Winkelmoe……

REiger3De laatste weken ben ik nogal eens op stap geweest met een vriendin die een paar maanden geleden verhuisd is.
Zij was/is nog op zoek naar een aantal dingen voor in haar nieuwe huis en haar man vindt dat helemaal niets om te doen of vindt juist alles wat zij kiest goed (om er maar van af te zijn haha) dus vraagt ze regelmatig of ik mee ga met haar.
Zo hebben we de laatste paar weken al heel wat meubelwinkels en anders zaken afgestruind om te vinden wat zij zocht.
En dat is moet ik zeggen wel wonderwel gelukt, ik ken haar stijl een beetje en vind het dan ook wel leuk om lekker te snuffelen tot ze echt iets gevonden heeft tot volle tevredenheid. Hoe leuk is het om te winkelen als je zelf niet hoeft te betalen.
Gisteren opnieuw op stap geweest voor een nieuw vloerkleed en eigenlijk dacht ik blij dat ze het gevonden heeft. Want na gordijnen, wat accessoires en een salontafel ben ik toch onderhand wel een beetje winkelmoe.
Heb het eigenlijk wel helemaal gehad, genoeg gezien met al die dingen en heb wel weer eens zin om wat andere dingen te doen dus.
Hetzelfde eigenlijk met de kerstshows die ieder tuincentrum momenteel heeft.
Mijn zus was ergens naar een grote kerstshow geweest in een tuincentrum met haar man en zei daar zouden we ook nog eens samen een keer naar toe moeten gaan en ook mijn vriendin gooide een balletje op in die richting. Maar beide dames heb ik gezegd dat ik pas, winkelmoe ben en geen zin heb om daar veel tijd en energie in te steken.
Het is toch allemaal hetzelfde en ik ga eerst maar eens op mijn zolder kijken wat ik allemaal nog heb aan kerstspullen. Ieder jaar word ik er makkelijker in en komt er minder naar beneden en dat wilde ik maar zo houden.
Als je daar loopt ben je toch weer in de verleiding om wat nieuws te kopen en dat wil ik niet (nou ja misschien een kleinigheidje haha) dus ga ik niet meer.
bessenIk had al een afspraak om op 11 december naar Gouda te gaan naar de kaarsjesavond. Op de middag daarvoor zijn allerlei ateliers open, dat lijkt me veel leuker om eens te zien en het is weer 10 jaar geleden dat ik geweest ben bij de kaarsjesavond. Dat is echt een prachtig gezicht om eens mee te maken. Het stadhuis van Gouda helemaal verlicht met kaarsen. Alle mensen die er naast wonen die ook hun lichten uitdoen en kaarsen aansteken. Ik las dat Gouda is uitgekozen tot de Beste Binnenstad en voor mij is Gouda altijd al mijn stad geweest, stukje nostalgie met het knusse van Gouda.
Voor de rest kunnen alle kerstmarkten en toestanden me gestolen worden.
http://www.goudabijkaarslicht.nl/ Foto’s @annemei

