Fotograferen (2)

Het digitafotototestelle fotografie tijdperk bracht heel wat veranderingen. Voor veel fotowinkels betekende het een fors omzetverlies. Foto’s werden niet meer bijgemaakt of minder afgedrukt, er werden geen rolletjes meer verkocht. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar ook voor de fotografen die voor de krant werkten als fotograaf werd het anders.
De meeste werkten freelance en moesten het ook hebben van hun nabestellingen en toen alles digitaal werd vroegen steeds vaker mensen om even een foto te mailen, alsof digitaal vakwerk gratis was.  Voor mij was het geen ramp want bij mij was het toch “bijzaak” en het schrijven hoofdzaak. En eigenlijk was ik er wel blij mee want vaak was het een foto bijbestellen, ik verdiende er wel wat aan maar het was ook wel aardig wat werk om te doen.  Maar ik zag het aantal fotografen bij evenementen fors afnemen en momenteel zijn er veel verslaggevers die ook met een fototoestel om hun nek lopen omdat het voor de kranten ook voordeliger is dat ze zelf even een foto er bij maken in plaats van de fotograaf die vroeger gestuurd werd.
Want ook de krantenwereld moest inleveren, werden er voor die tijd nog volop advertenties geplaatst, ook dat veranderde bij bedrijven. Winkels moesten ook concurreren met de webshops en dan gaan ze al gauw besparen op advertenties of gingen ook via internet adverteren zoals op Facebook en andere media. fotograaf
Allemaal treurzang, nee hoor, de digitale fotografie zorgde er ook voor dat we tenminste voor onze krant veel actueler konden gaan werken.  Het ontwikkelen van de foto’s duurde altijd toch wel twee dagen en dat was nu gewonnen. Bovendien werd de aanlevering gemakkelijker voor mij.  Ik heb nog jaren alles op een floppy gezet en deze floppy’s bracht ik dan iedere week naar iemand die bij de drukkerij werkte.  Een omslachtige methode, floppy’s weer omruilen. Wat is er in betrekkelijke korte tijd toch veel veranderd op dat gebied. Alles sneller geworden en gemakkelijker. Het gebeurt me nog wel eens dat iemand iets “op papier” aanlevert en dan zucht ik pff moet ik het weer helemaal overtikken. Terwijl toen ik net voor de krant werkte ik gewoon alles per post aangeleverd kreeg en het uit moest tikken.  Maar ik dwaal af van het fotograferen.
Eigenlijk is er nog maar een vaste fotograaf die vanaf het begin dat ik begon bij de krant nog steeds actief is als fotograaf voor andere kranten.  Even was het heel moeilijk voor hem maar momenteel trekt het weer wat aan en heeft ie wat mooie freelance klussen er bij gekregen. Heel leuk voor hem want het is een fijne collega. En ook gezellig om zo nu en dan even bij te praten.
Of het allemaal ten goede gekomen is van de kwaliteit van de foto’s in de kranten weet ik niet. Ik zie zelf best het verschil tussen een professionele fotograaf en een verslaggever die het er even bij doet. (Zoals ik zelf ook ben natuurlijk al heb ik in de loop der jaren wel veel bijgeleerd ook van andere fotografen.) Hij let toch op andere dingen. Zoekt toch altijd naar een mooie indeling, achtergrond en dfotograaf1at voegt echt wel iets toe aan een foto. En dat is voor mij ook wel gemakkelijk want daar maak ik dan ook gebruik van. Bovendien wisselen we ook wel eens foto’s uit. Als hij een keer niet kan stuur ik hem een foto en andersom ook. We zijn altijd goeie collega’s en nooit concurrenten van elkaar geweest gelukkig.
(wordt vervolgd)

