Zaterdag 14 november …….

handen-kaarsToen ik gisteren mijn blogje schreef had ik nog geen vermoeden wat ik nog geen half uur later op tv zou zien. Hierbij vergeleken lijkt alles even zo banaal om over te schrijven.
Op bed kijk ik nog een tijdje naar het journaal, naar de vreselijke beelden, zo nu en dan voel ik het kippenvel over heel mijn lijf. Ik app nog even met een vriend die het ook gezien heeft. Het voelt goed om even te delen met iemand.
Als alles keer op keer weer herhaald wordt val ik in slaap en gelukkig ik slaap zonder nare dromen.
Vandaag een keer geen afspraken alleen wat boodschappen doen. Mijn zus appt dat ze bij mijn moeder is en ik zeg dan sla ik vandaag een keer over. Even een hele vrije dag voor mezelf en de luxe dat ik de auto van zussie heb.
Even wat appen met een vriend en dan toch maar onder de douche gesprongen.
De krant gelezen, even het nieuws op tv gekeken. Het is te vreselijk voor woorden wat ik zie en hoor en ik denk hoeveel kinderen, ouders, familie zijn vandaag geconfronteerd met het verlies van hun geliefden.
Voor mij is de 14e november ook een speciale dag omdat 30 jaar geleden mijn dochter Hannah dood geboren werd.
handen-kaarsAfgelopen week had ik haar verhaal nog tegen mijn vriendin zitten vertellen en hield het me wel bezig.
Deze dag overheerste voor mij toch het nieuws uit Parijs en ook de vraag, waar ben je nog veilig tegenwoordig.
Vanmiddag liep ik bij de Lidl en zag een donkere man staan te bellen, ik betrapte me er zelf op dat ik dacht. Hij belt zijn vrienden dat het druk is dus een mooie gelegenheid om een bom te laten ontploffen hier. En hoe gek dat klink ik keek gewoon waar ik me zou kunnen verschuilen.  Even later stond ie naast me met twee pakjes vlees, hij had waarschijnlijk gewoon zijn vrouw gebeld wat voor soort vlees hij mee moest nemen.
Ik weet dat het volgende week of de week er op weer over is dat iedereen weer over gaat naar de orde van de dag en dat is alleen maar goed natuurlijk.
En toch wordt er iedere keer iets van je gewoon veilig in je eigen land voelen afgeknabbeld. Op FB zie ik veel mensen hun profielfoto wijzigen in een Eiffeltoren,  rouwbandjes, de Franse vlag. Allemaal om ook maar te laten weten dat ze het verafschuwen. In snap het gevoel maar doe het zelf niet. Wanneer verander je het weer terug, na een dag, na een week??
Mensen die iets leuks op FB zetten zoals we zijn in de Efteling, of het is leuk bij Sinterklaas voelen een beetje vreemd aan voor mij.
Maar ik weet ook dat het leven zo is, dat ik morgen ook weer gewoon een dag met mijn zus op pad ga en lol hoop te hebben en een handen-kaarsgezellige dag.
Leef het leven, je weet nooit wanneer het stopt. Ook die mensen in Parijs wisten het niet.
En ik wist het niet 30 jaar geleden dat ook dit kindje niet meer leefde en daarom steek ik vanavond voor haar en alle mensen die iemand verloren hebben een kaarsje aan.
Meer kan ik ook niet doen……….