Weg met de grijsheid…

MeeuwenNa vier dagen in de auto gezeten te hebben had ik gewoon zo’n drang om te fietsen
vandaag dus ik dacht, weer of geen weer, ik ga fietsen.
Meteen ’s morgens al mijn regenjas aangetrokken en toen had ik hem ook nodig. Maar na het werken en nog even wat gekletst te hebben was het droog.
Er staat een harde wind en ik kies er voor om langs de Lek te gaan fietsen, pal tegen wind en op de Lek zie ik de golven al komen, zoals de vooruitzichten zijn moet het vannacht gaan stormen.
Ik merk dat de gebeurtenissen in Frankrijk toch ook nog wel in mijn hoofd zitten, bovendien is zondag mijn moeder weer gevallen en dat wordt toch wel zorgelijker nu. visdief
Dus is fietsen voor mij een mooie gelegenheid om mijn gedachten te laten gaan en hopelijk mijn hoofd leeg te maken.
Naast me vliegt een meeuw, hij kiest er voor om tegenwind laag naast het talud van de dijk te vliegen om wat uit de wind te zijn.  Hij blijft maar naast me vliegen, zo nu en dan even hoger en zwevend op de wind. Een prachtig gezicht.
Het doet met denken aan het nummer van Klein Orkest “Over de muur” . Alleen de vogels vliegen van oost naar west Berlijn, worden niet beschoten, ook niet teruggefloten.
Als ik op het winkelcentrum kom zie ik een aantal asielzoekers binnen komen. Ik zie de mensen reageren. Sommige die letterlijk om lopen te kijken alsof ze iets heel bijzonders zien.
Ik bagatelliseer niets want ik heb ook best soms angst van hoe het allemaal zal moeten gaan in de toekomst. Hoe zal de inburgering gaan en zijn daar ook verkeerde mensen bij die in ons land misschien zo’n ellende aan kunnen richten. Meeuwen1En heel egoïstisch hopend dat daar niemand bij zal zijn die mij lief is. Hoe zal de toekomst voor mijn kind en zijn lief zijn.
Aan de andere kant kan ik me voorstellen wat moet dat voor die mensen een bevrijdend gevoel zijn om uit een oorlogsgebied weg te zijn.
Het zijn allemaal dubbele gevoelens die ik heb.
Ik ga bij de Hema lekker wat eten en zitten puzzelen, het lukt me om me helemaal af te sluiten van de wereld. Op de achtergrond hoor ik Sinterklaasliedjes zingen. Een klein meisje trekt haar moeder mee het restaurant in waar drie zwarte pietjes staan. Ze heeft een leeftijd dat ze helemaal vol in het geloven zit. Vertederend, dat moet blijven ook al krijgen de pieten dan misschien wat andere kleuren erbij.
Als ik zo om mij heen kijk zie ik ook dat de mensen variatie in kleuren krijgen door de mengeling van allerlei nationaliteiten. En ik denk, daar is toch niets mis mee.
Naar huis fietsend heb ik de wind in mijn rug, het gaat steeds harder waaien maar het blijft droog tot ik thuis ben. Heerlijk !! Ik ben letterlijk en figuurlijk helemaal uitgewaaid, mijn hoofd is leeg en heb energie gekregen. Thuis ga ik meteen aan de slag met mijn to do lijstje op tafel af te werken.
Fietsen,  ik heb het gewoon nodig, weer of geen weer.
Visdief duoFoto’s @nnemei Onderste foto van twee visdieven is een collage.

