Komt nadenken met de jaren??

Ik ben eigenlijk best opgegroeid zonder veel sentiment naar dieren toe. Niet dat de dieren dooseendagskuikensdie wij thuis hadden niet goed verzorgd werden, integendeel, onze honden die we hadden hadden een vrij en goed leven met veel aandacht.  De katten waren bij ons toch wel veelal om de muizen te vangen. Die sliepen in de schuur en waren veel buiten. Daar werden ze ook gevoerd en hadden ze wel een warme slaapplaats. Ze kwamen ook wel eens binnen maar ’s nachts gingen ze de schuur weer in. Dat weet ik nog omdat op een of andere manier die katten altijd mijn tenen opzochten om in te bijten, hoe dat kwam, geen idee want de rest had er geen last van.
De konijnen die we hadden wisten we van te voren al dat ze net voor de Kerstmis verkocht werden en de pan ingingen. En toch gingen we altijd wel lekkere blaadjes voor ze zoeken zoals paardensla waar ze gek op waren en nog een aantal planten zoals klaver. Mijn vader slachtte ze niet zelf maar ze gingen gewoon naar iemand die de konijnen overal opkocht en zelf eten deden we ze ook niet.
Bij de slager zagen we dat de varkens en koeien via een stenen stoep naar beneden gingen naar de slachterij en als ze niet door wilden lopen kregen ze een stroomstoot van zo’n prikker. Dat weet ik dan nog wel dat ik dat wel heel zielig vond, dat ze geslacht werden weer niet eigenlijk want ja een stukje vlees in de pan was toch wel lekker.
En eigenlijk dacht ik er verder ook niet zo over na hoor, omdat wij nogal vrij woonden was dat bij alle mensen mijn omgeving ook zo en dan neem je dat toch aan tot een soort norm, zonder er veel bij na te denken.
Pas toen we een dierenwinkel kregen ging ik ook anders aankijken tegen huisdieren, verzorging en hoe mensen er mee omgingen.Ik heb daar veel gezien, geleerd en ging ook wel anders aankijken tegen bepaalde zaken. Van het verwaarlozen van dieren tot het overdreven getroetel er mee.
In die tijd verkochten we ook veel diepvries voer voor katten en honden, waaronder ook eendagskuikens. Ik weet nog dat veel mensen dat heel eng vonden als ze die pakjes ingevroren kuikentjes zagen. Zelf had ik er weinig moeite mee. Het enige wat ik eigenlijk wist van die kuikentjes dat het haantjes waren die niet nuttig waren om op te kweken en voor de eierproductie.
Vorige week zag ik een filmpje op FB over hoe het toegaat in zo’n kuikenkwekerij zal ik het maar noemen. Grote broedbakken waar de eieren uitgebroed worden en de kuikens uitgezocht. En heel eerlijk gezegd had ik met terugwerkende kracht een soort schaamtegevoel dat ik dacht. Jeetje gaat dat er zo aan toe, vond het echt een vreselijk gezicht hoe er met die kuikentjes omgegaan werd.
muizen e.d.Even snuffelen op internet leerde me dat de eendagskuikens nog steeds verkocht worden als diervoeders. Ook voor slangen en reptielen. Ook muizen, ratten, cavia’s, hamsters, konijnen die je ingevroren kan kopen als voer voor de exoten. Bizar gewoon en heel eerlijk gezegd ben ik blij geen dierenwinkel meer te hebben. Zou er nu toch wel moeite mee hebben om dat te verkopen want eigenlijk wil ik niet weten hoe het er dan toegaat op de kwekerijen waar die andere dieren gekweekt worden, zal niet veel beter zijn. Van mij mogen ze het houden van reptielen en slangen in huis gewoon verbieden hoor. Hoewel ik bij die doorgefokte honden met allerlei kwalen ook wel vraagtekens zet en dan heb ik het nog niet over zoals ik pas een artikel las katten die helemaal kaal gekweekt worden, dan hadden de baasjes ook geen haren in huis. Of kale cavia’s waarvoor ze dan weer speciale soort zakjes voor verkochten waar ze bijna heel de dag inzaten omdat ze zich niet warm konden houden.
Al die extreme onnatuurlijke dingen in mijn ogen althans snap ik echt niets van dat mensen dat nou leuk vinden en niet dat ik meteen op de barricaden zal gaan staan mag dat van mij betreft wel aan banden gelegd worden.