Plaatjes internet

Verplicht thuisblijven

Ik ben regelmatig gewoon lekker thuis maar soms moet je “verplicht” thuisblijven zoals vstedinanmorgen omdat ze mijn nieuwe meters zouden komen installeren. En verplicht thuisblijven lijkt altijd wel anders dan wanneer je gewoon thuis bent. Net alsof je juist dan van alles wilt doen.
Ik had een tijd afgesproken dat ze zouden komen tussen 10 en 11 uur vanmorgen dus ik hoefde niet vreselijk vroeg op en dat is wel prettig voor mij 😉
Maar goed zo kwart over 8 dacht ik toch, ga maar douchen, stel dat ze wat eerder komen of wat willen weten dan heb ik geen zin om in pyjama de deur open te doen (hoewel mijn nieuwe pyjama het aanzien meer dan waard is, maar dan maar niet voor vreemde mannen haha).
Dus sprong (nou ja sprong) ik maar onder de douche en inderdaad nog voordat ik helemaal klaar was en met een been in mijn broekspijp zat werd er al gebeld. Ja ja dacht ik pff gauw aankleden maar, er werd al weer voor de tweede keer gebeld. Nou mijn haar föhnen dan maar later, mijn handen even door mijn haren en naar beneden.
Een man loopt net weg en zegt, even naar mijn collega dan kom ik uw meter verwisselen.
Oké zeg, ik hoor het wel. Als een speer zet ik water op voor een kopje thee en ga naar boven om mijn haar te föhnen voordat de stroom er af gaat.
Net klaar als er weer aangebeld wordt. De man gaat beginnen met het verwisselen van de elektriciteitsmeter. Heel uitgebreid gaat hij me vertellen wat ie gaat doen. Alsof ik weet hoe dat werkt allemaal. Hoe ik kan zien wat ik verbruik. Hij vertelt dat hij tijd over heeft omdat sommige meters in de straat ingebouwd zaten. Dat is te merken, hij blijft kletsen.
behangenMet een klein uurtje is ie klaar. Na gegeten te hebben ga ik maar wat lopen klussen in huis, kranten opruimen, aardappelen schillen, groentes schoonmaken en nog wat van die dingen. De post lezen. Want er moet nog een man komen om de gasmeter te vervangen.  Inmiddels wordt ook mijn straat open gegooid. Het heeft ook wel iets gezelligs dat werken zo in en om mijn huis van al die mannen.  Als ik even een paar oude en totaal versleten schoenen in de vuilnisbak gooi vraagt een van die mannen die het ziet “je hebt toch wel eerst nieuwe schoenen gekocht zeker voordat je oude schoenen weggooit”  Ik schiet in de lach, denkend aan mijn goed gevulde schoenenkast en zeg. Wees maar niet bang, heb nog genoeg schoenen om aan te trekken.
Zo’n beetje op de afgesproken tijd komt de volgende mijnheer de gasmeter vervangen. Hij moet in de kelder zijn die ik gisteren al uitgeruimd had zodat hij er goed bij kan.
Hij kijkt de kelder in en zegt “heeft u die kelder behangen?? Ik ben al in heel wat kelders geweest maar ik heb nog nooit een kelder gezien die zo mooi geverfd en behangen is”.
Ha ha dat vond ik toch wel leuk om te horen. Inderdaad in mijn “ikknapmijnhuisopmissie” was de kelder de eerste ruimte die ik behangen en geverfd heb. Eerst wilde ik de kelder gewoon witten maar ik vond de muren zo lelijk en ik behang liever dan ik verf. Zelfs al de daar lopende leidingen heb ik in de kleuren van het behang geverfd en daarna nieuwe planken er in gemaakt.
De man gaat aan de slag, na een uurtje is ie klaar, kstratenmakersunnen de leidingen uitgeprobeerd worden en om 12 uur is alles klaar, behalve de straat die nog open ligt. Ik vraag of ik daar thuis voor moet blijven want had afgesproken om half 1 met mijn zus te gaan fietsen. “Nou dat is voor de klanten zelf om dat weer dicht te maken zegt een van die mannen”.  Misschien denkend dat ik daar op ga reageren maar ik zeg, is goed hoor als je maar zorgt dat er zand is.  Hij schiet in de lach. Als ik terugkom is alles netjes weer dichtgemaakt. Nog wel een beetje zand ligt er op maar netjes betegeld. Ziezo die klus is ook weer geklaard.

Fotograferen is een kunst ???