Koken

kokenKoken is iets wat ik niet van huis uit meegekregen heb. Daar was het gewoon de Hollandse pot en mijn moeder was niet zo van het experimenteren met eten. Wat mijn zussen en ik wel iedere zaterdag deden toen we wat groter waren was iets bakken.  Appeltaart, boterkoek, cake of iets anders lekkers. En dat vond ik ook wel leuk om te doen. Vooral de deegkom uitlikken. 😉 .
Toen ik trouwde kon ik dus ook helemaal niet koken en deed ik maar wat, mijn ex hield wel van koken en al snel nam hij zo nu en dan de pollepel over van me.  Ik vond het niet erg, sterker nog ik vond het wel makkelijk.  Hij kon het veel beter dan ik want hij was thuis al iemand die altijd liep te koken, naar de markt in Rotterdam ging om nieuwe dingen uit te proberen.
De normale dagelijkse kost kookte ik wel maar bij hem was het toch altijd lekkerder en als hij als ik bijna klaar was en thuis kwam uit zijn werk was het meestal even wat roeren en toevoegen om het toch nog lekker te laten smaken.
In de loop der jaren leerde ik dus ook wel dingen bij zodat ook mijn dagelijkse maaltijden wel smakelijker werden. En ik heb zelfs wel eens een ovengerecht gemaakt wat man en kind allebei zo lekker vonden dat het regelmatig op het menu stond.
Mijn ex had een grote verzameling kookboeken, op iedere rommelmarkt werd er wel weer gezocht naar oude en originele kookboeken. Kooktijdschriften, mappen vol en altijd zat hij daar wel in te lezen. Ik kon me er niets bij voorstellen om in een kookboek te lezen. Maar ieder zijn eigen hobby.
Als we bij de supermarkt waren liep ik het lijstje af te werken en hij overal te kijken en te snuffelen en werd ongemerkt mijn kar gevuld met dingen waarvan is soms zelfs de naam niet wist, laat staan dat ik wist waar ik dat voor zou kunnen gebruiken.
Eappeln natuurlijk werd ieder kookprogramma gevolgd. Weet je hoeveel dat er zijn?? Momenteel volgens mij nog meer dan toen, ieder zich zelf respecterend programma lijkt wel een kookonderdeel te moeten hebben en er schijnt zelfs een zender te zijn waar je 24 uur per dag naar kookprogramma’s kan kijken.
Na mijn scheiding toen de ongeveer 250 kookboeken (min 1) en alle tijdschriften het huis uit waren nam ik me voor om nooit meer naar kookprogramma’s te kijken en daar heb ik me aardig aan gehouden. Begint er weer zo’n kok met koken zap ik meteen over. (vandaar dat ik ook niet naam van die kok van de margrietfair niet wist)
Ik kook wel voor mezelf maar eigenlijk vind ik er helemaal niets aan. Veel afwas en nog sneller alles opgegeten dan klaargemaakt. Dus meestal wordt het wel iets voor meerdere dagen. In de zomer eet ik gewoon heel veel salade of vers gemaakte soepen met een salade er bij en de zomergroentes. In de winter maak ik wel graag stamppotjes waarvan ik dan weer een deel van in kan vriezen. Zo weet ik toch dat er verse ingrediënten inzitten.
Twee of drie keer per week eet ik bewust zonder vlees zoals peulvruchten met roerbakgroentes of een salade.
Moet wel zeggen dat ik ook wel blij was met de kookkunsten van mijn ex zodat ik wel heel veel verschillende gerechten heb leren eten. Want lust ik niet hoefde je bij hem niet mee aan te komen. Ook mijn zoon heeft van jongsaf aan veel verschillende gerechten gegeten. Hij kookt nu ook regelmatig en na een aantal jaren van aanhanger te zijn geweest van Mac Donalds heeft hij nu ook wel de smaak van gezonde voeding gevonden. Nooit wanhopen het komt vanzelf een keer. Regelmatig schuift hij ook met zijn vriendin aan bij me dus mijn kookkunst zal nog best te eten zijn.
Daarbij ben ik een enorme fruit eter. Iedere dag eet ikkokkin minstens vier stukken fruit en ook wel van alles. Eigenlijk vind ik heel veel fruit wel lekker.  En tenslotte luidt niet voor niets het spreekwoord “An apple a day keeps the docter away”.

Ps. Bij het opzoeken van plaatjes viel me meteen op dat toen ik “kok” intikte op google er allemaal cartoons en plaatjes van koks tevoorschijn kwamen. Daarna tikte ik kokkin in en opeens kwamen er voor 75 % plaatjes van dames in sexy kokspakjes. Alsof alle vrouwen op hoge hakken en in korte rokjes staan te koken in de keuken !!!!!!! 