 

Flirten bij de Hema

35413_flirten-magNou ja ik gooi er nog maar even een Hema verhaaltje achteraan. Hoewel sommige dingen die je ziet of hoort soms moeilijk in woorden te vertalen zijn. Of lang zo leuk in woorden niet zijn als dat ze in het echt wel waren. Maar ik ga een poging doen.
Zal even de situatie schetsen. Ik zit in een hoekje te puzzelen met een kop koffie. Op de banken naast met zitten twee dames. Een schat ik zo eind 30 en een mevrouw van half 70. Ik dacht in eerste instantie moeder en dochter maar ze stonden voor me bij het koffie bestellen en daaruit maakte ik op dat ze dat in ieder geval niet zijn.
Naast die twee setjes met banken staat een grote soort leestafel voor waar drie heren plaats nemen. Een van de heren is denk ik bedrijfsleider bij de Hema en de twee anders heren plaatste ik als ex werknemers die zo nu en dan nog een keer Hema zaken bezochten om een kijkje te nemen en een praatje te maken. Althans zoiets maakte ik een beetje op uit de gesprekken.
De twee mannen zo in de 60 denk ik waren samen op stap in ieder geval. Ze zaten allerlei verhalen te vertellen, niet rustig dus iedereen kon er van meegenieten.
Op een gegeven moment staan de dames op, klaar met hun koffie en de oudere dame zegt iets tegen een van de heren (waarvan ik al uit de gesprekken opmaakte dat hij single was) en jongere mevrouw hoor ik zeggen “ben je nou aan het flirten met die mijnheer”.
Opeens begint er een gesprek tussen de single mijnheer en de dame. Een gevatte dame die ik tegen hem hoor zeggen “ik ben al over de houdbaarheidsdatum heen” waarop de man heel charmant antwoord “wat zegt leeftijd nu” . En zo gaat het nog even door tussen die twee. De jongere dame, ik en de andere heren horen het lachend aan allemaal.
De dames vertrekken.  Even later zegt de single heer, ik ga even nog rondkijken en vertrekt. De andere praten zo nog even met elkaar verder.
De reisgenoot van de single heer vertelt dat ze samen net een komisch duo zijn, waarvan een de aangever is en de ander daar op reageert en daar had ie wel een beetje gelijk in eigenlijk. Ze gingen hierna nog naar de Euromast om daar een bezoekje te brengen en zo kabbelde het gesprek wat voort. Er werden herinneringen opgehaald waaronder een waarbij de man vertelde dat hij eens gebeld had wel te willen komen naar de Hema maar net een nieuwe auto had en die alleen op een lege parkeerplaats wilde parkeren. (zei dat iets over flirtenzijn rijkwaliteiten of was het een grapje?? )
Op een gegeven moment komt de single mijnheer weer terug en meteen vraagt zijn reisgenoot “En, ben je haar nog even achterna gelopen” . Hilariteit genoeg aan die tafel meteen weer bij die mannen.
Conclusie: Een beetje humor, relativeren, gewoon lol hebben al is het met stikvreemde mensen maakt een gewone dag tot opeens een dag met een dikke smiley.

 

