Ik ben de nachtwacht en de klok slaat……

 

Anneke jong (Small)Gisteren bij de Hema kwam ik een oude schoolvriendin tegen, ze was ook alleen dus we gingen even zitten praten. Op de lagere school waren we altijd bevriend en zo in de loop der tijden hadden we nog sporadisch contact meestal bij toevallige ontmoetingen. Natuurlijk zaten we ook zo een beetje over vroeger te praten en zij vertelde dat ze altijd nog herinneringen heeft aan de kinderfeestjes bij mij thuis. Vroeger was het zo dan mocht ik op een avond “meisjes vragen” zo werd dat genoemd en dat was bij ons op school altijd wel zo’n beetje hetzelfde groepje dat je dan vroeg, waar je vaak mee speelde.
Op zo’n avond werden er dan spelletjes gedaan en als ze weer naar huis gingen met een hele groep meiden gingen we belletje trekken. O o wat was dat allemaal nog onschuldig maar zo leuk. Zeker bij die ene man waarvan je wist dat hij probeerde je nat te gooien als er belletje getrokken werd of bij die mensen die kwaad werden. Dat was natuurlijk het leukste en spannendste.
Zij vertelde dat ze nog zo goed weer dat we altijd een spelletje deden “De Nachtwacht”.
Daarbij werd onze kamer helemaal donker gemaakt, de blinden die wij toen nog hadden dicht en alle lichten uit.
Ieder kreeg een nummer en als de nachtwacht binnenkwam moest zij zeggen “ik ben de nachtwacht en de klok slaat 2” bijvoorbeeld. Degene met nummer 2 moest een geluid maken waarop de nachtwacht dan weer moest raden wie het was.
Ze vertelde (iets wat ik echt niet meer wist) dat wij een variant hadden waarbij mijn vader in het donker met een deksel en een lepel de geluiden maakte. Dat ze dat altijd zo leuk maar ook heel spannend vond en ze het nu met haar kleinkinderen speelt en aan hen vertelt dat zij dat vroeger toen ze klein was bij ons speelde. Ik vond het super leuk om te horen. Gek dat je zelf zulke dingen vergeet. Voor mij was dat misschien gewoon omdat het mijn vader was.
Zelf heb ik ook van haar moeder een onvergetelijk iets dat ik ook nog vaak vertel tegen mensen zeker in deze tijd als het vriest. Zij woonde een flink eind buiten het dorp op een boerderij en was dus ook de enige die vaak door haar moeder op school gebracht werd met een Jeep waarin haar moeder reed. Ik vond dat altijd super stoer. Tussen de middag bleef ze dan eten bij haar opa en oma die dicht bij ons woonden vandaar dat we vaak samen speelden of bij elkaar gingen eten.
Als zij jarig was kwam haar moeder met de Jeep en dan mochten we allemaal mee achterin en werden we ook weer door haar thuisgebracht, een voor een en ik was altijd een van de laatste.
Maar het mooiste was een keer toen het zo hard gevroren had in 1963 en de IJssel dichtgevroren was. Haar moeder kwam haar ophalen uit school en vroeg of ik mee wilde rijden want ze gingen op de IJssel rijden. Bij Gouderak bij de pont kon je zo de IJssel op rijden en we gingen zo een rondje naar ons dorp en weer terug. Onvergetelijk. En een mooi gezicht al die rijdende auto’s op de IJssel.
Het rare is ook als je dan zo’n vriendin tegenkomt dat het wel lijkt of al die jaren die er tussen zitten weggevallen zijn en we gewoon weer even die vriendinnetjes van toen zijn. Een heel dierbare ontmoetingen zo onverwacht even bij de Hema.

Bij het opzoeken van foto’s uit die tijd (van de historische vereniging) kwam ik het ringrijden met auto’s op de IJssel tegen. Daar was ik ook bij dus wie weet sta ik ook ergens op de foto. Wat grappig. Op de achtergrond zie je een kerk. Net voorbij die kerk was een pad naar achteren en in het achterste huis woonden wij. 


Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

22 reacties op Ik ben de nachtwacht en de klok slaat……

  1. Leuk zo’n ontmoeting, en dan herinneringen ophalen. Hahahaha….inderdaad belletje trekken, was een tamelijk onschuldig kattenkwaad hoor.

  2. Mooi verhaal en prachtige oude foto’s.

  3. Marja zegt:

    Geweldige herinneringen.

  4. ria zegt:

    Mooi zo’n onverwachte ontmoeting met zulke leuke herinneringen aan vroeger

    groetjes, Ria

  5. Willem van Leusden zegt:

    Waarachtig jeugdsentiment. Leuk dergelijke foto’s en je verhaal erbij.

  6. Plato zegt:

    Wat een leuk verhaal Anneke. De spelletjes ken ik niet maar de sfeer zoals jij hem beschrijft is eigenlijk net als soms bij ons (als vader er niet was want dan werd het meestal bedompt). Heel leuk om te lezen.

  7. staartje zegt:

    Wat een leuke herinneringen. Nachtwacht was ook mijn favoriete spel

  8. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Schitterend blog
    Genoten

  9. minoesjka2 zegt:

    Nee, ook ik ken dat spelletjes niet, en vind het haast jammer dat mijn nichten groot zijn, anders had ik het zeker met ze gespeeld 🙂
    En wat leuk hé, dat je je dat soort dingen van elkaars ouders herinnert , Dierbare herinneringen, die jullie weer eens met elkaar konden delen, leuk!

  10. rietepietz zegt:

    Wat een mooie herinneringen, en leuk dat je ze met iemand die delen die er ook deel van uitmaakte. Ik denk dat “de arme kinderen”van nú, die dus noodgedwongen géén dure verjaardagsfeestjes zullen vieren later misschien wel nét zulke mooie herinneringen hebben als jij nu, wat is nou mooier dan dit soort familie feestlijkheden.

    • gewoonanneke zegt:

      Het verschil is denk ik wel dat toen iedereen het ongeveer hetzelfde had. Wij hadden niet veel geld maar voor die dingen wist mijn moeder toch altijd nog wel een potje ergens te vinden blijkbaar. Tegenwoordig zijn de verschillen zo groot van enorme dure kinderfeestjes tot niets

  11. Kakel zegt:

    Echt een toevalstreffer, die ontmoeting met je vriendin. En zo leuk dat jullie allebei andere herinneringen hebben. Kun je ze met elkaar delen!
    Fijn weekend en lieve groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s