Dagje ziekenhuis……..

Zo een heftig dagje achter de rug. Gisterenmorgen op weg naar mijn moeder op mijn leenfiets, ging prima hoor alleen deed ik er wat langzamer over maar het had ook wel zijn leuke kanten eigenlijk. Ik zag meer en hoorde meer….en dacht zelfs ga denk maar weer zonder trapondersteuning rijden. Maar ja nu was het goed weer en weinig wind natuurlijk.
Bij mijn moeder aangekomen schrok ik me meteen een hoedje want ze lag languit op de grond in de keuken, bloed op het zeil maar ik zag wel dat ze niet buiten bewustzijn was of zo.
Ik vraag wat is er gebeurd, ja ze was weer gevallen en kon zich niet meer omdraaien en ze lag er al een half uur vertelde ze. Voorzichtig draaide ik haar op haar zij en gaf een kussentje onder haar hoofd. Durfde haar niet zoals de vorige keer dat ik haar vond op te tillen, dacht als er wat gebroken is maak ik het misschien nog erger. Dokter gebeld en die was er zo gelukkig. Met zijn tweeën een dokter erbij die het nog leren moest ook en beide kwamen eigenlijk wel tot de conclusie dat haar heup gebroken moest zijn. Ambulance gebeld en die kwam ook redelijk snel. De ontzettend aardige ambulancebroeders deelden de mening van de artsen. Ze kreeg een pijnstiller en ik pakte ondertussen maar vast wat spullen in om mee te nemen naar het ziekenhuis.
Met de ambulance meegereden naar het ziekenhuis. Had inmiddels mijn andere zussen, broer en zoon op de hoogte gebracht en mijn zus kwam met haar man ook naar het ziekenhuis. Omdat het best nog wel even duurde voordat ze weg was  (de straat voor mijn moeders huis was helemaal opgebroken) met de ambulance en deze natuurlijk niet met gillende sirenes hoefde te rijden waren zij nog eerder in het ziekenhuis dan wij.
In het ziekenhuis gingen ze allerlei foto’s maken, nou ja het hele repertoire van hartfilmpjes, bloeddruk, bloedprikken, longen luisteren. Heel vermoeiend voor zo’n oud mens natuurlijk en een lange zit voor ons al konden we wel van alles krijgen hoor, wat dat betreft was het echt prima geregeld.
Verschillende artsen kwamen langs, een chirurg die de foto’s bekeek, een neuroloog in opleiding zoals ie vertelde die wilde uitzoeken waarom ze zo gevallen was en een scan van haar hoofd wilde maken omdat ze ook op haar hoofd was gevallen. En met bloedverdunners kan het dan gebeuren dat er een bloeding ontstaat.
Nou ja om een lang verhaal kort te maken, halverwege de onderzoeken keken mijn zus en ik elkaar al aan. Mijn moeder wilde iedere keer al haar bed uit om naar de wc te gaan. Nou zei ik al als die een heup gebroken heeft gaat ze niet zo te keer volgens mij, dat moet toch wel zeer doen en daar was niets meer van te merken bij haar.
En inderdaad bleek er was niets gebroken, niets gekneusd ook zelfs. De scan die de neuroloog nog wilde maken lukte niet. Mijn moeder was het helemaal zat en wilde niet meer in zo’n apparaat, ze was echt helemaal in paniek op een gegeven moment en ik kreeg haar met moeite weer een beetje rustig, dus wij zeiden laat maar hoor.
Nou ja uiteindelijk konden ze dus niets voor haar doen, er kwam nog een geriater dat ze eventueel wel een nachtje in een zorgcentrum aan de overkant opgenomen kon worden maar ze vroeg zich ook wel af of ze niet beter gewoon naar haar eigen huis kon gaan en dat leek ons ook wel. Dus hebben we haar ingeladen in de auto en zo rond half 7 waren we weer thuis. Ik had al gezegd dat ik wel een nachtje zou blijven om te kijken hoe het ging dus dat heb ik gedaan. Zus en zwager gingen weer naar huis. Even een bammetje voor haar gemaakt en toen zat ze al bijna te slapen. Ik haar maar een beetje wakker gehouden tot de zorg kwam om haar te helpen met naar bed gaan. Volgens mij was die nog niet de deur uit of ze sliep al.
Zelf nog een tijdje tv zitten kijken en daarna ook naar bed gegaan boven. Om drie uur hoorde ik haar scharrelen in huis en ben ik gaan kijken. Helemaal aangekleed was ze koffie aan het klaarzetten want dat deed ze altijd ’s avonds en in bed had ze bedacht dat ze dat nu niet gedaan had. Ik zei ga nog maar een poosje slapen hoor als je dat gedaan hebt en dat heeft ze toen gedaan en ik ook nog een paar uurtjes.
Vanmorgen was ze al weer op toen ik om half 8 beneden kwam. Heb haar eten en een kop koffie gegeven en verder overgelaten aan de zorg en weer naar huis gegaan.
Ze begon al weer wat te mopperen en te doen en haar eigen dingen dus dan gaat het wel weer goed met haar.
Zelf even naar de Hema gefietst om daar te ontbijten en daarna naar huis weer, ook blij weer thuis te zijn, even lekker douchen en de tuin in heerlijk weer vandaag. Onderweg ben ik echt verwend op een concert van een rietzanger, een showende visdief, trotse futenouders, een eend met jongen. Deed over het fietsen waar ik normaal zo’n 40 minuten over zou doen nu wel bijna twee uur maar het was heerlijk om even buiten te zijn, te kijken, te genieten en toen ik ook nog een berichtje kreeg dat mijn eigen fiets weer klaar was. Weer een nieuwe motor gekregen met garantie,  mijn dag was weer helemaal goed.