Dagje uit……

AdriaanvanDisVandaag stond er een dagje uit met mijn zus in mijn agenda. Naar de Margriet Winterfair, nog nooit geweest dus wel leuk om een keer te gaan.
Het was regen en stormachtig weer vandaag dus ook wel goed weer om ergens binnen te lopen.
We kozen voor een gemakkelijke oplossing, niet met de trein maar met de bus die rechtstreeks naar Utrecht reed.
Mooi op tijd waren we er en natuurlijk eerst even een bakje gedaan en daarna gaan snuffelen. Best leuke dingen gezien, weinig gekocht, veel gekeken.
Op een diverse punten waren er diverse mensen zoals Adriaan van Dis over zijn nieuwe programma en boek. Een kok waarvan ik de naam weer vergeten ben, Rudolf geloof ik.  Een paar zangers die meegedaan hadden met van die talentenjachten die ik dus nooit zie. Dus totale onbekenden voor me.
Het werd steeds drukker, het is ook wel echt een vrouwendag, de mannen die er liepen waren echt te tellen. De Kast
Als ik in de tuin kijk en mijn vogeltjes zie dan hebben die een bepaald territorium dat ze verdedigen. En als ik vandaag veel vrouwen zag die met tassen of jassen op stoelen een eigen territorium maakten ervoer ik eigenlijk hetzelfde.
Aan de andere kant ook de gezelligheid, iedereen schoof bij elkaar aan tafels en dan heb je ook weer gauw een praatje.
Voor mij was het leukste toch wel een miniconcert van De Kast.  Ik heb ook vroeger nooit echt een popgroep of artiest gehad waar ik helemaal wel van was. Mijn muzieksmaak is altijd nogal divers geweest en dat is nog steeds zo.
Maar toen de Kast begon met optreden kreeg ik dat opeens wel.  Noem het maar een heel verlate pubertijd haha. Nou dat valt wel mee maar ik ben zelfs een keer naar een concert van hen geweest destijds. Zal wel een combinatie geweest zijn van de leuke uitstraling van Siep van der Ploeg en ook de teksten, een beetje mijn half Friese roots. Ach laat ik het maar eerlijk zeggen ik vind het echt een mooie man.
SiepenikDus ik genoot vandaag er van en na afloop kon je met de Kast op de foto als je tenminste hun nieuwste CD kocht en het er voor over had om in de rij te gaan staan. Ik had het er wel voor over en mijn zus vond het ook prima hoor, die nam wel de foto’s.  Natuurlijk wilde ik wel naast Siep van der Ploeg staan. Ik voelde me weer even een puber haha. Maar leuk toch waarom niet. Had geen zin om met mijn camera te slepen maar ja op zo’n moment dan toch weer jammer dus maar genoegen nemen met een foto van mijn iphone.
Al met al een gezellige dag in Utrecht bij de Margriet Winterfair.

 

Zaterdag 14 november …….

handen-kaarsToen ik gisteren mijn blogje schreef had ik nog geen vermoeden wat ik nog geen half uur later op tv zou zien. Hierbij vergeleken lijkt alles even zo banaal om over te schrijven.
Op bed kijk ik nog een tijdje naar het journaal, naar de vreselijke beelden, zo nu en dan voel ik het kippenvel over heel mijn lijf. Ik app nog even met een vriend die het ook gezien heeft. Het voelt goed om even te delen met iemand.
Als alles keer op keer weer herhaald wordt val ik in slaap en gelukkig ik slaap zonder nare dromen.
Vandaag een keer geen afspraken alleen wat boodschappen doen. Mijn zus appt dat ze bij mijn moeder is en ik zeg dan sla ik vandaag een keer over. Even een hele vrije dag voor mezelf en de luxe dat ik de auto van zussie heb.
Even wat appen met een vriend en dan toch maar onder de douche gesprongen.
De krant gelezen, even het nieuws op tv gekeken. Het is te vreselijk voor woorden wat ik zie en hoor en ik denk hoeveel kinderen, ouders, familie zijn vandaag geconfronteerd met het verlies van hun geliefden.
Voor mij is de 14e november ook een speciale dag omdat 30 jaar geleden mijn dochter Hannah dood geboren werd.
handen-kaarsAfgelopen week had ik haar verhaal nog tegen mijn vriendin zitten vertellen en hield het me wel bezig.
Deze dag overheerste voor mij toch het nieuws uit Parijs en ook de vraag, waar ben je nog veilig tegenwoordig.
Vanmiddag liep ik bij de Lidl en zag een donkere man staan te bellen, ik betrapte me er zelf op dat ik dacht. Hij belt zijn vrienden dat het druk is dus een mooie gelegenheid om een bom te laten ontploffen hier. En hoe gek dat klink ik keek gewoon waar ik me zou kunnen verschuilen.  Even later stond ie naast me met twee pakjes vlees, hij had waarschijnlijk gewoon zijn vrouw gebeld wat voor soort vlees hij mee moest nemen.
Ik weet dat het volgende week of de week er op weer over is dat iedereen weer over gaat naar de orde van de dag en dat is alleen maar goed natuurlijk.
En toch wordt er iedere keer iets van je gewoon veilig in je eigen land voelen afgeknabbeld. Op FB zie ik veel mensen hun profielfoto wijzigen in een Eiffeltoren,  rouwbandjes, de Franse vlag. Allemaal om ook maar te laten weten dat ze het verafschuwen. In snap het gevoel maar doe het zelf niet. Wanneer verander je het weer terug, na een dag, na een week??
Mensen die iets leuks op FB zetten zoals we zijn in de Efteling, of het is leuk bij Sinterklaas voelen een beetje vreemd aan voor mij.
Maar ik weet ook dat het leven zo is, dat ik morgen ook weer gewoon een dag met mijn zus op pad ga en lol hoop te hebben en een handen-kaarsgezellige dag.
Leef het leven, je weet nooit wanneer het stopt. Ook die mensen in Parijs wisten het niet.
En ik wist het niet 30 jaar geleden dat ook dit kindje niet meer leefde en daarom steek ik vanavond voor haar en alle mensen die iemand verloren hebben een kaarsje aan.
Meer kan ik ook niet doen……….

