooit meer. Tegenwoordig is vaak het gaan samenwonen een soort verloving of manier om te zeggen, wij kiezen voor elkaar denk ik. In mijn tijd was er ook nog een verlovingsfeest, een mooie manier om wat cadeautjes binnen te krijgen voor de uitzet.
Nou ja met dit soort gelegenheden komen altijd weer van die nostalgische gedachtes ook terug zoals de cadeaulijstjes, een klein kladblokje dat de familie doorging en waar je wat uit kon scheuren wat je zou geven. bitterkoekjesBestaat dat ook nog, vast niet. Misschien digitale cadeaulijstjes maar ik zie toch steeds meer een envelopje op trouwkaarten wat misschien ook wel handiger is om zelf te kunnen kopen wat je wilt.
Nieuwe tijden, nieuwe gewoontes, helemaal goed en voor mij een aanzet om ook te beginnen met de voorbereidingen voor hun huwelijk want ik heb nog een leuk plannetje dat best veel tijd zal gaan kosten. Zin om er aan te beginnen nu de avonden weer langer worden.