Betuttelen…

Vfoto_muntengeld2anmiddag zat ik even bij de Hema een bakje te doen. Het was druk en je hebt daar een soort tweelingtafeltjes waar gewoon eigenlijk twee mensen naast elkaar kunnen zetten. Hoewel de meeste mensen dat niet doen. Maar er kwam een mevrouw, schatte haar zo begin 70 misschien zelfs al iets ouder, en die zei, kan ik hier zitten.
Natuurlijk zei ik en meteen begon ze een praatje met me. Ze vertelde me dat ze gezegd had dat ze de cappuccino te slap vond en dat ze dat niet leuk vonden dat ze het gezegd had.
Nu verschillen smaken natuurlijk en ik denk zeker op het gebied van koffie want ik vind het altijd heerlijk. Nu ben ik geen koffiedrinker en van sterke koffie hou ik sowieso niet. Maar goed natuurlijk mag die mevrouw dat gewoon zeggen als zij dat vindt.Volgens de mevrouw was er uit een test gekomen dat het “slootwater” was en even vroeg ik me wel af wat ik daar dan altijd in hemelsnaam zit te drinken haha. Zeg wel iets over mijn smaak misschien of over de hare kan ook natuurlijk.
Ach ja zei ik, sommige mensen hebben ook wel een kort lontje en lijken soms niets te kunnen hebben als er wat gezegd wordt.
Zelf had ik het gisteren bij het Kruidvat. Ik kocht iets voor 10,95, betaalde met 20 euro en vroeg aan de jongedame of ze er 95 cent bij wilde hebben. Dat wilde ze graag en ik schudde even mijn losse geld uit mijn portemonnee op mijn hand om 95 cent te pakken. Voordat ik zelf een muntje kon pakken wilde de jongedame het geld uit mijn handen pakken. Dus ik zei meteen, hé waar ben je mee bezig. Je gaat toch niet zomaar geld van mij pakken, ik mankeer niks hoor, dat kan ik zelf wel. Ben daar niet van gediend. Eigenlijk zonder iets te zeggen of een spier te vertrekken of zich zelfs maar even te verontschuldigen wacht ze tot ik haar 95 cent gegeven heb en geeft me 10 euro terug. Ik pak het aan en kan het niet laten om te zeggen. Wacht tot ik een jaar of 100 ben dan ben ik er misschien aan toe dat iemand me helpt met mijn geld uitzoeken. Ze kijkt me aan alsof ik van een vreemde planeet kom. Even krijg ik de neiging om haar chef er bij te roepen en mijn beklag te doen maar ik denk, ach laat maar.
Even later zitten we gezellig te kletsen over betutteling door mensen als je wat ouder wordt.
Zie het bij mijn moeder ook vaak en probeer dat echt zelf nooit te doen, haar zelf laten beslissen waar ze kan tenminste maar het toch altijd proberen uit te leggen waarom of hoe dingen nodig zijn. En ook al snap ze het dan niet allemaal meer zoals bij papieren dan nog vertel ik het. pille7Ik hoop altijd maar dat mensen dat later ook bij mij zullen doen.
De mevrouw zit ook duidelijk op haar praatstoel, of ze had gewoon behoeft aan een praatje, dat weet ik niet en zo was het onverwacht een leuk gesprek bij zoals een vriend het ooit noemde ier ten et nneke……..

Zwanenjacht…..