Hoezo vrijdag de 13e ??

Vandaag is het weer eens vrijdag de 13e en ik denk dat ik er vast wel eens meer over mercigeschreven heb dat dit voor mij sinds ik op een vrijdag de 13e de uitslag kreeg van mijn vruchtwaterpunctie en ik hoorde dat mijn zoon gezond was (voor zover ze dat op dat moment konden bepalen) het voor mij een geluksdag werd.
Vandaag had ik een druk programma, werken, mijn zus ophalen, een verjaardag en vanavond een netwerkbijeenkomst van het jeugdwerk, met allerlei organisatoren, de gemeente e.d.  Met eten er bij. Niet allemaal vervelende dingen om te doen maar ik was eigenlijk best moe.
Had gisteren een rare dag. Onverwacht een middag met mijn vriendin in het ziekenhuis gezeten, gelukkig was het niets ernstigs, lang bezig geweest met mijn stukken voor de krant, het liep niet lekker, kon niet slapen, nare dromen dus een kort nachtje.
Vanmiddag bij mijn jarige schoonzusje wilde ik mijn broer even een paar foto’s laten zien en ik zag dat ik een berichtje had van iemand hier in het dorp. Een eigenaresse van een eetcafé waar ik regelmatig wel contact mee heb. Zij schreef dat ze mij had opgegeven voor een gratis mini beauty behandeling bij een goede schoonheidssalon in ons dorp. En dat haar aanbeveling gehonoreerd was en ik het dus gewonnen heb. Helemaal verbaasd, verrast en natuurlijk heel blij en ook wel ontroerd dat iemand dat zomaar voor mij gedaan heeft. Wat een schat is dat toch.
Mijn zus weer thuisgebracht en naar huis. Als ik de deur opendoe schuift er iets naar achteren en ik zie twee dozen Merci liggen.  Een voor mijn zoon en een voor mij. Een bedankje voor het helpen bij de Rommelmarkt. Nou ik heb dit jaar niets gedaan daar dus niet verdiend eigenlijk maar wel lekker natuurlijk.
Rond half 5 werd ik weer verwacht op die bijeenkomst. Eigenlijk ging ik liever benen op tafel, lekker iets makkelijks aan en thuisblijven. Maar ja dat kon ik natuurlijk niet maken. Ik had me opgegeven en ze houden ook met de catering rekening met zoveel mensen.
Dus even opgetut, had gelukkig de auto van mijn zussie meegekregen en er naar toe gegaan want het was niet echt lekker weer vanavond.
Het was gewoon ontzettend interessant, leuke mensen ontmoet, goeie gesprekken en een mooie presentatie. Met daarbij een pannenkoekenmaaltijd. Dus geen spijt dat ik gegaan was, zeker niet.
Ik moet wel eerlijk zeggen als er zoals de laatste tijd zoveel leuke dingen op mijn pad komen ik wel het gevoel krijg van daar zal wel weer een bui tegenin komen. schoonheidAlsof ik gewoon niet kan geloven dat het ook wel eens een jaar mee kan zitten in mijn leven en er geen ellendige dingen op mijn pad gaan komen. Zo’n unheimisch gevoel van een naderend onheil.  Wat raar is dat eigenlijk dan om dat te denken. Kan dat soms ook niet goed plaatsen. Herkent iemand dat gevoel??
Maar toch werd deze vrijdag de 13e voor mij dus opnieuw een geweldig leuke dag en die zit dan toch maar in de pocket.

Mijn toetsenbord….

