Ik ben de nachtwacht en de klok slaat……

 

Anneke jong (Small)Gisteren bij de Hema kwam ik een oude schoolvriendin tegen, ze was ook alleen dus we gingen even zitten praten. Op de lagere school waren we altijd bevriend en zo in de loop der tijden hadden we nog sporadisch contact meestal bij toevallige ontmoetingen. Natuurlijk zaten we ook zo een beetje over vroeger te praten en zij vertelde dat ze altijd nog herinneringen heeft aan de kinderfeestjes bij mij thuis. Vroeger was het zo dan mocht ik op een avond “meisjes vragen” zo werd dat genoemd en dat was bij ons op school altijd wel zo’n beetje hetzelfde groepje dat je dan vroeg, waar je vaak mee speelde.
Op zo’n avond werden er dan spelletjes gedaan en als ze weer naar huis gingen met een hele groep meiden gingen we belletje trekken. O o wat was dat allemaal nog onschuldig maar zo leuk. Zeker bij die ene man waarvan je wist dat hij probeerde je nat te gooien als er belletje getrokken werd of bij die mensen die kwaad werden. Dat was natuurlijk het leukste en spannendste.
Zij vertelde dat ze nog zo goed weer dat we altijd een spelletje deden “De Nachtwacht”.
Daarbij werd onze kamer helemaal donker gemaakt, de blinden die wij toen nog hadden dicht en alle lichten uit.
Ieder kreeg een nummer en als de nachtwacht binnenkwam moest zij zeggen “ik ben de nachtwacht en de klok slaat 2” bijvoorbeeld. Degene met nummer 2 moest een geluid maken waarop de nachtwacht dan weer moest raden wie het was.
Ze vertelde (iets wat ik echt niet meer wist) dat wij een variant hadden waarbij mijn vader in het donker met een deksel en een lepel de geluiden maakte. Dat ze dat altijd zo leuk maar ook heel spannend vond en ze het nu met haar kleinkinderen speelt en aan hen vertelt dat zij dat vroeger toen ze klein was bij ons speelde. Ik vond het super leuk om te horen. Gek dat je zelf zulke dingen vergeet. Voor mij was dat misschien gewoon omdat het mijn vader was.
Zelf heb ik ook van haar moeder een onvergetelijk iets dat ik ook nog vaak vertel tegen mensen zeker in deze tijd als het vriest. Zij woonde een flink eind buiten het dorp op een boerderij en was dus ook de enige die vaak door haar moeder op school gebracht werd met een Jeep waarin haar moeder reed. Ik vond dat altijd super stoer. Tussen de middag bleef ze dan eten bij haar opa en oma die dicht bij ons woonden vandaar dat we vaak samen speelden of bij elkaar gingen eten.
Als zij jarig was kwam haar moeder met de Jeep en dan mochten we allemaal mee achterin en werden we ook weer door haar thuisgebracht, een voor een en ik was altijd een van de laatste.
Maar het mooiste was een keer toen het zo hard gevroren had in 1963 en de IJssel dichtgevroren was. Haar moeder kwam haar ophalen uit school en vroeg of ik mee wilde rijden want ze gingen op de IJssel rijden. Bij Gouderak bij de pont kon je zo de IJssel op rijden en we gingen zo een rondje naar ons dorp en weer terug. Onvergetelijk. En een mooi gezicht al die rijdende auto’s op de IJssel.
Het rare is ook als je dan zo’n vriendin tegenkomt dat het wel lijkt of al die jaren die er tussen zitten weggevallen zijn en we gewoon weer even die vriendinnetjes van toen zijn. Een heel dierbare ontmoetingen zo onverwacht even bij de Hema.

Bij het opzoeken van foto’s uit die tijd (van de historische vereniging) kwam ik het ringrijden met auto’s op de IJssel tegen. Daar was ik ook bij dus wie weet sta ik ook ergens op de foto. Wat grappig. Op de achtergrond zie je een kerk. Net voorbij die kerk was een pad naar achteren en in het achterste huis woonden wij. 


Inspiratie……

mama20 (Small)Vandaag weer genoeg inspiratie opgedaan om wat blogjes te schrijven. Gisteren een superleuke dag gehad bij mijn moeder. Ze genoot er duidelijk van, van al die belangstelling en drukte.  Het bezoek van de burgemeester. Ze kreeg heel veel bloemen en kaarten en van de burgemeester een ingelijste geboorteakte. Zo leuk.
Maar het mooiste vond ze toch wel dat al haar kinderen er waren, iets wat maar zelden of nooit voorkomt dat we alle vier bij elkaar zijn (met aanhang).

En we hebben ook ouderwets veel gelachen met elkaar, beetje pesten en zo was het een mooie middag.
Weer gaan werken vanmorgen en het ging gelukkig goed allemaal, de dag begon al mooi met een Zonsokomst 1 (Small)dampende Lek en de zon die daar opkwam, echt zo’n prachtig gezicht om te zien.
Na het werken gaan fietsen tenslotte mag de Hema niet failliet gaan omdat ik geen bakje koffie met broodje meer kom nuttigen. Het is wel flink koud maar heerlijk om te fietsen, buiten te zijn. Onderweg nog wat foto’s maken. De watervogels kiezen het open water zoals de Lek waar heel veel ganzen zaten. In de polder worden de weilanden bevolkt door grazende zwanen. Een leuk gesprek bij de Hema, where else ? Een blogje waardig dus die komt nog.

Met nog de wijze woorden van mijn zoon in gedachten dat ik alles op de klok doet, rij ik lekker op mijn gemakkie zonder te bedenken hoe laat ik  dan weer thuis kan zijn en dat werkt heerlijk ontspannend. Soms kan mijn zoon zo de spijker op zijn kop slaan.
Thuis heerlijk verse erwtensoep gemaakt, dat past wel bij het winterse weer.
Een leuke dag zo en ook heel blij dat ik me weer een stuk beter voel.