Zwaan (Small)Momenteel is er veel te doen over het jagen op zwanen in de polder en ik moet zeggen dat ik de verontwaardiging van de mensen best snap. Een zwaan is een majestueus dier en als dat uit de lucht geschoten wordt doet dat meer dan als er een fazant of eend geschoten wordt.
Tot dusver even een verschil die het sentiment bij de mensen oproept als een dier hen aanspreekt en afgeschoten wordt.  Als er reeën te veel komen en die moeten worden afgeschoten roept dat ook meer verontwaardiging op dan wanneer dat wilde zwijnen zouden zijn.
Zelf ben ik ook geen voorstander dat die zwanen geschoten worden. Voor het jagen op zwanen waren er in de Krimpenerwaard een aantal zwanendrifters actief. Zij vingen zwanen en verkochten ze weer. Hun “eigen” zwanen werden geleewiekt en later “geoogst”. Dat is tegenwoordig gelukkig verboden. Want het vangen van die beesten ging ook niet bepaald zachtzinnig en dat is een understatement.
Waarom kunnen die zwanen gewoon niet blijven in de polder??  Als ik alle verhalen goed gelezen heb is er voor de boeren niet heel veel schade en wordt er maar zelden een beroep gedaan op schadevergoeding wegens beschadiging van het weiland.
Aan de andere kant, als ik door de polder fiets zie ik meer zwanen in de weilanden dan dat ik ooit koeien in het weiland zie lopen in de zomer. Dat zegt toch wel iets natuurlijk en het worden er ieder jaar meer.
Ik weet nog toen ik klein was was er in de buurt altijd een zwaan die zat te broeden, dat was zo speciaal dat we altijd gingen kijken als de jonge zwaantjes geboren werden.
Momenteel tref je op ieder weilaZwaan polder 2014 dec (Small)nd bij de hekken nesten met zwanen aan die zitten te broeien tot bijna op de straat aan toe.  Zwanen krijgen ook meestal wel een aantal jonge zwanen, beetje natte vingerwerk maar denk toch wel gemiddeld 4 of 5 in een nestje.
En mogen de meerkoeten blij zijn dat ze van een broedsel er een of twee groot krijgen doordat de andere gepakt worden door snoeken, reigers en andere rovers, zwanen verdedigen hun jongen goed en er zal er best zo nu en dan een ten prooi vallen maar ik zie toch heel vaak dat de geboren jongen allemaal groot worden.
Het evenwicht is wat dat betreft natuurlijk aardig verstoord. Hoe het komt weet ik eigenlijk niet dat er zo’n explosie van zwanen is ontstaan in de polder in de loop der jaren. Misschien waren er vroeger meer vijanden of werden de eieren geraapt, zorgden de boeren er voor dat de populatie enigszins gelijkmatig bleef.  Ik weet het echt niet, heb geprobeerd er wat over op te zoeken maar kom er niet helemaal uit.
Pas was er een reportage over het afschieten van de zwanen, vreselijke beelden om te zien, ook ik geniet van de prachtige imposante dieren in de polder. En verheug me al weer op de jonge zwanen die er straks weer zullen zijn.
Toch zal er misschien een oplossing voor moeten komen voor het overschot, Zwaan polder 2014 dec 1  (Small)maar zou dat niet kunnen in de vorm van de nesten screenen en eventueel wat eieren verwijderen of vervangen door nepeieren.
Met belangstelling volg ik de verhalen er over en ben benieuwd hoe de ontwikkelingen zijn. Ondertussen geniet ik ook van de vele witte grazers in de polder. Inspireren ze me vaak tot het maken van fotostrips en zet ik ze graag op de foto en dat moet ook zo blijven.

Mijn beste medicijn

Het is echt een hardnekkig griGriep (Small)epje en kan me niet herinneren dat ik ooit zo beroerd geweest ben van de griep, soms wel eens een paar dagen verkouden, zere keel gehad maar echt dat ik er van op bed/bank lag is eigenlijk nog zelden gebeurd. En het is nog niet over, hoest nog steeds aardig wat. En veel mensen hebben me dan ook gewaarschuwd om voorzichtig te zijn en die neem ik allemaal ten harte maar vertrouw ook maar op mijn eigen gevoel. Toen ik dan ook vanmorgen het zonnetje door mijn slaapkamerraam zag schijnen voelde het meteen aan als het beste medicijn dat ik kon krijgen.
Ik wilde gewoon gaan fietsen, naar buiten was het helemaal zat binnen. En hoewel mijn leenauto nog voor de deur staat van mijn zus toch op de fiets gestapt. Even voelt het nog wel een beetje wiebelig aan allemaal na die dagen binnen hangen. Ben normaliter nogal volgens mijn zus tenminste “schielijk” in het verkeer. Als zij nog stopt voor een auto die er aankomt ga ik vaak nog wel over. Maar vandaag voel ik wel dat ik ook maar een beetje rustig aan moet doen.
Als ik ga fietsen voelt het aan als iemand die net een pakje zware shag gerookt heeft en al rochelend probeert zijn longen en andere holtes een beetje leeg te krijgen. Eigenlijk het hele eind fietsen naar mijn moeder blijft dat zo doorgaan. Ik fiets gelukkig alleen op een fietspad, geen mens te zien tenminste, dus kan ik alles lekker als iemand met pruimtabak kauwend alles uitspuwen. (lekker praatje mensen……) Het voelt aan alsof alle bacteriën of virussen hiermee verdwijnen en mijn longen zich vullen met gezonde buitenlucht.
Als ik bij mijn moeder het bed verschoond heb, voel ik best dat is toch nog wel snel moe ben.  Even lekker een bakje met haar gedaan en na een uurtje weer verder gaan fietsen.
Bij de Hema weer eens een cappuccino en ik word verrast met een prachtig verhaal, heb echt zo zitten lachen, dat doet een mens goed. Het verhaal komt later nog wel. Eenmaal thuis ben ik toch wel moe maar het voelt wel gezonder moePillenFB (Small) aan dan de afgelopen dagen. Hoop in ieder geval dat het herstel hiermee goed ingezet is en ik over een paar dagen weer een beetje de oude zal zijn. Fietsen, frisse lucht, zon, bakje Hema, mooie verhalen, lachen voor mij betere medicijnen dan de paracetamol, trachitol en hoestsiroop van de laatste dagen. (Al gebruik ik die nog wel even voor hopelijk het staartje van deze griep weg te laten gaan).

