Een man om te zoenen……

Vandaag had ik me voorgenomen, wat voor weer het ook zou zijn, ik zou vanmiddag  in de tuin bij mijn moeder werken. (of het zou echt heel hard moeten regenen). Woensdag zag ik dat het meer dan hard nodig was.
De straat bij mijn moeder is helemaal opnieuw bestraat omdat er huizen tegenover gebouwd zijn en ook haar tuin heeft daarvan een tik gehad. Veel zand er in. Rotzooi uit de bouw, de afscheiding van paaltjes die er stond hebben ze omhooggehaald en het ziet er echt gewoon niet mooi meer uit. Een aantal van die paaltjes zijn kapot gegaan. En heel veel onkruid omdat ik er dit jaar nog niet veel aan gedaan heb.
Vanmiddag dus aan de slag gegaan, was er mooi op tijd uurtje of 2, heel koud en veel wind maar had er op gerekend met een dikke trui en bodywarmer aan. Maar lekker is anders.
Ik zag het allemaal eens zo aan, tussen het huis van mijn moeder en de buren staat een soort bloembak die ook gedeeltelijk weg is.
Dan eerst maar wat straatwerk voordat het echt tuinieren kan beginnen, er ligt tenslotte zand genoeg en met de losse randen maak ik de bak weer redelijk fatsoenlijk.
Opeens krijg ik de geest en denk, die banden gooi ik er gewoon allemaal uit, het is geen gezicht en als ik het zo hoog op moet vullen met grond kan ik wel een aantal kuub laten komen. Ga helemaal niet meer overleggen met mijn broer want ik ken hem die heeft altijd van die mits en maren. Weg met die dingen tenslotte ben ik aangenomen als tuinvrouw.
Dus al die banden er uit gehaald, best een zwaar klusje om te doen, alles op een hoop in de hoek van de tuin gegooid.
De stratenmakers zijn nog steeds bezig met het afronden van de straat, een van de mannen rijdt regelmatig heen en weer in een shovel om zand te halen of stenen. Ik zie hem zo nu en dan kijken wat ik nou allemaal aan het uitspoken ben.
De buurman is ook bezig zijn straat op te hogen en bij hem zie ik ook nog een rest banden en stenen staan dus ik vraag of hij misschien een container huurt om het op te halen en of we het dan misschien samen kunnen doen.
Maar hij gaat het zelf afvoeren, hij heeft een kar achter zijn auto weet ik dus geen probleem voor hem.
Als de man in de shovel weer langskomt hou ik hem aan en vraag of ze misschien nog ergens een container hebben staan voor afval van stenen en of ik die banden daar in mag gooien. Hij zegt dat ze dat hebben en dat het wel mag. Ik helemaal blij en zeg, ik ga even ergens een kruiwagen lenen dan breng ik het zo.
Maar de man is al uit zijn shovel gestapt en begint de banden in de klep te gooien, ik weet niet hoe gauw ik hem moet gaan helpen. Binnen 10 minuten is alles gewoon weg, hoe heerlijk is dat. Ik kan de man wel zoenen en zeg tegen hem dat ik het echt een toffe vent vind en heel blij ben dat hij het meeneemt. Leuke en aardige mensen bestaan nog wel.
Ik ga nog een flinke tijd door en behalve zo nu en dan een paar spetters blijft het aardig droog.
Als ik zo half 6 bij mijn moeder binnenkom zit ze al te wachten met haar boterham op mij.
Ze heeft een bordje al voor me neergezet. Ach wat lief en ik heb het hart niet om te zeggen, ik ga naar huis want ik moet nog warm eten. Dus ik zeg, nou ik wilde al naar huis maar nu neem ik lekker nog een kopje thee bij je hoor en ik eet met haar een boterhammetje mee. Ze geniet er helemaal van om gezellig met iemand samen te eten.
Ik weet nu al dat zit zo’n dierbaar moment is dat ik me herinneren zal, als zij er niet meer zal zijn. Neem maar zoveel als je wilt hoor zegt ze maar ik hou het bij een boterham en een kopje thee.
Thuis kom ik weer helemaal bij met een zonnebank, warme douche en nog een lekkere salade die ik nog had. Heb nog aardig wat werk te doen bij mijn moeder in de rest van de tuin maar de voorkant ziet er tenminste weer een beetje toonbaar uit.
Onderweg nog een paar foto’s toch gemaakt. Grauwe ganzen, je ziet er veel nog in de polder ook met van die schattige pulletjes. De moeder beschermt haar jongen tegen andere ganzen en ze hebben flink ruzie met elkaar.