Het onbereikbare

Waarom lijkt het onbereikbare op een of andere manier toch altijd mooier dan wat wel kan. Laat het me uitleggen. Ik fotografeer graag en vaak, het liefst toch wel in de polder waar altijd wel wat te zien in.
Zo zijn er de laatste jaren heel veel witte reigers in de polder te zien maar echt een heel mooie foto maken van zo’n witte reiger is me eigenlijk nog nooit gelukt. Of ze stonden te ver weg of ze vlogen weer weg. Mijn sluiptechnieken zijn niet zo sterk ontwikkeld.
Maar toch blijft het trekken en blijf ik proberen om ze op de foto te zetten. Terwijl ik gewoon struikel over de grijze reigers. En die heb ik ook al veel keren gefotografeerd hoor vooral als ze op mooie plekjes staan maak ik er graag een foto van.
Alleen, die zijn zo “gewoon” . Maar is dat ook zo dan. Want als ik heel eerlijk ben dan vind ik eigenlijk de blauwe reiger veel mooier. De oudere met die mooie kuiven de jongere soorten die nog egaler grijs zijn. Zoals ze soms kunnen staan en ook gewoon blijven staan als ik foto’s wil maken, althans niet zo snel wegvliegen als hun nog wat schuwere witte familieleden.
En eigenlijk zit er aan dit witte reigers weinig moois, lange dunne zwarte poten en voor de rest is alles wit. Weinig tekening er in, gele snavel en een lange nek.
En toch blijf ik bezig om een keer een mooie duidelijke foto van hen te maken en ik weet dat ik door zal gaan totdat het een keer gelukt is.
Het onbereikbare dat toch meer een uitdaging is om te doen voor me en die uitdaging heb ik ook wel nodig om te fotograferen. En dat gevoel krijgen van Yess het is gelukt.
Op weg naar huis me er al op verheugen om de foto’s op de computer te bekijken of ze zo zijn geworden als ik gehoopt had. Soms verrast te zijn maar ook heel vaak teleurgesteld omdat ze tegenvallen. Kritisch zijn en veel weggooien.
Maar ook tijdens het kijken dat moment weer een keer beleven.
De nummer drie die in de zomer ook in de polder voorkomt is nog lastiger om op de foto te zetten, de purperreiger. Ook dat is me wel een paar keer gelukt van grote afstand. Dus die staat ook nog op mijn lijstje van een keer een mooie foto van maken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

12 reacties op Het onbereikbare

  1. Marja zegt:

    Je mag blijven streven, maar ik vind ze allemaal mooi.

  2. Mooie foto’s hoor Anneke, de reiger met die veel te grote vis, is helemaal geweldig. Het is altijd weer een beetje spannend om thuis op de pc te zien, wat het geworden is hè?

  3. rietepietz zegt:

    Zo zitten wij mensen nou eenmaal in elkaar, maar deze resultaten mag je bést tevreden over zijn.
    Ik had eigenlijk nog nooit een witte reiger gezien!

  4. Ik vind ze allemaal mooi die reigers! Prachtige foto’s weer!

  5. Kakel zegt:

    Schitterende compilatie! Wat heeft die ene reiger een joekel van een vis gevangen, ongelofelijk.
    Ik denk dat het goed is dat je blijft streven naar nieuwe dieren op de foto en om die zo goed mogelijk voor de eeuwigheid vast te leggen. Het houdt je in beweging en scherp. Anders zou er na al die jaren ook geen vooruitgang in je foto’s gezeten hebben, hè?

    • gewoonanneke zegt:

      Dat was inderdaad een bijzondere gewaarwording die grote snoek die hij gewoon helemaal opat en kon het blijven fotograferen ook nog. Trouwens in jouw dorp op de foto genomen bij de volkstuinen. En inderdaad blijven proberen om het nog beter te doen is nodig.

  6. minoesjka2 zegt:

    Bepaalde dingen blijven lastig te fotograferen hé? Ben trouwens benieuwd of je op die cursus nog goede tips gaat krijgen, die gaat toch binnenkort ook beginnen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s