Storm op de Lek

lekstroomIk woon dicht bij de Lek en eigenlijk is de Lek altijd mooi. Op een zomerse dag als de maan er op schijnt, het water rimpelloos lijkt te zijn en een serene rust uitstralend. In de winter als de oever bedekt zijn met ijs. Of zoals zondagavond er een storm woedde en er grote schuimkoppen te zien zijn op de Lek.
Een pleziervaartuig kwam tijdens de storm in moeilijkheden voor ons dorp, wilde de haven ingaan maar dat lukte niet meer. Werd stuurloos en de hulp van brandweer en waterpolitie werd ingeroepen. Door het invallende lage tij kwam het schip vast te zitten en werden de mensen van boord gehaald, het schip vastgezet om ’s nachts tijdens de vloed door sleepbedrijf Lekstroom los getrokken te worden.
Het is dat ik me niet goed voelde anders was ik zeker gaan kijken, ik vind het een prachtig gezicht.
Maar het brengt ook herinneringen toe aan een angstige ervaring die we zelf ooit hadden ook op de Lek. In oktober, ook een stormachtige wind toen we onze boot van de zomerhaven naar de winterhaven zouden varen. Een klein stukje varen maar alleen halverwege kregen we motorpech en dreven we stuurloos op de Lek. Als een dobber op de golven.
Nu ben ik al geen held op het water en ik voelde toch wel iets van paniek in mij opkomen. Geen mobieltjes nog en geen mobilofoon aan boord en in oktober weinig scheepvaart op de Lek die konden helpen.
Op dat kleine roeibootje na met motor dat aan het varen was aan de Lek. Hij zag dat we in de problemen waren gekomen en kwam naar ons toe. Een sterk bootje want hij wist het touw te pakken en ons naar de kant te slepen.  Maar nog waren we er niet, want aan de kant gekomen sprong mijn exgenoot van boord en mijn zoontje en ik bleven samen aan boord. Hij had een touw en werd aan de wal geholpen door andere mensen, ik was alleen maar bang dat hij het touw los zou moeten maken door de kracht waarmee de boot tekeer ging. We hadden onze zwemvesten aan en ik had al gezegd tegen mijn zoontje die toen nog klein was als de boot losgaat springen we van boord en proberen we naar de kant te zwemmen.
Ik was echt ontzettend bang, half in paniek,  probeerde het niet te laten merken aan mijn kind, maar dat lukte me amper. Maar mijn exgenoot en andere helpers op de kant lieten het touw niet los en er werd gezorgd dat we weggesleept konden worden naar de haven.
Een angstig avontuur liep goed af. Gisteren toen ik de foto’s en filmpjes op FB zag van het schip op de Lek in lekstroom 1nood kwam opeens alles weer terug. Blij dat het voor deze mensen ook goed afgelopen is en er geen persoonlijke ongelukken waren. Soms denken mensen wel een rivier, maar ik weet dat de Lek ook flink kan spoken. Een mooi gezicht een woeste Lek en als ik even kan ga ik altijd even er langs lopen als het zo stormt.  Het opspattende water dat gewoon in je gezicht komt.
Ondanks dat blijft het altijd een fascinerend gezicht in welk seizoen ook om langs te Lek te wandelen of te fietsen.
Foto’s Lekstroom Transport BV.

Takkenweer…..

