Het verhaal uit de doeken…..

Vanavond was er een avond over verhalen verzorgd door een vrouwenclub zal ik maar zeggen. Ik had de aankondiging gelezen en een paar keer per jaar als ze iets hebben wat me boeiend lijkt ga ik er naar toe om er iets over te schrijven. Dat is het voordeel dat ik zelf mijn onderwerpen kan kiezen (niet alles hoor krijg ook wel opdrachten) .
Zat vanavond lekker thuis na een drukke dag nog wel even te dubben maar ben toch gegaan.
Het onderwerp was dat alles een verhaal heeft, ieder ding, ieder mens een verhaal kan hebben en over goed luisteren en aanhoren.
Als voorbeeld vertelde ze een aantal verhalen. Een aantal kende ik wel, vrij bekende verhalen een soort “feeling good” verhalen.
Heel eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Er was ook weinig interactie met de aanwezigen.  Ik zat naast een wat oudere dame die wat dingen op zat te schrijven. Dus in de pauze vroeg ik zo, bent u vandaag van de koffiedienst (dat hebben ze bij toerbeurt dus). Ze antwoordde dat ze een aantal mensen moest vragen om een bijdrage voor een bloemetje.
En toen op een gegeven moment de mevrouw vroeg of iedereen iets uit haar tas wilde halen waar een verhaal aan vastzat kwam ik met die mevrouw in gesprek over de pen waarmee ze schreef. En dat was de aanleiding dat ze een prachtig verhaal aan me vertelde.
Deze mevrouw had de pen nog van haar moeder die al 20 jaar geleden was overleden.  En hij schrijft nog steeds zei ik. Ja zei ze, eigenlijk komt ie nooit mijn tas uit. U heeft goede herinneringen er aan, zei ik.  Aarzelend of ze het wel of niet moest vertellen zei ze, dubbele herinneringen. Ik liet haar doorgaan luisterde toen ze ging vertellen. Ze kwam uit een gezin van 9 kinderen en haar vader was de baas als hij thuis kwam, zijn wil was wet. Haar moeder was “de koningin” zoals de kinderen haar noemden. Ze zat heel de dag mooi te wezen. De kinderen hadden voor de school en na schooltijd allemaal hun eigen taken die ze moesten doen en voor de rest was er een dienstmeisje in huis.
Na het eten gingen mijn vader en moeder in de voorkamer zitten vertelde ze en moesten wij onze werkjes doen en daarna naar bed.
Ze mochten wel allemaal naar de middelbare school want dat hoorde bij de status. Maar iets van een compliment of bemoediging was er nooit. De oudste die goed kon leren werd als een soort standaard gehouden en zij als derde kind had altijd het gevoel tekort te komen omdat ze wel kon leren maar niet zulke goede cijfers als haar zus. Een goed verzorgd, financieel goed maar liefdeloos ouderpaar zo had zij het ervaren en ook haar zussen en broers.
Met hen had ze een heel goede band, misschien omdat we het van jongsaf aan met elkaar moesten zien te rooien zei ze. Zelfs toen haar moeder dementerend werd ging ze nog wekelijks naar de kapper en toen ze merkte dat ze dement werd heeft ze zichzelf doodgehongerd. Ze bleef maar praten en praten en op dat moment was ik blij dat ik toch gegaan was en dit mooie verhaal van haar mocht horen.
Ze zei na afloop toen ze naar huis ging, fijn om kennisgemaakt te hebben. Het gaf me een warm gevoel en ik zei, bewaar de pen maar goed want daar had de spreekster wel gelijk in. In veel dingen zit een mooi verhaal.