De ouwe pindapot

PindapotIk weet niet anders dan dat er een rode pindapot op het hoekje van de bar stond in het café in ons dorp waar ik ongeveer opgegroeid ben.
In mijn verkeringstijd gingen we daar naar toe met een groep jongelui. De jongens gingen vaak biljarten en wij meiden zaten er dan wat te kletsen of te kaarten.
Jaren later ging inmiddels mijn man er naar een biljartvereniging. Ook dan gingen “de vrouwen” regelmatig mee om te kaarten of andere spelletjes te doen.
Met Koninginnedag en Hemelvaartsdag kwam iedereen naar “de dijk” waar het café gevestigd is.
We kenden de eigenaar goed en op een gegeven moment toen hij begon met maaltijden vroeg hij of ik bij hem wilde komen werken. Dat deed ik, zegde mijn baan als receptioniste op. Een ontzettend leuke tijd. Meestal uit het werk kwam er een groep mannen nog een biertje drinken voordat ze weer naar huis gingen om te eten. Soms ook wel een biertje te veel en koud eten denk ik zomaar.  Maar gezellig was het altijd wel.
Na een jaar verkocht de eigenaar zijn zaak en de nieuwe eigenaars gingen het samen doen en hadden geen personeel in het café meer nodig. Wel iemand om schoon te maken en dat ben ik toen naast mijn andere werkzaamheden gaan doen twee ochtenden in de week.
Mijn kind was nog klein en kwam daar tussen de middag eten uit school. Zelf had het stel een baby van 9 maanden die ik nog de fles gegeven heb. Die twee groeiden zo samen op als broer en zus eigenlijk.  Maar ik dwaal af.
Zeventien jaar werkte ik er toen ik fulltime ging werken en stopte. In die jaren had ik aardig wat keren die pindapot schoon gemaakt. Altijd met veel plezier. Zo’n pot zat altijd vol met vet. De munten die onderin kwamen plakten van het vet aan elkaar vast. Maar ook wel leuk als ie daarna weer glanzend in het café stond.
Een grote rode pot met een glazen bol waaruit je een handje pinda’s kon pakken (kopen). Er zat namelijke een ruimte in om geld in te stoppen. Niet iedereen deed dat en menig handje pinda’s verdween zonder betalen in de hongerige magen.
Een keer was de pot ooit gestolen. De eigenaresse wist nog welke groep jongelui er die avond gezeten hadden. Ze sprak er een aan en zei, jullie zorgen er voor dat ie weer terug komt anders komen jullie er allemaal niet meer in. Ik hoef niet te weten wie het gedaan heeft maar hij moet terug komen. En dat gebeurde. Toen ik er niet meer werkte is de glazen bol kapot gevallen. Ik vond het jammer en de keren dat ik nog wel eens kwam en ik de keuken soms iets pakte (was er tenslotte kind aan huis nog steeds) vond ik het altijd jammer van die pindapot. Had zelf ook internet ook al eens zitten zoeken voor een nieuwe glazen bol er voor maar niet kunnen vinden. De pot verdween dus uit het café.
Nadat ik mijn werk kwijtraakte vroeg de eigenaar of ik weer een paar uurtjes in de week wilde komen helpen voor de extra klusjes en dat doe ik dus nu weer.
Afgelopen maand was de eigenaresse jarig en toen ik binnenkwam zag ik opeens de pindapot er weer staan. Helemaal mooi, glanzend en opgeknapt.
Een van de bezoekers van het café waarmee ze wel eens over die pindapot had gepraat had hem meegenomen. Een bol van een oude tuinlantaarn had hij op maat gemaakt. De pot helemaal schoongemaakt. Het mechanisme waarvan een veertje kapot was weer gemaakt en de pot opnieuw vlammend rood geschilderd. Pindapot2Het oude beestje kreeg weer zijn eigen plekkie op het hoekje van de bar. Nu wel voorzien van een ketting zodat niemand hem meer mee kan nemen. Ik vind het zo leuk dat deze bijna 100 jarige pot (dacht dat ze zei dat ie van 1917 was maar kan er een jaar naast zitten) weer op zijn ouwe vertrouwde plekkie staat daar. Uit nostalgisch oogpunt had de man de kwartjes, dubbeltje en stuivers die er nog in zaten schoongemaakt en er weer ingedaan. Of de huidige euromunten er ook in kunnen weet ik eigenlijk niet. De pinda’s die er in zitten vind ik nog steeds niet lekker smaken maar daar gaat het eigenlijk niet om. Hij hoort daar gewoon.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op De ouwe pindapot

  1. rietepietz zegt:

    Wat een leuk verhaal! Ik kan me die automaten inderdaad nog goed herinneren!

  2. ria zegt:

    Mooie herinnering

    Lieve groetjes, Ria

  3. Ik kan mij die pindapotten nog goed herinneren hoor Anneke, pure nostalgie.

  4. Marja zegt:

    Heerlijk verhaal. Pure nostalgie. Wat een gaaf cadeau voor de eigenaresse.

  5. staartje zegt:

    lekker verhaal: krijg zin in pinda’s. wat super dat -ie terug is. Iconisch artikel!

  6. Plato zegt:

    Alweer zo’n mooi, nostalgisch verhaal. Het zijn juweeltjes uit de vergeethoekjes van zo’n dorp. Fijn dat je ze opdelft en kleurig beschrijft. Het leest prettig en ook hier krijg ik beeldjes bij. In dit geval van het dorp van mijn voorvaderen waar één café was (dat nu eetcafé- en op bestelling open is) waar iedereen op zondag samen kwam. Ach ja….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s