 

Fotocursus 2

Tulp2 (Small)Vanavond weer naar mijn fotoworkshop, de derde en lTulp1 (Small)aatste al weer. Op mijn leenfiets zonder ondersteuning, is even wennen, het fietsen is wel hetzelfde maar het gaat wel veel langzamer. Wat me dan wel weer het voordeel geeft dat ik nog beter om me heen kan kijken wat ik onderweg zie. Geen schermpje met tijd en snelheid hebt en het eigenlijk best relaxed is. Nog niets gehoord over mijn fiets verder. We gaan buiten fotograferen en oefenen. Het is heel leuk om te merken hoe verschillend foto’s worden bij andere instellingen. Ik fotografeerde altijd gewoon op automatisch en dat doe ik nog steeds als ik op safe ga maar het is ontzettend leuk om zo te experimenteren. Zo kwart voor 10 rij ik weer terug naar huis het is zo’n kleine 5 km fietsen langs de Lekdijk. Als ik een stukje onderweg ben hoor ik een scooter achter me aan komen rijden en vaart minderen. Hij komt naast me rijden en de man die er op zit vraagt aan me weet u misschien hoe laat het is. Ik vond het echt een gekke vraag zo in het donker ’s avonds dus ik zei zo half kwart voor 10 ongeveer. De man rijdt weer verder maar ergens gaat het toch wel kriebelen bij me, niet dat ik nou zo ontzettend bang ben maar het voelt toch niet goed aan. Ik ga dan ook aan de andere kant van de weg rijden, tegen het verkeer in, het is toch niet druk dus dat kan gemakkelijk. Dan rij ik aan de kant van de huizen en dat geeft me dan toch een beetje beter gevoel. Als ik een eindje verder ben hoor ik weer een scooter aankomen, kan niet zien of het dezelfde is en denk, ik rij gewoon een afrit bij een huis af waar licht brand en zo gedacht zo gedaan.Bloem2 (Small) De scooter komt achter me aan ook de afrit naar beneden en rijdt me voorbij. Ik stap halverwege af en ga weer terug, de scooter rijdt door en als ik later weer op de dijk rij zie ik dat hij zijn scooter in een schuurtje zet.
Blijkbaar woonde hij daar gewoon en zag ik alleen
maar leeuwen en beren op mijn weg.
Nou ja was gewoon wel weer blij om thuis te zijn. Bloem1 (Small)Toch niet zo prettig zo om dan te fietsen.
Ga nog even mijn foto’s zitten bekijken. Nou kan voorlopig nog lekker gaan oefenen, zal best nog wel heel wat keren proberen zijn voordat ik het een beetje doorheb wat betreft diafragma, sluitertijden en isowaarden. Maar het is heel leuk om te doen en uit te proberen.