Aalschover1Eigenlijk wilde ik heel ergens anders over schrijven tot ik naar mijn toetsenbord keek en zag dat een opknapbeurtje wel eens geen kwaad zou kunnen.
Zeker nadat ik pas een blogje las over hygiëne van toetsenborden. Nou wordt mijn toetsenbord voor 99 % alleen door mij zelf gebruikt, was altijd netjes mijn handen dus wat dat betreft zal het wel meevallen.
Maar ik ben ook iemand die zo nu en dan Reigers 1wat nuttigt achter de computer en ik vind die beschuiten met van de grove zaadjes heerlijk. Alleen beschuiten kruimelen natuurlijk nogal dus zo nu en dan komen er wel wat kruimels op mijn toetsenbord terecht.
Ik heb al verschillende keren mijn toetsenborden schoongemaakt en heb daar mijn eigen techniek bij ontwikkeld. 😉 . Met een achterkant van een lepeltje de letter er uit wippen en met een kwastje en zacht doekje de boel schoonmaken. Kraai 2Streng verboden bij mij is mijn spatiebalk er afhalen. Al verschillende schoonmaakmissies waarbij ik het wel deed leverde me een “dode” spatieknop op en ik kan je zeggen daar is niet mee te werken. Dus werd het weer richting computerwinkel om een nieuwe aan te schaffen.
Zo schoonmaken levert ook verrassende dingen op, opeens komen allerlei programma’s tevoorschijn waar ik het bestaan niet kon vermoeden of zeker niet wist dat ze via het indrukken van bepaalde knoppen opgeroepen konden worden.
Alleen veel leren doe ik er niet van want natuurlijk weet ik dan al weer niet welke knoppen ik indrukte. Reiger
Opeens verschijnen er ook allerlei letters achter elkaar, te lang een knop ingedrukt gehouden. Zo ontstaan ook wel de mooiste woorden natuurlijk.
Al met al is het wel een vermakelijk werkje. Een keer was ik heel actief en had ik alle letters verwijderd en voor mijn gevoel netjes op een rij gelegd hoe ze zaten op het toetsenbord.
Maar goed mijn gevoel klopte dus niet en op een gegeven moment wist ik het echt niet meer in welke volgorde ze er stonden. Misschien omdat ik altijd blind tik, kijk ik ook niet naar de letters.
Via mijn tablet heb ik toen maar een voorbeeld opgezocht van een Reigersqwerty toetsenbord (dat zijn de enige letters waarvan ik de volgorde dan wel wist) om alles weer op de goede plaats te kijken.
Mijn toetsenbord is weer spic en span dus ik kan er voorlopig weer even tegen maar die beschuitjes misschien toch maar niet meer achter de computer nuttigen, dat scheelt weer een hoop schoonmaakwerk.
Foto’s zijn van mijn fietstocht gisteren.
Vorige week had ik een witte en grijze reiger zelf bij elkaar gezet maar onderweg kwam ik ze toch weer samen tegen. Nu wel op de foto al was het wel wat ver weg.

 

10.000 km E-biken

fiets 1 (2)De laatste tijd weinig geschreven over mijn fiets en dat is een goed teken want er valt momenteel weinig te mopperen op hem.  Even heel hard afgeklopt op blank hout natuurlijk want zulke dingen zeggen is de goden verzoeken.
Zeker voor dat exemplaar van mij.  Maar na mijn derde nieuwe accu, twee nieuwe sensoren en een hele nieuwe motor brengt ie me momenteel overal en dat is heerlijk.
Misschien zijn nu eindelijk de kinderziektes er uit.
Ach en op een of andere manier ben ik ook wel gehecht aan hem geraakt want als ie het doet dan rijdt hij als een zonnetje.
Als ik dan bedenk wat ik er allemaal al op vervoerd heb, waar ie overal heeft gestaan als ik weer gauw afstapte om foto’s te maken en soms ook niet goed oplette of ie wel goed stond, eigenlijk zijn we best onafscheidelijk geworden. En van een goeie vriend accepteer je ook toch de voor en de nadelen denk ik dan maar. (als ie kapot is dacht ik wel anders hoor haha, heb echt serieus overwogen hem gewoon een keer de Lek in te laten rijden).
Een onderzoek van de fietsbond wees uit dat door de komst van de E-bike de mensen steeds meer gaan fietsen. Gemiddeld hadden fietsers het afgelopen jaar 1000 km gefietst.
Als ik dat dan omreken, 12219341_10153220957693008_8919190504272519070_ngisteren draaide mijn metertje op 10.000 km en dat in net twee jaar tijd. Reken ik de tijd dat ik leenfietsen heb gehad erbij is dat zo’n 100 km gemiddeld per week.
Tja dan krijg je het als fiets ook wel voor je kiezen, al ga ik er maar vanuit dat hij daarvoor gemaakt is.  Maar in twee jaar tijd een afstand rijden die een ander in tien jaar doet is toch wel een prestatie voor mijn fietsie te noemen.
Vandaar vandaag dit blogje want als hij het goed doet mag het ook wel eens gezegd worden. Ik hoop nog heel veel km te maken samen mijn mijn E-bike zonder problemen.