Takkenweer (Small)Zijn jullie die regen en de wind ook zo zat, ik wel meer dan zat ben ik het allemaal.
Heel het weekend een beetje afwisselend, bed, bank, wat achter de computer….pff heb het helemaal gehad.
Vandaag mag ik van mezelf niet meer op de bank gaan liggen. Het het gevoel dat ik daar ook niet echt beter van word. Kan me niet herinneren dat ik ooit in mijn leven zoveel geslapen heb als de laatste dagen.
Mijn keel voelt nog wel als schuurpapier ongeveer, zeker als ik hoest maar voel me wel weer beter iedere dag een beetje.
Vanmorgen keek ik naar buiten en zag mijn vijver vol liggen, niet alleen overvol met water maar er waren door de storm van gisteren ook twee tuinstoelen en een hoop takken in de vijver gewaaid.
Dus mijn jas maar aangetrokken en de zooi weer uit de vijver gevist. Nou ja weer twee tuinstoelen die ik niet schoon hoef te maken in het voorjaar die hebben een mooi bad gehad al.
Knap gewoon een beetje op van de frisse buitenlucht, jammer dat het steeds nog regent anders zou ik een stukje gaan fietsen. Even verse lucht in mijn longen kan deTakkenweer1 (Small)nk ik ook geen kwaad.
Een zeurblogje?  Nee hoor, heb door het binnen zitten ook al veel foto’s kunnen bewerken van mijn zus, dus nog een laatste sessie en dan is dat ook weer afgerond. En ben ook best goed uitgerust. Zin ook wel weer om de focus even op wat anders te richten. Heb me vanmorgen inschreven voor een cursus fotografie, heb ik onwijs zin in. Het begint in april dus iets om naar uit te kijken.

Paracetamol en trachitol

Trouwen 41 (Small)Zo de huwelijksdag is achter de rug en voor mijn zus en nieuwe zwager dus een prachtige dag geworden. Het was echt een feest met veel mensen, gezellig, een informele huwelijksvoltrekking door vrienden van de bruidegom (die vrouw is ambtenaar van de burgerlijke stand in Leiden en voor een dag van de gemeente Krimpenerwaard) met iedereen er al bij. Ja het was mooi om mee te maken. Ze werden heel erg verwend, het was een leuke band. Ze waren blij me de krant en iedereen nam er ook een mee naar huis.
Het enige wat jammer was dat het woensdag en vandaag een stralende dag was en dat het gisteren een natte sombere dag was en ontzettend koud. Maar goed het is toch gelukt om nog wat foto’s te maken. Eerst op de pont die haar naam draagt Christina, haar stiefzoon was er ook met zijn hele gezin en midden op de Lek werd er even een rondje gedraaid met de pont en getoeterd voor het bruidspaar. Toch wel leuk om te zien en mee te maken.
Pas een uur voor het foto’s maken kreeg de schipper van de rondvaartboot groen licht om te gaan varen. Zo heel ver hebben we niet gevaren. Het was heel erg koud en zeker voor mijn zus in haar pakje natuurlijk. Zelf kon ik een lekkere warme jas aantrekken. Maar er zijn toch wel een aantal mooie foto’s bij.
Zelf begon ik woensdagavond tranende ogen te krijgen, zere keel, spierpijn, afijn gewoon lekker een stevige verkoudheid of de griep. Weet het verschil eigenlijk niet hoor. Had het dan weer warm en dan weer koud. En gisteren was het eigenlijk nog erger. Dus ik kwam de dag door op paracetamol en trachitol en het is dat het mijn zus haar trouwdag was anders was ik linea recta ’s morgens mijn bed weer ingedoken.
Heb het nog wel volgehouden totdat mijn zus jarig werd om 12 uur maar het einde van het feest heb ik niet meer meegemaakt. Ben naar huis gereden en toen ik mijn bed zag sliep ik ook. Normaal zou ik toch minstens even de foto’s snel bekijken, saven op verschillende plekken maar totaal geen fut.
Vanmorgen toch nog een uur gaan werken maar toen toch maar weer naar huis gegaan, was geen slim idee van me. Heel de dag geslapen. Onder een dekentje warm, geen dekentje zit ik te rillen. Geen zin om te eten of ook maar wTrouwen 45 (Small)at te doen. Net even de foto’s bekeken en opgeslagen op verschillende plaatsen. Mijn zus appte nog dat ze nieuwsgierig was naar de foto’s. Ja dat snap ik ook wel maar moet ze wel bewerken nog natuurlijk en uitzoeken. Even snel een paar gedaan en gestuurd. De rest moet ze maar even op wachten. Ben een “echte” fotograaf krijg je ze ook niet direct. Vanavond ook verder maar rustig aan doen. Even een beetje opknappen. Als ik me beter voel morgen even wat boodschappen gaan doen met mijn zus om na te praten, vroeg ze dus. Zelf zou ik haar natuurlijk niet storen tijdens haar wittebroodsweken haha. Maar zij zei dat het wel kon. Ik zie wel hoe ik me morgen voel.
Voor hen was het de dag die ze zich zo voorgesteld hadden en daar ging het allemaal om natuurlijk.