Tuin vroegerNatuurlijk is fotograferen een kunst en er zijn geweldige fotografen die de mooiste foto’s maken, heb daar heel veel bewondering voor.
Zelf fotografeer ik eigenlijk als vanaf dat ik het kon betalen. Op mijn 15e kocht ik mijn eerste eigen boxje van 10 gulden. Zo’n simpel kastje met niks verder er op of aan.
Je kon daar van die losse lampjes nog op kopen om te flitsen. Vier zaten er in en die draaiden dan mee als er een foto gemaakt was. Soms deden ze het ook niet. Waren nog best in die tijd dure dingen vond ik. Weet nog hoe het was de eerste keer dat ik mijn eerste rolletje in ging leveren en keek wat voor resultaat dat opgeleverd had. Ik vond dat heel erg spannend en dat heb ik altijd gehouden in de rolletjes tijd zal ik maar zeggen. Je kon nog niet even kijken op je schermpje of het gelukt was. En natuurlijk kon je er niet zoveel maken zoals nu want dat was veel te duur.
In de loop der jaren ben ik altijd blijven fotograferen, de camera’s werden beter. Heb zelfs wel eens een super mooie gele onderwatercamera gehad, een Minolta die prachtige foto’s maakte.  (boven water hoor want alleen in minoltaeen zwembad kon je onder water foto’s maken anders was het veel te donker). Had toen een hele tijd Minolta camera’s. Toen ik voor de krant ging werken kreeg ik mijn eerste spiegelreflexcamera. Het allereerste rolletje mislukte omdat ik het niet goed vastgezet had. Goed begin bij een krant om de artikelen af te leveren zonder foto’s.
In die tijd was het eigenlijk ook nog zo dat bij veel dingen voor de krant er gewoon een rijtje fotografen stond. In het begin was ik altijd wat timide wachtte wel even tot ik aan de beurt was maar in de loop der tijd leerde ik ook wel gewoon er tussen te staan en me niet aan de kant te laten duwen door al die mannen. De foto’s bij de artikelen waren voor mij eigenlijk “bijzaak” want ik was aangenomen voor het schrijven. Andere kranten stuurden zowel een verslaggever als een fotograaf. Maar toch ik vond en vind het altijd leuk om te doen. Al waren de andere fotografen van grotere kranten wel veel professioneler met hun uitrustingen en voelde ik me vaak een amateur er tussen. lampjes cameraMaar als ik dan later de foto’s in de krant zag en ook die van mij die ik dan vergeleek was ik best wel eens aardig tevreden. Maar natuurlijk had het gebrek aan een goede camera wel zijn beperkingen.
Toch werd ik in die tijd ook wel regelmatig gevraagd om wat extra foto’s te maken en bestelden mensen foto’s bij me en dat was dan een leuke bijverdienste natuurlijk bij mijn schrijverij.
Daar kwam helemaal een einde aan met de digitale fotografie. De eerste digitale camera’s kwamen en al vrij snel vroeg de uitgever of ik daar mee wilde gaan werken. Voor hem was het natuurlijk veel goedkoper dan iedere week een paar rolletjes met foto’s af laten drukken.  En ik wist niet hoe gauw ik ja moest zeggen. Ik ging een dag naar de uitgever om te oefenen met de camera en werd daarna in het diepe geworpen. Een Sony Cybershot en ik was er megatrots op want nog niet veel mensen hadden een digitale camera. En natuurlijk ik kon zoveel foto’s maken als ik wilde en dat deed ik ook. De camera maakte verrassend goede foto’s moet ik zeggen en ik bewaar dan ook heel goede herinneringen aan die eerste digicamera die toch wel het heel Sonny cybershotfotogebeuren heeft veranderd. De lens kon je verdraaien zodat je kon spelen met
de camera. Alle foto’s werden toen nog in zwart wit gepubliceerd. En de eerste foto’s die ik maakte voor de krant waren geslaagd, geen rolletje meer dat ik er fout in kon zetten.
(wordt vervolgd).
Ps. Het leuke van internet dat ik gewoon nog een plaatje terugvond van die gele onderwatercamera. Heb daar heel veel foto’s mee gemaakt en het was een heerlijke camera. De bovenste foto is onze tuin van vroeger een van de eerste foto’s die ik nam. 

Wie appelen vaart……..

HekHet spreekwoord is er niet voor niets gekomen natuurlijk. Want ja als je ergens werkt, ergens dingen doet dan heb je soms zo van die voordeeltjes en dan heb ik het niet over voordeeltjes die je krijgt zonder dat je baas of iemand anders er van af weet (Dat is een heel ander verhaal).
Zo heb ik jaren als vrijwilliger bij de rommelmarkt de ingekomen goederen uitgezocht en dan hadden de sorteerders toch wel de eerste keus eigenlijk. Niet dat ze alles zomaar mee mochten nemen maar voor een redelijke vergoeding zat je dan wel eerste rang.
Zo kreeg ik een keer een prachtig set van echte koksmessen. Ze vonden het te gevaarlijk om van die scherpe messen in de kraam met kinderen te leggen. Dus wilden ze deze messen in de vuilnisbak gooien. Eigenlijk niet zo aan mij besteed want ik hou helemaal niet van koken maar goed ook ik snij wel eens het een en ander en dan komt het toch goed van pas. En ik heb er al jaren plezier van.
Mijn zoon ging ook jaren mee als leiding met het ophalen van de spullen en dat leverde me  een mooie stretcher voor in de tuin (nog helemaal in verpakking), Physalisbeseen bladblazer en een zonnebank op voor weinig geld.
Bij mijn zoon kruipt het bloed ook waar het niet gaan kan, hij is een aantal jaren geleden gestopt bij die club maar ging toch met een vriend nog meehelpen het afgelopen jaar om de grote spullen op te halen.
Zo kwam hij ook bij iemand die een dubbele zonnebank had staan, hij kende die mensen goed en belde me, mam zullen we hem omruilen, wil je dat. Ook wel eigen belang denk ik want mijn schoondochter en hij liggen er meer onder dan ik ;).  En de halve zonnebank die ik nu heb daarvan doet de klok het niet goed en je ligt er natuurlijk langer onder dan in zo’n tosti ijzer. Maar goed ik heb de ruimte er voor dus ik zei, ik vind het prima alleen die andere moet dan wel weg. Ik ken mijn kind, het is een schat, staat altijd voor iedereen klaar maar dingen afmaken schiet er nog wel eens een keer bij in. Zoals mijn straat die eindelijk na 4 jaar gedaan is pas. Hij wil altijd wel wat doen maar weet gewoon dat ik nog wel makkelijk ben en dan met het afmaken van zijn klusjes nog wel eens flink sloft. Of bij het lenen van dingen, ben daar voor mijn kind heel makkelijk in. Van de week greep ik ook weer mis toen ik mijn accu boortol nodig had om wat schroeven er in te draaien.
En het verbaasde me dan ook niet dat hij halverwege de middag appte naar me. Hij staat er mam, hij doet het en die andere haal ik deze week wel op. Hek kromIk heb daar gereedschap voor nodig…… Het zal niet waar zijn. Ik heb een kast met gereedschap (als hij het tenminste op tijd terugbrengt) Maar dit keer ga ik hem er echt aan houden, deze week moet alles opgeruimd zijn en dat ding weer weg, wat hij er ook mee doet.
Afijn zo kom ik van wie appelen vaart wie appelen eet weer op een heel ander onderwerp eigenlijk maar goed dat is het leuke van bloggen dat mag gewoon.  😉

