Snoek in ’t groen

Het gaat gelukkig weer wat beter met mijn moeder, het uitspuiten van haar oren heeft zo goed geholpen.  Ik dacht steeds dat de zorg zo zachtjes praatte zei mijn moeder, maar ik hoorde gewoon niet meer goed. Twee proppen oorsmeer minder zorgde voor een hele verbetering.
De kleinste dingen halen haar uit haar ritme zoals deze week dat ook haar koffiezetapparaat nog eens kapot ging. Mijn broer had een vervangend apparaat neergezet maar daar kon ze niet mee omgaan.  Maar ook de kleinste dingen maken haar gelukkig zoals toen mijn zus en ik naar de kringlopen gingen en laten we nu precies haar oude koffiezetapparaat vinden daar. Even doorstomen met azijn en moeder weer helemaal blij dat ze zelf weer koffie kon zetten.
De dokter kwam gisteren nog een keer langs, we waren het beide eens dat het een goede beslissing was geweest om haar gewoon lekker thuis te houden.
Maar ik moet wel zeggen na vier middagen achter elkaar bij haar te zijn geweest was ik gisterenavond echt helemaal aan het einde van mijn latijn. Ben eten bij de Chinees wezen halen en daarna gaan slapen en slapen en slapen. Nergens meer zin in.
Vandaag helemaal met niemand afgesproken gelukkig. Half 10 werd ik wakker haha, had het even nodig gehad.
Er is bij ons een grote Rommelmarkt en daar ben ik een wezen kijken, ik heb daar jaren als vrijwilliger geholpen, begonnen bij het oliebollen bakken tot de laatste jaren in de catering voor de mensen achter de kramen en de bezoekers. Hartstikke leuk om te doen maar ik was blij (vooruitziende blik zeker)  dat ik dit jaar gezegd had daar mee te gaan stoppen.
Wel leuk dat toen ik zelf een kopje thee daar ging drinken er mensen naar me gevraagd hadden die daar ieder jaar even komen koffiedrinken.  Nog een leuk fotoboek gescoord voor een paar euro en een leuk rekje maar verder niets gekocht.
Lekker gaan fietsen, wat boodschappen doen. Heerlijk op mijn gemakkie zitten puzzelen bij de Hema met een bakje koffie er bij. Kwam weer helemaal bij.
Op de terugweg met twee fietstassen vol boodschappen zag ik opeens een reiger staan die een grote snoek uit de sloot viste.
Snel mijn fiets neergezet, het was langs een best druk fietspad dus ik dacht dat gaat zeker niet lukken veel te onrustig. Maar blijkbaar vond de reiger het eten van die snoek belangrijker dan de drukte. Natuurlijk niet de goede lens erop maar kon toch een paar foto’s maken. Daarna vloog ie over naar de overkant en landde in een moestuin in de andijvie. Hij had het druk met zijn vis dat ik gauw wat dichter bij half achter een boom kon gaan staan en toch nog wat schitterende foto’s kon maken. Zielig voor de snoek maar mijn (foto) dag was helemaal goed. Thuis gauw gaan kijken en er zaten inderdaad een paar mooie exemplaren bij.  Heb geen illusie meer dat als zo een langskomt bij mijn vijver dat er nog vissen overblijven. Dus toch maar weer een net aanschaffen om mijn visjes te beschermen deze winter.