Koud

resize_imageIk denk dat ik niks nieuws vertel dat ik het nog steeds koud vind. Er zijn best al een aantal mooie dagen geweest dat je in het zonnetje uit de wind wel lekker al wat buiten kon zitten maar nog niet echt zo dat het echt al eens een warme dag is zonder dat als het zonnetje even wegduikt je gauw weer wat warms aan wil trekken. Of het verschil tussen de voorkant en de achterkant van mijn huis 10 graden scheelt.
Weet nog uit de tijd dat we met de boot op vakantie gingen als de wind uit het noorden kwam het altijd koud was. Of zoals ze in de haven altijd zeiden. Een noordenwind is altijd koud waar ie ook vandaan komt……
Natuurlijk is het pas april maar toch…….. Ik ben het helemaal zat.
imagesWil geen erwtensoep meer maar salade buiten met een soepje in het zonnetje
Wil geen winterjas meer maar lekker zo naar buiten lopen
Wil geen warm vest meer aan ’s avonds omdat ik gewoon een enorme koukleum ben
Wil geen warme chocolademelk meer ’s avonds maar ijsthee
Wil niet de verwarming ’s avonds meer aan, wil gewoon de deuren open kunnen doen
Wil niet als ik wat aan het doen ben buiten helemaal verkleumd binnen komen
Wil niet het weerbericht zien dat zegt dat het het komende weekend weer koud wordt
Wil geen koude voeten meer als ik in bed stap maar zonder dekbed slapen
Wil niet dat Weeronline als terrasweer een 3 geeft, ik wil een 9

Kortom ik wil gewoon warm weer………….. en met mij veel mensen denk ik. 

Een geboortegolf

Kikkers1 (Small)Vandaag krioelde het in de vijver van het leven. De mini kikkertjes en padden beginnen uit hun ei te kruipen en rond te wriemelen in de vijver. Maar goed dat ik niet voor al die nieuw geborenen beschuit met muisjes hoef te smeren. Of zoals mijn zus zei namen voor ze moet bedenken. Haha dat zou een dagtaak zijn.
Het is echt een prachtig gezicht en ik ga even net als vroeger op mijn buik liggen en in de vijver kijken. Ik snap opeens ook hoe het kon gebeuren dat ik zo’n 60 jaar geleden bijna verdronk in de sloot toen ik, even aan mijn moeder haar ogen ontsnapt, ook op de brug naar de visjes lag te kijken zoals mijn moeder me altijd verteld heeft.
Het zat er blijkbaar jong al in want ik vind het nog steeds mooi om in dit geval in de vijver te kijken.
Ik zie de stekelbaarsjes al in de buurt liggen te wachten want volgens mij lusten die ze wel evenals de salamanders.
En even later zie ik ook meeuwen op het dak zitten, misschien dat die ook wel kikkervisjes lusten want normaal komen die eigenlijk nooit in mijn tuin. Nou een paar kan ik er wel missen natuurlijk. Er zijn er echt honderden dus die zullen echt niet allemaal groot worden en dat is maar goed ook.
Als ze eenmaal uit de vijver komen is het toch altijd heel erg oppassen in de tuin want dan springen ze aan alle kanten als ik in de tuin loop.
Maar ook dan worden ze weer opgegeten voor een groot deel dat moet haast wel. Toch blijven er iedere keer wel weer over want ieder jaar zie ik zoals pas in het voorjaar kleine kikkers in de tuin.
Ik vind het gewoon ontzettend leuk die kikkers.
Vanmiddag in de tuin verder gaan werken. Het was nog best fris en er viel nog een keer een klein buitje maar om te werken prima met het zonnetje er bij.
Mijn eerste plantjes gepoot, de tuinbonen en de doperwten. Ze staan te glunderen in de tuin als koeien die voor het eerst in de wei komen. Volgens mij vinden ze het heerlijk buiten in de zon en de frisse lucht. Nou laat ze maar lekker gaan groeien en hun best doen voor me en me veel te eten geven.
Moest nog twee tegKikkerdril (Small)els in de straat goed leggen, die had ik er ooit uitgehaald om een paar planten te poten maar het was toch niet zo’n goed idee om dat zo te doen dus dat mag wel weer dicht.
Het gekke is dat er twee tegels uitgekomen zijn maar dat ik ze er met geen mogelijkheid meer in
gepast krijg. Doordat die twee er uit gehaald zijn hebben degene die er naast liggen wat meer ruimte gekregen.
Dat betekent dus nog een paar er naast liggende tegels er ook uithalen, schoonmaken, aankloppen en ja hoor dan past de tegel er ook weer tussen. Mooi opgeknapt is het weer.