Brieven aan……….

Bloemkees1Ik weet niet waar mijn gekke tic vandaan komt om alles wat ik geschreven heb te bewaren, alsof niets uit mijn leven vergeten mag worden. Terwijl er genoeg is wat ik liever helemaal maar zou vergeten. Een voordeel, ik lees alles maar zelden terug. Soms kom ik zelfs nog wel brieven en kaarten tegen die ik naar iemand wilde sturen maar het nooit gedaan heb. Alleen het schrijven van die brieven was voor mij blijkbaar al genoeg om het kwijt te zijn.
Een paar weken geleden kreeg ik van mijn buurvrouw die ging verhuizen een heel leuk jaren 50 kastje, ik wilde Bloemenkees 2het graag hebben voor in mijn logeerkamer.
Het kastje dat er stond ging afgelopen zaterdag naar de rommelmarkt en kreeg weer een tweede bestemming, mooi geregeld dus.
Maar de inhoud van het nieuwe kastje was kleiner dan het vorige dus had ik een stapel cd’s met foto’s en andere bestanden waarvan ik dacht, die kan ik wel eens uit gaan zoeken.
En dat heb ik vanavond even zitten doen.  Een heleboel cd’s zaten er bij van mijn broer met foto’s die hij van zijn tuin genomen had.  Had al eerder aan de andere familieleden gevraagd of nog iemand ze wilde hebben maar nee hoor, niemabloemkeesnd had interesse daarin dus heb ik ze nog een keer zitten bekijken en straks gaat dus de schaar er in of door de versnipperaar als die ze pakt.
Mijn broer was echt van de bijzondere bloemen, een tuin volop met bloeiende planten en in het voorjaar honderden bollen en het liefst bijzondere tulpen in allerlei kleuren en soorten.
Terwijl we toch wel onze liefde voor tuinieren deelden ben ik het tegenovergestelde, ben niet zo dol op die beetje extreme gekweekte bloemen allemaal maar heb meer met mooie bladplanten afgewisseld met wat kleur. Heb dan ook helemaal bijvoorbeeld niets met orchideeën of bloeiende planten in mijn huis terwijl veel mensen dat prachtig vinden.
Bloemenkees3De foto’s zo bekijkend zie ik wel dat hij een betere tuinder was dan fotograaf hoewel ik er nog wel een paar uitgepikt heb die ik dan wel weer mooi vond om te bewaren.
Bij de cd’s kwam ik ook een cd tegen met brieven aan mijn vriendin die ik geschreven had en verstuurd van zo’n 10 jaar geleden. Die bewaar ik. Ik lees er een paar en weet meteen die gaan niet weg. Ook is er nog een cd met brieven die ik naar mijn schoonzusje in Australië stuurde en nog andere mensen. Ga die nog een keer doorlezen en kijken wat ik daar van wil bewaren.  Misschien toevoegen aan mijn dagboeken, dat is wel leuk passend in het geheel.

