Het verdomhoekje….

zevenbladGisteren na mijn lunch bij de Hema ging ik met wat boodschappen naar mijn fiets toe. Toen ik in de draaideur liep viel er een gasaansteker uit mijn tasje. Zonder na te denken met een flitsende beweging ( ja dat heb ik soms nog ) geef ik een trap tegen dat ding zodat ie naar buiten schiet en ik hem op kan rapen.  Een wat oudere man staat te kijken hoe ik dat doet en zegt “zo !!!” Ik zeg ja en dat voor zo’n oud wijf hé en ik lach naar de man en hij zegt “nou je ziet er anders nog wel goed uit hoor”. Haha mijn dag was weer goed. Wie wil nou niet zo’n compliment krijgen.
Ik fietste naar mijn moeder, ze lag nog te rusten op bed, ik pakte zachtjes de sleutel van de schuur uit het huis en ging vast een poosje in de tuin werken. Het was wel somber weer maar totaal niet koud dus lekker tuinweer.  Ik ging maar eens beginnen in het verdomhoekje.
Zo noem ik altijd een hoek van de tuin bij mijn moeder. De hoek die er altijd “bij in schiet” als ik aan het onkruid wieden ben. Of zoals ik nu bezig was met het winterklaar maken van de tuin een hoek die nog steeds gedaan moest paardenbloemworden.
Het onkruid tiert daar dan ook welig en het zevenblad en paardenbloemen kwamen opeens weer tevoorschijn toen ik gisterenmiddag bezig was wat bloembossen af te snijden. Als alles volop in bloei staat valt het onkruid amper op. Bovendien is het een hoek van de tuin die bijna niemand ziet dus laat ik het meestal ook nog zo. Zevenblad schijnt trouwens nog heel gezond te zijn ook en helpend tegen verschillende kwalen. Dus hoezo onkruid.
Een uurtje dacht ik, maar als ik dan eenmaal bezig ben ga ik toch meestal wel door. Tussendoor even met moeders een bakje gedaan en ze zei dat er zoveel blaadjes op de straat lagen. Ja toen zij nog heer en meester over de tuin was gebeurde dat echt niet. Mijn moeder houdt niet van blaadjes op de straat en veegde ze (denk ik) iedere dag wel even op. En hoewel ze zo slecht kan zien, ziet ze toch op een of andere manier altijd wel dat er bladeren op de straat liggen.
In de tuin werken vind ik heerlijk maar blaadjes vegen op een straat en opruimen is niet echt mijn hobby. Morgen liggen ze er weer denk ik dan.
Maar om mijn moeder een plezier te doen pak ik de bladblazer en blaas alle blaadjes in een hoek van de tuin. Zo dat werkt iets makkelijker om op te ruimen. Moeders ook weer blij.
Twee volle bakken later ga ik weer richting Reigers samenhuiswaarts, het begint wat te miezeren, heel hard gaat het niet en nat word ik er amper van. Wel de kortste weg genomen en de fiets full speed. Onderweg zie ik een witte en grijze reiger gebroederlijk naast elkaar staan. Ik stop om een foto te maken maar voordat ik zover ben zijn ze hem letterlijk al gevlogen. Jammer het had een mooi plaatje geweest maar met een beetje fotoshoppen is het met toch nog gelukt. Goed weekend allemaal…..