Media nieuws

Spreeuwen lichtmast 1Geloof me dat de mensen die zelf schrijven voor een krant het helemaal niet leuk vinden om daar ook zelf in te staan.  En ik ben er ook zo een eigenlijk, ik hoef niet zo nodig met mijn gezicht in de krant te staan.
En om mezelf meteen maar weer tegen te spreken, ik vond het heel leuk om ooit een keer voor het waterleidingbedrijf geïnterviewd te worden, een paar keer voor het jeugdwerk en laatst nog een keer voor Nestor.
Maar voor mijn gevoel is dat toch een wat “ver-van-mijn-bed-show” niet veel mensen die ik ken hebben dat gelezen (denk ik).
Nu heb ik die helikoptervlucht gewonnen en kreeg ik een berichtje van de gemeente dat ik de voucher officieel overhandigd krijgt door de wethouder en ik weet niet of ik daar nu wel zo blij om ben. Voor mijn eigen krant kan ik het gewoon verdoezelen natuurlijk, ga echt niet over mezelf schrijven maar ik weet dat ook de andere kranten dan persberichten krijgen.
En daar krijg ik nog meer de kriebels van dan voor die hele helikoptervlucht moet ik eerlijk zeggen.
Had me niet gerealiseerd dat het er ook bijhoort blijkbaar. Maar ja ook die promotie van onze mooie Krimpenerwaard daar willen ze aandacht voor en daar was deze fotoactie dus voor bedoeld. Spreeuwen tellen
Nu nog even een mooi verhaal bedenken waarom ik voor deze foto gekozen heb. Of eigenlijk hoef ik het niet te bedenken. Het was een soort magisch moment, aan het einde dan de dag door de polder fietsend zag ik al die honderden spreeuwen op de lichtmast gaan zitten om nog even uit te rusten voordat ze naar de boorden van de IJssel gingen om daar te overnachten. Met die prachtige lucht op de achtergrond.  Het was echt een mooi moment en er waren gewoon verschillende mensen die langskwamen toen ik stond te fotograferen en afstapten en meekeken of gewoon langsfietsend zeiden, prachtig hé. En misschien ik het niet mijn mooiste foto die ik gemaakt heb maar heb hem wel gekozen voor dat gevoel er bij.
Nou ja ik sla me er wel weer doorheen natuurlijk, ben bang dat ik er niet onderuit kan komen. Gelukkig ken ik de meeste journalisten en fotografen wel haha dat scheelt dan wel.
En vanmiddag appte mijn zus me dat ik met een foto in het AD stond gisteren, ik dacht dat het ging over die helikoptervlucht maar blijkbaar hadden ze me op de foto gezet bij de onthulling van het kunstwerk met die zalmen.  Ik snap dat niet helemaal dat ze voor deze foto gekozen hebben want de wethouder en de kunstenaar die het onthulden staan er niet eens op. IMG_0339Of ze moeten gedacht hebben dat ik de wethouder was en mijn collega fotograaf waar ik mee samen op de foto sta, de kunstenaar. 😉  Hij is ook wel een fotograaf die graag natuurfoto’s maak dus ik stond hem net de foto’s te laten zien van die snoek die ik gemaakt had en even bij te praten.
Zo zie je maar onverwacht zonder dat ze het vragen kunnen ze je zomaar in de krant zetten. Voortaan maar wat beter opletten waar ik ga staan.

Kunst met een grote K….