Omdenken…

Tuin5Ik krijg vaak van die stelling van Omdenken. En vanmorgen vroeg ik aan een vriend waar ik mee zat te praten het volgende:  Als ik de klokken in huis nu niet terug zet, zou ik dan iedere nacht een uur langer kunnen slapen deze winter. Vond dat eigenlijk ook wel Omdenken.
Natuurlijk weet ik dat het onzin is maar toch, dat zou best leuk zijn natuurlijk, het verschil is gewoon dan dat ik een uur eerder naar bed ga dus daar pak ik dat extra uur. Dan moet ik op de slaapkamer dus wel mijn klok op wintertijd zetten want anders werkt het niet en kom ik overal te laat.
Nou ja zo zit ik wel eens te filosoferen maar vanmiddag lachte het zonnetje mij toe en riep als het ware kom naar buiten.Tuin kikker Nou daar heb ik maar gehoor aan gegeven. Wat een prachtige dag. Heerlijk weer om in de tuin te gaan werken.
Veel gedaan, veel planten afgesneden en opgeruimd, meer dan andere jaren want ik wil mijn tuin wat anders in gaan richten. Als ik een pot verzet zit daar al een kikker onder, die heeft al een mooi plekkie voor de winter gezocht.
Bij het opruimen van mijn klimmende snijbonen krijg ik als Tuin 4cadeautje gewoon nog een maaltje wat er nog aanhangt, de zogenaamde napluk. Heb daar zoveel bonen van gekregen dit jaar die mogen van mij weer terugkomen. En voor paddenstoelen hoef ik ook niet naar het bos want die groeien ook gewoon in mijn tuin.
Tussendoor even lekker een bakje thee drinken, een sinaasappeltje eten, dat hoort op een of andere manier bij mij bij elkaar als ik in de tuin aan het werk ben.
Al mijn gedachtes die me na een gesprek vanmorgen toch wel bezighielden vlogen weg uit mijn hoofd en maakten plaats voor alleen maar tuindenken. Hoe goed is het voor een mens (althans dit mens) om zo bezig te zijn.
Verder ga ik achterin de tuin mijn tuin “kat vrij” te maken. Nee ik heb geen hekel aan katten maar wel aan al die katten die in mijn tuin komen en al mijn vogeltjes verjagen of erger doodmaken. (Waarom heb ik nou geen moeite met etuin 3en snoek en wel met een musje). En achter in mijn tuin zaten een aantal flinke openingen waar ze vrij spel hadden. En toen vorige week mijn buurman vertelde dat hij ook zijn twee katten in huis genomen had wist ik dat ik het ze wel wat moeilijker wilde gaan maken. Helemaal weghouden zal gewoon niet lukken en die beesten weten niet beter dat weet ik ook wel.  Had nog een aantal stukken gaas die ik er voor gespijkerd en geschroefd heb.  Kijken of het een beetje helpt.
Het is natuurlijk eigenlijk een uur later maar mijn biologische klok werkt zo nog niet dus als ik dan zo rond een uurtje of 6 wintertijd ergens soep ruik begint mijn maag wel te knorren. Tenslotte was het gisteren om die tijd al 7 uur. Ik sluit mijn tuinmissie dan maar af.
Ga nog even in de tuin zitten kijkenTuin2 naar de prachtige luchten, het is zo rustig, weinig wind en ik hoor de vogels hun plekkie voor de nacht opzoeken in de hoge bomen die wat
verderop staan.  En ze geven heel de week nog van dit mooie weer op. Heerlijk heb er helemaal zin in.
Foto’s zijn i-phoontjes, mocht van mezelf geen fototoestel pakken want dan weet ik het wel, komt er niet veel van tuinieren.