Te vroeg gejuicht

Berger (Small)

Afgelopen week ging ik even langs bij mijn fietsenmaker, mijn fiets gaf me al ruim een half jaar geen problemen alleen was er nu een band aan vervanging toe.
Het kon nog wel een weekje wachten vertelde de fietsenmaker want hij had het onwijs druk zonder dat ik met een lekke band zou komen te staan maar hij moest wel vervangen worden. Maar wel lekker dat hij het nu zo goed doet he, zei mijn fietsenmaker nog.
Vandaag dus na een gezellige opening van ons nieuwe dorpshart op pad gegaan naar Krimpen aan den IJssel om wat te eten om daarna door te fietsen naar mijn moeder.
Net voor het winkelcentrum ga ik oversteken om mijn fiets neer te zetten als ie opeens een heel raar geluid maakt. Ik kijk of ik iets zie, maar ik zie niets, deed ook geen gekke dingen dus het kwam zomaar vanuit het niets.
Ik ga eerst op mijn gemakkie maar even eten en dan nog een keer proberen, je weet maar nooit, wonderen bestaan misschien nog al had ik er weinig moed op. En inderdaad hij maakte nog hetzelfde gekke geluid.
Had inmiddels al mijn pasje van de hulpdienst van de verzekering opgezocht en belde ze op om me dan maar op te komen halen want heb tenslotte niet voor niets zo’n dure verzekering afgesloten.
Binnen een half uur zou ik opgehaald worden door een hulpdienst en thuisgebracht worden. Tien minuten later gaat de telefoon, de sleepwagen noem ik het maar, heel toevallig was hij net achter het winkelcentrum waar ik was om een kapotte auto op te komen halen. Dus kon de fiets opgeladen worden en werd ik thuisgebracht.
Een aardige man die vertelde ooit in Lekkerkerk gewerkt te hebben en en passant komt zijn hele levensloop aan bod. Van het werken als matroos op een schip tot zijn werk als chauffeur, het faillissement van het bedrijf waarbij zijn collega door de stress een fatale hartaanval kreeg tot het werk dat hij nu deed het bergen van auto’s en ook fietsen tegenwoordig voor de verzekering.
Het grappige was eigenlijk dat hij zelf begon te vragen of ik niet een leuk verhaal wist te vertellen.
En toen ik daarop zei dat ieder mens wel een leuk of minder leuk verhaal had hij meteen begon te vertellen.  Nou ja zo al pratende waren we zo bij mijn fietsenmaker die ook niet echt blij was natuurlijk. Ja ik had die fiets te vroeg geprezen, hij ging er even een klein stukje op fietsen en ik zag een zeer bedenkelijk gezicht. Weer de motor zei hij. Nou dat wordt dan even vechten met Gazelle en de verzekering want ze zullen er echt niet opnieuw een nieuwe motor van zo’n 1100 euro, net als de vorige keer, er op zetten. Dan moeten ze maar eens over de brug komen een keer na 3 nieuwe accu’s, twee keer nieuwe sensoren, mijn tweede nieuwe motor………heb ik het echt helemaal gehad met die rotfiets.

Zorgwekkend….