WIMWim 2Kunst is denk ik iets heel persoonlijks, je vindt het mooi of je vindt het niet mooi. Of een heel enkele keer zoals ik dat zelf ervaren heb bij een kunstschilder ga je anders naar kunst kijken.  Deze bevriende kunstschilder maakte schilderijen met grote vlakken. Ik vond er echt helemaal niets aan tot hij een keer een lezing gaf voor een aantal dames van een vrouwenclub en hij vroeg of ik een keer koffie wilde schenken. Ik luisterde mee toen hij over zijn kunstwerken vertelde en hoe ze ontstaan waren. En opeens keek ik er anders naar ook al zou ik ze daarna nog niet in mijn huiskamer willen hangen. Grappig nu ik een foto zocht van zijn kunst zag ik dat hij toch ook weer een andere weg is ingeslagen. Waar zo’n blogje al niet goed voor is.
Afgelopen zaterdag was ik bij een onthulling van een kunstwerk bestaande uit 25 zalmen die op een kademuur gemonteerd zijn met daarbij een aantal regels uit een lied dat de zalmvissers zongen bij iedere 25e zalm die gevangen werd om God te prijzen voor hun goede vangst.
Ons dorp had vroeger een traditie van zalmvissers. Met houten schouwtjes voeren de vissers rond 1850 de Lek op om de smakelijke vis te vangen. Later werden ze vervangen door een ijzeren variant.Zalmen Rond 1910 kwam de zalmvisserij op zijn gat te liggen. Anno 2007 is er nauwelijks nog iets wat in Lekkerkerk aan die glorietijd herinnert. Volgens de overlevering dwongen dienstbodes bij hun bazinnen af dat ze niet meer dan drie keer per week ’roode visch’ wilden eten. Alle houten schouwen zijn verloren gegaan. Zonde, vond de historische vereniging Lekkerkerk door de Tijd en ze bouwde dan ook een historische schaalmodel van een zalmschouw na.
Leuk detail is wel toen alles klaar is dat ze er achter kwamen dat er fouten stonden in de regels die aangebracht waren waardoor ze opnieuw gedaan moesten worden.  De kunstenaar was blijkbaar beter in beelden maken dan in taal.
Maar goed, na afloop van het gebeuren kregen we koffie aangeboden in een zaaltje en zat ik zo te praten met een aantal mensen over kunst.
Nu is er bij ons jaren geleden een kunstwerk geplaatst bij de rotonde die de entree van ons dorp vormt.
Daar is een soort gebouwtje noem ik het altijd geplaatst. Het idee er achter is dat alles in onze Krimpenerwaard eeuwig verzakt door de veengrond. Dat gebouwtje dat
staat scheef en symboliseert dat. Het bracht een hoop commotie te weeg en het werd meteen een “pishok”genoemd. http://rotondekunstouderkerk.blogspot.nl/2013/07/kunst-aan-de-n210_27.html
En heel eerlijk gezegd daar lijkt het ook wel veel op hoor en toen ik er eens inkeek rook het zo dat het er ook wel voor gebruikt wordt, mooi vind ik het niet en het doet mmonumental5.nede ook totaal niets. Ik fiets er bijna dagelijks langs maar afgelopen week vroeg ik me af, staat dat “ding” er eigenlijk nog wel en ja hoor hij staat er alleen is er een grote fietsenstalling voor gebouwd.
Nou ja we kwamen in gesprek en ik begon over dat pishok, niet wetende dat de mevrouw die daar aan tafel zat in de kunstcommissie had gezeten toen dat kunstwerk aangeschaft werd en zij daar ook voor gekozen had. (ik kan soms zo subtiel zijn haha) Ze vloog tegen het plafond ongeveer toen ik het een pishok noemde.  Maar goed achteraf werd het toch nog wel een interessant en leuk gesprek over kunst en kunst met een grote K. IMG_5631 Ik weet niet het verschil hoor, het is ook een persoonlijke beleving. Ik kocht een keer een abstract schilderij van een heel onbekende schilder maar het deed me wat en nog steeds. In een periode dat ik het niet makkelijk had gaf dat schilderij mij altijd een soort troost.
Zo denk ik gewoon dat iedereen kunst op een andere manier beleeft en denk dat het daar ook voor bedoeld is.