Op glad ijs…..

Vanmorgen al vroeg een appje van mijn zoon dat het pakketje onderweg weg, opluchting alom, daar mocht ie me wel voor wakker maken.
Wij hebben zo’n leuke postbezorger, weet niet uit welk land hij afkomstig is, maar hij heeft altijd wel grappige opmerkingen. Als ik niet thuis ben schrijft ie altijd op de briefjes waar het pakje dan is, groetjes.  En vandaag zei hij, je bent wel weinig thuis de laatste tijd haha terwijl ik toch echt niet zoveel pakjes krijg. Maar goed was ieder geval heel blij en het ziet er prachtig uit met mooi glanzend papier waardoor de foto’s mooi uitkomen. Ik zie nog wel een paar schoonheidsfoutjes maar een kniesoor die daar op let denk ik dan maar.
Vanmiddag even naar mijn moeder, ze ligt blijkbaar net op haar bed even na de middag zoals ze altijd doet. Ze wordt met moeite wakker en gaat in haar stoel bijna meteen verder met slapen. De pedicure was geweest, dat wist ik niet, normaal zet ze dat altijd in de agenda nog na het eten dus ze was gewoon moe.
Kan merken dat ze er ook moeite mee heeft hoe morgen alles geregeld is en moet worden. En de opmerking dat alles geregeld is en ze zich nergens druk over hoeft te maken komt niet echt binnen. Kan je me voortaan ’s morgens niet even bellen zegt ze, dan heb ik iemand om tegen te praten. Nou dat heb ik haar wel even uit haar hoofd gepraat, daar begin ik niet aan. Ze belt me al heel vaak en dat vind ik prima maar ga niet iedere morgen als verplichting bellen. Ze krijgt iedere ochtend iemand van de zorg dan maakt ze daar maar een praatje mee, hoewel die meiden, dat snapt ik wel, het meestal druk hebben.
Merk toch wel dat het steeds wel moeilijker wordt voor haar, ze voelt zich ondanks alle bezoekjes van ons best, de zorg en iedereen best eenzaam. Het liefst zou ze heel de dag iemand om haar heen hebben. Maar ja dat kan nou eenmaal niet. Op de terugweg lekker een lang rondje door de polder gaan fietsen en hier en daar wat foto’s gemaakt. Zo leuk die schaatsende watervogels op het ijs, er is gewoon genoeg te zien in de polder. Best wel koud maar met een lekker zonnetje en dat maakt het toch weer heerlijk om hier en daar even af te stappen en wat foto’s te maken.


De sigaren beginnen allemaal open te barsten en de pluizen zijn overal al te vinden. De sloten zijn er bijna mee dichtgegroeid. Er is een tijd geweest dat ze zeldzaam waren maar in het Loetbos zijn er zat te vinden. En meerkoeten, blijven mijn favoriete watervogels. Altijd bezig, elkaar nazitten, uitglijden met die grote mooi getekende poten. De hooligans van de polder……

 