Snoek in ’t groen

Het gaat gelukkig weer wat beter met mijn moeder, het uitspuiten van haar oren heeft zo goed geholpen.  Ik dacht steeds dat de zorg zo zachtjes praatte zei mijn moeder, maar ik hoorde gewoon niet meer goed. Twee proppen oorsmeer minder zorgde voor een hele verbetering.
De kleinste dingen halen haar uit haar ritme zoals deze week dat ook haar koffiezetapparaat nog eens kapot ging. Mijn broer had een vervangend apparaat neergezet maar daar kon ze niet mee omgaan.  Maar ook de kleinste dingen maken haar gelukkig zoals toen mijn zus en ik naar de kringlopen gingen en laten we nu precies haar oude koffiezetapparaat vinden daar. Even doorstomen met azijn en moeder weer helemaal blij dat ze zelf weer koffie kon zetten.
De dokter kwam gisteren nog een keer langs, we waren het beide eens dat het een goede beslissing was geweest om haar gewoon lekker thuis te houden.
Maar ik moet wel zeggen na vier middagen achter elkaar bij haar te zijn geweest was ik gisterenavond echt helemaal aan het einde van mijn latijn. Ben eten bij de Chinees wezen halen en daarna gaan slapen en slapen en slapen. Nergens meer zin in.
Vandaag helemaal met niemand afgesproken gelukkig. Half 10 werd ik wakker haha, had het even nodig gehad.
Er is bij ons een grote Rommelmarkt en daar ben ik een wezen kijken, ik heb daar jaren als vrijwilliger geholpen, begonnen bij het oliebollen bakken tot de laatste jaren in de catering voor de mensen achter de kramen en de bezoekers. Hartstikke leuk om te doen maar ik was blij (vooruitziende blik zeker)  dat ik dit jaar gezegd had daar mee te gaan stoppen.
Wel leuk dat toen ik zelf een kopje thee daar ging drinken er mensen naar me gevraagd hadden die daar ieder jaar even komen koffiedrinken.  Nog een leuk fotoboek gescoord voor een paar euro en een leuk rekje maar verder niets gekocht.
Lekker gaan fietsen, wat boodschappen doen. Heerlijk op mijn gemakkie zitten puzzelen bij de Hema met een bakje koffie er bij. Kwam weer helemaal bij.
Op de terugweg met twee fietstassen vol boodschappen zag ik opeens een reiger staan die een grote snoek uit de sloot viste.
Snel mijn fiets neergezet, het was langs een best druk fietspad dus ik dacht dat gaat zeker niet lukken veel te onrustig. Maar blijkbaar vond de reiger het eten van die snoek belangrijker dan de drukte. Natuurlijk niet de goede lens erop maar kon toch een paar foto’s maken. Daarna vloog ie over naar de overkant en landde in een moestuin in de andijvie. Hij had het druk met zijn vis dat ik gauw wat dichter bij half achter een boom kon gaan staan en toch nog wat schitterende foto’s kon maken. Zielig voor de snoek maar mijn (foto) dag was helemaal goed. Thuis gauw gaan kijken en er zaten inderdaad een paar mooie exemplaren bij.  Heb geen illusie meer dat als zo een langskomt bij mijn vijver dat er nog vissen overblijven. Dus toch maar weer een net aanschaffen om mijn visjes te beschermen deze winter.

U staat al in mijn agenda

Ja hedoktert is momenteel een beetje kommer en kwel in de familie. Afgelopen maandag belde mijn broer me op over een tl die hij voor mijn moeder wilde kopen. Dat wilde hij bij de Hema doen want ik heb daar een kortingsbon van en hij vroeg of ik daar die dag nog naar toe ging dan konden we meteen even praten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn hele leven ooit ergens samen met mijn broer wat ben wezen drinken dus was ik wel wat verbaasd er over.
We spraken een tijd af en waren er allebei op tijd. Eerst gingen we kijken naar de lamp die hij zocht en toen zei ik zullen we even een bakje doen.
Eerst wat pratend over mijn moeder. Zelf staat ie nog op de lijst voor twee operaties, een in Leiden om zijn stembanden proberen te herstellen. Hij kan na zijn operatie aan zijn aorta nog steeds niet goed praten en hij heeft ook nog staar.
Ik moet je nog wat vertellen zei hij, ik heb een onderzoek gehad naar darmkanker en het was niet goed dus ik moet voor nader onderzoek.
Ik schrok er best van eigenlijk en zei Jeetje joh, dat kan er ook nog wel bij zeg, hoe voel je je er onder.  Hij zei zich best rustig te voelen en het maar af zou wachten maar ik zag best aan hem dat het weer flink aangekomen was.  Ik weet best dat het iets onschuldigs kan zijn dat gebeurt natuurlijk ook maar toch…… zo’n boodschap is niet leuk om te krijgen en dan weer van die vervelende onderzoeken.  We zaten zo nog een tijdje te praten en gingen toen onze eigen weg weer.
Dinsdagochtend werd ik al voordat ik naar mijn werk ging opgebeld door de coördinator  van mijn moeder die vertelde dat ze maandagavond gevallen was. Het ging wel weer redelijke goed maar ze had een heel blauw oog en ze vond ze wel wat apathisch en in de war. Ik vroeg of het nodig was om te komen maar dat hoefde niet, ze was weer op en wat opgeknapt.
Mijn zus zou er ’s middags naar toe gaan dus ik ging gisteren. Toen zat ze ook futloos in haar stoel.  De dingen die ze normaal in huis doet had ze niet gedaan en ze was wat verward en wazig.  Ik draaide maar even haar wasje, wat opruimen en schoonmaken, het bed verschonen. Ze vertelde dat ze ’s morgens zelf niet uit bed was gekomen maar dat ze zorg haar geholpen had maar nu voel ik me weer goed hoor zei ze nog.
Vanmorgen weer hetzelfde, mijn zus was er vandaag en belde dat de zorg toch de dokter had gevraagd langs te komen vanmiddag.  Samen met mijn zus besloot ik vanmiddag daar te blijven tot hij geweest was.  Toen ze net wakker werd schrok de dokter van haar, ze was helemaal in de war, herkende hem niet. Maar naar gelang ze goed wakker werd werd ze weer helderder ging ze beter vertellen wat er met haar was en zei de dokter ik weet het niet. Ik kan haar insturen naar het ziekenhuis voor een MRI scan want ze heeft een flinke bloeding in haar gezicht maar wat doen we dan??  Hij deed allerlei testen die uitsloten dat ze iets van een TIA had gehad.  Hij nam alle tijd er voor. Het is zeker ouderdom zei mijn moeder tegen hem, ze begon weer praatjes te krijgen, weet u dat ik bijna 100 bent zei ze.
De dokter pakte zijn agenda en sloeg hem open op 18 januari, ja kijk maar zei hij (niet dat ze het kan zien)het staat al in mijn agenda dat ik dan langs moet komen om u te feliciteren.
Het is echt een geweldige dokter deze man die ze al meer dan 25 jaar heeft. Morgen ga ik naar mijn moeder weer dan komt ie ’s middags nog een keer langs om te kijken hoe het gegaan is, of ze achteruit is gegaan. Hij ging ook meteen regelen dat de medicijnen voortaan door de zorg gegeven worden. Dat doet ze nu nog steeds zelf maar we vinden heel vaak de laatste tijd pillen op de grond.
Ze had ook een blaasontsteking en haar oren zaten helemaal dicht dus hij hoopte met het door spuiten van de oren en een antibioticakuur haar er weer bovenop te krijgen. Toen hij wegging vroeg hij nog, weet u nou wie ik ben. Ja natuurlijk zei ze dokter die en die en we moesten allemaal lachen.  We wachten het maar rustig af of hij die afspraak in zijn agenda na kan komen op 18 januari.