Vorige week kIMG_0592 (Small)wam er een man bij mij aan de deur die in een zorginstelling een aantal witte zuilen prachtig beschilderd had met taferelen uit de natuur en hij vroeg of het iets leuks zou zijn voor de krant.
Dus zei ik kom maar even binnen, dan kan ik meteen wat dingen opschrijven en dat werd een leuk gesprek. Een creatieve man, was ooit een keer eerder bij hem thuis geweest want hij maakt ook heel mooi glas in lood dingen zoals lampen in Tiffany stijl. En het is een man die altijd voor zijn werk als metselaar in de bouw gewerkt heeft.
Hij gaf me een telefoonnummer van de zorginstelling als ik nog wat vragen had dus besloot ik gisteren even te bellen voordat ik het artikel schreef.IMG_0591 (Small)
De zorginstelling is een onderdeel van een groot aantal zorgcentra bij elkaar en ik kreeg dus een keuze menu met 6 mogelijkheden. Ik koos voor de laatst: niet kiezen maar wachten op de telefoniste.  Foute keuze blijkbaar maar ik kon uit de mogelijkheden niets vinden dat iets te maken had met communicatie of voorlichting.
Ik kreeg een nieuwe nummer van de mevrouw, hetzelfde nummer trouwens maar ik moest dan kiezen voor het eerste keuze nummer.
Dus weer bellen en meteen het eerste keuzemenu nemen. Ik krijg opnieuw een keuzemenu en kies min of meer op de gok maar weer een nummer.
Weer niet goed, ik heb er helemaal genoeg van. Toevallig weet ik dat mijn zus werkt bij een andere zorginstelling maar wel vallend onder deze organisatie. Communicatie is daar ook een ding dat niet zo heel goed funIMG_0594 (Small)ctioneert als ik haar hoor tenminste. Nou na van die menu’s kan ik me er wel iets bij voorstellen moet ik zeggen. Voordat je iemand te pakken hebt moet je wel even wat tijd en energie investeren en daar had ik voor zo’n klein artikeltje echt geen zin in.
Het is ook wel makkelijk momenteel, zo ging het bij ons bedrijf ook, de telefonistes mochten naar huis en er kwamen keuzemenu’s die meteen de goede persoon moeten geven.
Dan kom je terecht bij mensen die niet echt ervaring hebben met het gebruik van een telefooncentrale dus die kunnen je dan niet doorverbinden naar een ander nummer en moet je weer bij start beginnen zonder dat je zoals bij monopoly ook nog een bonus krijg. ;).
Moet wel zeggen dat ik redelijk snel toen ik door het menu heen was contact kreeg, dat wil er ook nog wel eens aan schorten.
Nou ja ook zonder het praatje of toestemming zal die artikel wel geplaatst worden en vond ik het ook wel goed zo.

Boerenwijsheid

Vanmorgen al lekker op tijd begonnen met mijn stukken voor de krant. Een ongewone actie voor mij maar geeft wel een goed gevoel dat alles in concept al klaar is.
Ga lekker een eindje fietsen en op de terugweg besluit ik om helemaal door de polder te gaan fietsen.  Het is prachtig weer vandaag en genoeg te zien.
Als ik al een eindje op weg ben zie ik een mevrouw staan kijken, ik dacht dat ze foto’s aan ’t maken was maar zag al gauw dat er een koe of eigenlijk nog een pink in de sloot zat.


De boer was al gewaarschuwd en had haar even met een touw vastgezet en was naar huis gegaan om de tractor te halen.
Het uithalen ging best snel, een band om een poot en dan trekken ze zo’n koe zo uit het water. Heb ook wel eens gezien dat ze het met een band om de hals deden maar dit ging toch wel beter.
De koe staat nog een beetje wankelend op haar poten en wil zo weer de sloot in gaan.
Een eigenwijze koe vertelt de boer ons, vorig jaar toen het nog een kalf was en zij voor het eerst buiten kwam ging ze ook de sloot al in.
Vanmorgen zijn deze pinken het land in gegaan en dan gaat er altijd wel een de sloot in maar deze is echt een liefhebber. Ze zou het eigenlijk een heel vervelende ervaring moeten vinden dan zou ze het zo gauw niet meer doen maar blijkbaar is dat niet het geval.
Hij vindt het blijkbaar leuk om er over te praten en vertelt nog verder dat als ze het blijft doen ze zo’n pink wel eens met halster aan een volwassen koe te koppelen. Als ze dan de sloot in wil gaan dan houdt die koe haar wel tegen. Een mooie oplossing lijkt het me.
Hij brengt de zwemmende koe naar haar vriendinnen en daar neemt ze niet het pad met gras voor maar nee hoor ze gaat precies over het hoogste heuveltje zand dat er ligt.
Het is duidelijk een bijzondere pink.
Samen met de andere pinken loopt ze over een dam naar een ander weiland. De boer vertrekt weer naar zijn boerderij.
Ik blijf nog even staan kijken, de pinken zien er vrolijk uit, ze hebben het duidelijk naar hun zin in het weiland buiten.
De zwemmende dame loopt wat verder door en ja hoor daar gaat ze weer, opnieuw de sloot in. Het was echt een komiek gezicht eigenlijk. Er komen twee wandelaars aan en ik vraag ze om even de boer te waarschuwen dat de pink weer in de sloot zit. Ze willen dat wel doen en na nog een paar foto’s gemaakt te hebben ga ik maar weer verder fietsen.