Nog even spannend……

De bruiloft van mijn zus houdt me toch nog wel bezig eigenlijk. Vandaag belde mijn zoon of de krant al binnengekomen was. Hij had alles geregeld met de drukkerij omdat hij daar afgestudeerd is dus de mensen goed kent. Er scheen iets verkeerd gegaan te zijn hadden ze hem gemaild, het label was er niet goed op gezet dus de zending schijnt ergens onderweg te zijn en niemand weet waar. Inmiddels is er een spoedbestelling gedaan om de krant opnieuw af te drukken en morgen moet hij als het goed is bezorgd worden. De kans is zelfs aanwezig dat ik hem twee keer krijg als ze achter de vergissing komen. Ik wacht het noodgedwongen maar af maar leuk vind ik het niet dat het zo loopt natuurlijk.
Dus nog even spannend hoe het gaat. Zou wel enorm balen en dat is nog zachtjes uitgedrukt als ie niet op tijd zou zijn.
Vanavond mijn camera’s vast in orde gemaakt. Alle contacten even gereinigd met alcohol en alle batterijen gecontroleerd en de accu’s opgeladen.
Morgen alleen nog even mijn broek korter maken en dan is alles klaar. Heb er wel zin in hoor, hoop dat alles goed gaat en het een leuk feest wordt.
Van mijn zus heb ik haar auto gekregen dus dat is makkelijk hoef ik niets te regelen om ’s nachts weer thuis te komen (hooguit schrappen haha).
Ze geven gelukkig mooi weer op, beetje vriezend en overdag zon. Het mag ook niet te hard gaan vriezen anders kan de rondvaartboot niet varen.
Nou voor mijn blogvrienden vast een klein stukje uit de krant. Een interview van Aimabel Weetgraag die in gesprek was met Maria Stavast een schoenenfluisteraarster:

Passen dezschoenen tinekee schoenen bij elkaar  !!!schoenenteun

Pas kwam ik ergens twee paar schoenen tegen, een paar herenschoenen en een paar damesschoenen en ik vroeg me af, passen deze schoenen bij elkaar en wat zeggen deze schoenen over deze mensen.
Ik besloot om een deskundige te raadplegen en kwam zo terecht bij de schoenenfluisteraar Maria Stavast.  Zij kan aan de hand van schoenen vertellen of deze mensen bij elkaar passen, het enige wat ze daar voor nodig heeft is een foto van de schoenen.
Een beetje likkebaardend kijk ik in de werkruimte rond van Maria, langs de wanden staan rekken vol met schoenen en laarzen in allerlei soorten en maten. Allemaal netjes op kleur en soort gesorteerd.
Ik word hartelijk verwelkomd met een kopje thee. We gaan aan tafel zitten en ik overhandig haar de foto.
Het lijkt wel of ze meteen een beetje in trance is………zoooooo zegt ze dat zijn twee paar nieuwe schoenen, laat me maar eens goed kijken.
De damesschoenen, wat zeggen die over deze dame. Een klein maatje dus dat zal een niet zo grote dame zijn, waarschijnlijk draagt ze graag rokjes of jurken, gezien het elegante schoentje.
Ze houdt ook van een verzorgd huis, alles een eigen plaatsje, is wel gastvrij, iedereen mag er altijd komen, ze houdt van gezelligheid en is creatief. Ze heeft wel een eigen mening maar staat ook wel open voor andere ideeën.  De herenschoenen, stoere maar nette schoenen. Dit moet een sportief iemand zijn, niet al te groot. Gaat meestal sportief gekleed, houdt van muziek vooral uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Is niet zo van de meedeiners. Maakt gemakkelijk contact met mensen en zit eigenlijn nooit om een woordje verlegen.  “En wat denkt u van deze combinatie” vraag ik Maria “Goed” antwoord ze meteen.  “Ze passen precies bij elkaar en vullen elkaar goed aan en gaan vast een goede toekomst samen tegemoet”.  Ik ben helemaal verrast eigenlijk dat iemand dit zo op kan maken uit twee paar schoenen. Zelf was ik nogal wat sceptisch toen ik hoorde over de schoenenfluisteraar. Maar na dit interview was ik helemaal om.  Ik kan zeker Maria Stavast bij u aanbevelen als u wilt weten of een komende verbintenis kans van slagen heeft.  U kunt Maria Stavast mailen op M.Stavast@hotmail.com   Van onze verslaggever A. Weetgraag