Cijferend…….

cijfersIk heb altijd iets met cijfers gehad, rekenen vond ik een heel leuk vak, hoofdrekenen kon (en kan ) ik goed en ik haalde ook altijd wel goede cijfers.
Het schrijven van de cijfers op school moest natuurlijk geoefend worden en daar kregen we dan van die regeltjes voor om te oefenen. Niet mijn favoriete bezigheden moet ik zeggen, nooit geweest.
Maar optellen,aftrekken, staartsommen, breuken, procenten, ik vond het allemaal even leuk om te doen.
En nog steeds hou ik van rekenen, loop ik in de winkel als ik boodschappen doe ook altijd te rekenen wat ik ongeveer kwijt moet zijn. Zal niet zeggen dat ik het op een euro weet maar het komt wel dicht in de buurt.
Ik heb wel voorkeur voor bepaalde cijfers. Mijn favoriet is dus 8….
AchtDat vind ik een mooi cijfer, twee bolletje boven elkaar en op school als ik een 8 kreeg was ik altijd super blij. Zeker als de leraar zoals op deze foto er nog zo’n mooie cirkel omheen zette, alsof dat nog een extra beloning was. Een vier erbij en met 2 cijfers gemiddeld stond je dan nog een 6.
En op een of andere manier vond ik dat nog een mooier cijfer dan een 9 wat eigenlijk beter is natuurlijk als je tenminste rekent in schoolprestaties.
Een zeven vind ik altijd zo’n zoutloos cijfer, geen vlees en geen vis, zo net er tussen in. Natuurlijk een mooie voldoende maar toch……… zomaar twee van die streepjes.
De zes daarentegen spreekt me dan weer meer aan, even die zucht van, o gelukkig een voldoende als is het maar net natuurlijk.
De vijf vind ik natuurlijk geen mooi cijfer om op school te krijgen maar de 5 vind ik ook een mooi getal, misschien omdat hij twee keer in mijn geboortedatum voorkomt.
Het is duidelijk ik heb gewoon een voorkeur voor cijfers met ronde vormen. Vier
De vier is natuurlijk helemaal niets al kan je die weer verschillend schrijven, zoals we hem vroeger op school moesten leren maar ook met de linkerkant schuin naar boven. Dat maakt het wel wat pittiger moet ik zeggen.
DrieDe drie, ja ik beken dat was het cijfer dat ik voor aardrijkskunde op mijn eindlijst had, de wanhopige man die mijn examen afnam vroeg ten einde raad maar (ik deed examen in Rotterdam !!)  welke rivier er in Rotterdam stroomde. Ik moest echt het antwoord schuldig blijven. Gelukkig telde hij maar voor 1 onvoldoende. Heb wel wat bijgeleerd maar topo en de weg vinden en weten zijn nog steeds niet mijn sterkste kanten. (dat is een understatement).
De twee, alleen leuk om een serie eendjes van te tekenen, ik kon nooit goed tekenen, nog niet trouwens,  maar met de basis van een twee was gemakkelijk een eendje te maken, een paar golfjes er onder en het leek nog ergens op. Eendjes
Last en eigenlijk ook least een 1. Ja samen met een ander cijfer er achter kan het nog wat worden zoals een 0 die samenwerking maakt het opeens tot een topcijfer. Een cijfer dat ik eigenlijk alleen maar kreeg op de lagere school voor het leren van psalmversjes. Hoofdrekenen
Wat voor nut heeft dit blogje eigenlijk. Nou helemaal niet alleen dat ik wel vind dat rekenen belangrijk is. Dat ik teveel tegenkom dat mensen amper een paar bedragen op kunnen tellen uit hun hoofd laat staan dan ze ook nog eens weten hoe ze geld moeten wisselen of teruggeven.
Hoofdrekenen, ik weet totaal niet meer of het nog gedaan wordt op school maar het lijkt me van niet hoor. Ik weet bij ons werd het er wel echt ingestampt maar daar heb ik nu nog steeds profijt van.

