Ongeduld en onbegrip……

Vliegenzwam1Na een ochtend hard werken en druk bezig zijn ga ik naar mijn moeder om de was weg te brengen.
Prachtig weer om te fietsen.
Ik kom binnen en ze zit op de rand van haar bed, net een dutje gedaan.
Meteen begint ze te vertellen of er een waterval over me heen stort
Ze is een beetje verwardVliegenzwam19

Vroeger bleven gezinnen gewoon bij elkaar wonen allemaal nu is iedereen hier weg
Wat ze gisteren allemaal met elkaar hier te vertellen hadden
Ik dacht toen lag ik maar dood in het weiland
Als ik naar bed ga doe ik mijn nachthemd weer uit en trek een bloesje aan dan ben ik ’s morgens snel klaar…..

Vliegenzwam21Ik kom er amper tussen. Probeer nog te zeggen dat het nachthemd is om in te slapen (voor de zoveelste keer)
Ik voel een gevoel van ergernis bij me opkomen, misschien omdat ik moe ben maar ik kan het even niet hebben.
Zal ik even een bakje koffie zetten vraag ik halverwege een verhaal en loop naar Vliegenzwam16de keuken
Als ik weer terugkom begint hetzelfde verhaal, en nog een keer en nog een keer, ze blijft bezig niet te stoppen en mijn irritatie neemt toe en dat wil ik niet.

Ik pak een puzzelboekje en zeg zo nu en dan, doe maar hoor op je eigen manier, of ja of nee….. En denk ik hoop niet dat later de mensen zo met mij om zullen gaan.
Na een uurtje ga ik weg, ze blijft maar praten alsof ze daarmee mij nog langer in huis kan houden.
VliegenzwamHet is benauwd warm binnen en ik heb het gevoel dat ik stik en voel me schuldig dat ik het zo voel.
Ik stap op de fiets en ga zo hard mogelijk tegen de oostenwind in fietsen midden door de polder en voel me nog steeds schuldig dat ik me zo geïrriteerd voelde door mijn moeder terwijl ik het normaal gesproken altijd goed kan hebben en haar gewoon lekker laat kletsen of probeer haar focus ergens anders op te krijgen. Dat lukte me nu niet.Vliegenzwam10

Ik kom langs het Loetbos, het prachtig weer en ik vraag me af op de vliegenzwammen er al weer zullen staan en loop naar een plek waarvan ik weet dat ze er ieder jaar groeien.
Ik ben verrast door het grote aantal en ga even lekker in het bos zitten, half liggen om een aantal foto’s te maken.
Het voelt goed aan, ik kom weer helemaal tot rust en besef dat ik ook wel eens zo’n moment mag hebben en dat ik weer denk dat ik zo nodig geen 100 hoef te worden.