Met een rafeltje

Deze blog schreef ik op Koningsdag maar niet geplaatst, toen een verhaaltje over Koningsdag zelf geplaatst. Of ze het toch voorvoelde dat ze aan het einde van haar leven kwam………

Het is eigenlijk een vaste gewoonte geworden dat ik woensdag naar mijn moeder ga, het bed verschonen, de was meenemen dus ook vanmorgen hoewel het Koningsdag is maar gegaan, het was droog en het zonnetje scheen op de heenweg, terug nog wel een buitje hagel. Handschoenen weer opgezocht die had ik nog wel nodig vandaag.
Mijn moeder raakt best steeds meer en meer in de war, vergeet dingen, weet al helemaal niet meer dat ze in het ziekenhuis is geweest of gevallen maar ze voelde zich niet lekker.
Het wordt allemaal steeds minder zegt ze.  Het lopen gaat moeilijker en ik ben zo gauw moe. Vannacht had ik het benauwd en heb ik het deken van me afgegooid toen ging het weer een beetje.
Tja ze heeft vorige week natuurlijk een flinke smakker gemaakt en al is ze dat al weer een beetje kwijt, ze zal daar best wat kneuzingen en dingen hebben van die val maar ze kan dan niet meer plaatsen dat het daar door komt.
Zou je het erg vinden vraag ik haar en ze antwoordt nee hoor, het is mooi geweest.
En even later zegt ze weer zeg even tegen Tineke (mijn zus die is van de boodschappen haha we hebben allemaal onze eigen rol in haar koninkrijk zal ik maar zeggen)  nog wat kousen voor me koopt want ik heb nog maar twee paar liggen.
Als ik wegga grijpt ze mijn hand en zegt je bent altijd een goeie dochter voor me geweest, het was altijd maar dat regelt Anneke wel even. Ik weet dat het echt niet allemaal door mij geregeld wordt en mijn zus en broer ook veel voor haar doen maar het is wel lief dat ze het zegt.
Ik zeg dat ik van haar hou en dat ze altijd een goede moeder voor me is geweest
“wel met een rafeltje zo nu en dan” zegt ze en ik schiet in de lach en zeg. Ja wie niet mam, niemand doet het ooit helemaal goed hoor, dat kan ook niet. Maar ik heb geen klagen over je.
De laatste tijd heeft ze het er steeds vaker over dat ze op is en dat ze (denkt te voelen) voelt dat haar einde nadert en zegt ze het heel vaak. Misschien is dat zo, voelen mensen dat onbewust wel aan en met haar leeftijd van 100 + hou ik daar ook best altijd wel rekening mee op een of andere manier.
Maar ik weet ook hoe ze is, de ene dag zegt ze zulke dingen en de volgende dag loopt ze weer van alles te doen en te regelen dus je weet het eigenlijk nooit met haar.
Ik geef haar nog een dikke knuffel als ik wegga zoals altijd want het besef is er best bij mij dat het iedere keer de laatste keer kan zijn geweest maar dat denk ik al jaren haha…..