Ze raakte mijn hart

mama 1Vorige week toen ik nog een halve dag thuis was, tussen twee vakanties door, ging ik nog even naar mijn moeder.
De deur is altijd open achter dus liep ik naar binnen en riep hallo mam maar ik zag niemand naar de deur komen dus ging ik verder en zag haar in de slaapkamer op de grond zitten/liggen.  ( Ben vast erfelijk belast want ik val zelf ook nog wel eens een keer).
Ze was gevallen toen ze uit de badkamer was gekomen vertelde ze en kon niet meer overeind komen.
Ik heb geroepen zei ze maar ze horen me niet, wat ben ik blij dat jij er bent, ik heb gebeden dat er iemand zou komen. Ik vroeg of ze ergens pijn had maar dat had ze niet dus probeerde ik haar op te tillen maar dat viel nog niet mee als iemand niet meegeeft. Maar mijn mijn armen onder haar armen kreeg ik haar toch overeind met al mijn krachten. Waarom heb je niet op de knop gedrukt vroeg ik, ze heeft namelijk een alarm altijd om.
Maar zoals een huisarts al eens zei, daar hebben oudere mensen helemaal geen erg meer in om te bellen als er wat gebeurt.
Nou ja verder had ze nergens last van en na een kopje koffie was ze weer helemaal “de oude” (letterlijk en figuurlijk).
Even mijn zusje ingeseind dat ze het ook wist en die zou dan nog even een keer bellen of langsgaan.
Vanmorgen kwamen we samen, ze was weer druk bezig met haar wasje te doen en we gingen samen koffiedrinken.
Soms begint ze te polsen om naar een tehuis te gaan, mijn zus werkt in een verzorgingstehuis en ze vroeg ook hoe het daar dan ging.
Maar goed, mijn zus zei ook, denk niet dat het daar allemaal zoveel beter is, hier kan je nog je eigen gang gaan, weet je alles nog te vinden en dat begreep ze dus ook wel.
Als ik niet zulke dochters als jullie had dan kon het echt niet meer zei ze, zo lief als ze het zei, het kwam recht in ons hart.
Ik doe hier nog van alles in huis, een wasje, de plantjes water geven, wat schoonmaken maar het mooiste van de dag is toch als jullie komen zei ze.
Mijn moeder is echt nooit zo’n compliment gevende moeder geweest hoor. Gewoon lekker je ding doen en niet van dat sentimentele gedoe zoals knuffelen of zoenen, dat was nooit zo haar ding.
Maar de laatste jaren wel. Ze zegt heel vaak hoe blij ze is dat wij (mijn broer en schoonzus en zwager ook) voor haar doen.  En zonder knuffel komen en weggaan dat gebeurt echt niet meer. Het liefst zou ze ons gewoon vast willen houden als we weer weggaan. En altijd zegt ze, je mag iedere dag wel komen hoor.
En dat zorgt er ook wel voor dat we altijd graag naar haar toe gaan. Al heb ik ook wel eens een dag dat ze echt niet uit haar verhaal komt, het 100 x vertelt dat ik denk pfff…. mam.
Iedere dag kan natuurlijk niet maar een paar keer per week gaan we toch wel en ik zal zeker mijn ritje naar haar huis missen als ze er niet meer zou zijn.