Onderste en bovenste plaatje van internet gepikt… Let vooral op de talentvolle tekening van de eendjes, @nneke ;).

Het verhaal uit de doeken…..

Vanavond was er een avond over verhalen verzorgd door een vrouwenclub zal ik maar zeggen. Ik had de aankondiging gelezen en een paar keer per jaar als ze iets hebben wat me boeiend lijkt ga ik er naar toe om er iets over te schrijven. Dat is het voordeel dat ik zelf mijn onderwerpen kan kiezen (niet alles hoor krijg ook wel opdrachten) .
Zat vanavond lekker thuis na een drukke dag nog wel even te dubben maar ben toch gegaan.
Het onderwerp was dat alles een verhaal heeft, ieder ding, ieder mens een verhaal kan hebben en over goed luisteren en aanhoren.
Als voorbeeld vertelde ze een aantal verhalen. Een aantal kende ik wel, vrij bekende verhalen een soort “feeling good” verhalen.
Heel eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Er was ook weinig interactie met de aanwezigen.  Ik zat naast een wat oudere dame die wat dingen op zat te schrijven. Dus in de pauze vroeg ik zo, bent u vandaag van de koffiedienst (dat hebben ze bij toerbeurt dus). Ze antwoordde dat ze een aantal mensen moest vragen om een bijdrage voor een bloemetje.
En toen op een gegeven moment de mevrouw vroeg of iedereen iets uit haar tas wilde halen waar een verhaal aan vastzat kwam ik met die mevrouw in gesprek over de pen waarmee ze schreef. En dat was de aanleiding dat ze een prachtig verhaal aan me vertelde.
Deze mevrouw had de pen nog van haar moeder die al 20 jaar geleden was overleden.  En hij schrijft nog steeds zei ik. Ja zei ze, eigenlijk komt ie nooit mijn tas uit. U heeft goede herinneringen er aan, zei ik.  Aarzelend of ze het wel of niet moest vertellen zei ze, dubbele herinneringen. Ik liet haar doorgaan luisterde toen ze ging vertellen. Ze kwam uit een gezin van 9 kinderen en haar vader was de baas als hij thuis kwam, zijn wil was wet. Haar moeder was “de koningin” zoals de kinderen haar noemden. Ze zat heel de dag mooi te wezen. De kinderen hadden voor de school en na schooltijd allemaal hun eigen taken die ze moesten doen en voor de rest was er een dienstmeisje in huis.
Na het eten gingen mijn vader en moeder in de voorkamer zitten vertelde ze en moesten wij onze werkjes doen en daarna naar bed.
Ze mochten wel allemaal naar de middelbare school want dat hoorde bij de status. Maar iets van een compliment of bemoediging was er nooit. De oudste die goed kon leren werd als een soort standaard gehouden en zij als derde kind had altijd het gevoel tekort te komen omdat ze wel kon leren maar niet zulke goede cijfers als haar zus. Een goed verzorgd, financieel goed maar liefdeloos ouderpaar zo had zij het ervaren en ook haar zussen en broers.
Met hen had ze een heel goede band, misschien omdat we het van jongsaf aan met elkaar moesten zien te rooien zei ze. Zelfs toen haar moeder dementerend werd ging ze nog wekelijks naar de kapper en toen ze merkte dat ze dement werd heeft ze zichzelf doodgehongerd. Ze bleef maar praten en praten en op dat moment was ik blij dat ik toch gegaan was en dit mooie verhaal van haar mocht horen.
Ze zei na afloop toen ze naar huis ging, fijn om kennisgemaakt te hebben. Het gaf me een warm gevoel en ik zei, bewaar de pen maar goed want daar had de spreekster wel gelijk in. In veel dingen zit een mooi verhaal.