Verwerken…

Enkele heftige dagen achter de rug. Afgelopen vrijdag werd mijn moeder pas thuisgebracht, het had lang geduurd omdat door de val die ze gemaakt had de dokter niet mocht tekenen voor een natuurlijke dood. Dus moest er een schouwarts bijkomen die ook nog met een lijst met vragen kwam om uit te sluiten dat er een misdrijf of iets dergelijks in het spel was. Ook de verzorgster die mijn moeder heeft gevonden moest gehoord worden. Dat liep allemaal aardig uit en toen dan de officier van justitie had besloten dat het lichaam mocht worden vrijgegeven bleek de betreffende toestemmingsbrief nergens te vinden.
We waren allemaal naar het huis van mijn moeder gegaan toen ze thuiskwam. Met meteen een afspraak met de pastor om de dienst door te nemen. Daar hadden we het met elkaar al over gehad dus het leek een gemakkelijk iets te worden. Helaas was niets minder waar.
De indeling van de dienst was geen probleem daar waren we het allemaal wel over eens en toen vroeg de pastor hoe was u moeder.
Mijn oudste zus die de laatste jaren amper bij haar geweest is begon meteen met allerlei negatieve dingen over haar te vertellen en haar man wilde dat nog eens dubbeldik aan gaan vullen. Daar stak mijn oudste broer een stokje voor door te zeggen als ze daar over willen praten dat we dat dan wel een keer kunnen doen na de begrafenis en dat dit niet het moment er voor was om te doen.
De sfeer was te snijden daarna, de pastor wist ook niet goed wat hij er mee aanmoest en ik voelde me echt tot in mijn ziel gekwetst. Amper hebben ze mijn moeder daar binnengedragen en dan beginnen ze zo over haar te praten. En ook nog allerlei dingen uit haar jeugd wat gewoon nergens op sloeg.  Zoals mijn moeder laatst tegen me zei dat ze wel een rafeltje had dat klopt best hoor. Zal geen heilige van haar maken. Ze kon best wel eens pittig uit de hoek komen.  Maar zoals zij haar neerzette herkende geen van de andere kinderen zich in.
Het was bij ons thuis altijd de zoete inval, alles kon, er schoof altijd wel iemand extra aan de tafel. Mensen kwamen altijd graag bij mijn moeder, zelfs de vrienden van mijn overleden broer kwamen vaak nog even een bakje bij haar doen. En ook de meiden van de zorg droegen haar op handen. Zelfs de pastor waar ik even later nog buiten mee stond  te praten zei dat hij mijn moeder zo echt helemaal niet kende in de tijd dat hij haar meegemaakt had.
Ik was echt tot in mijn ziel gekwetst, ben weggelopen om de boel af te gaan wassen en heb niks meer gezegd. Mijn zus en zwager gingen weg en met zijn drieën bleven we over met een rotgevoel. Het ergste vond ik nog dat toen mijn jongste zusje met de trouwring van mijn moeder binnenkwam die ze van de begrafenisondernemer had gekregen mijn oudste zus nog wel het lef had om te zeggen dat zij die wel wilde hebben. Als je nou vindt dat je moeder zo slecht voor je is geweest wat moet je dan met haar trouwring??
Nou ja verder was alles gelukkig geregeld. Toen ik ’s avonds nog even toch mijn zus belde over de bloemen nam haar dochter op en zei dat haar moeder niet aanspreekbaar was en we maar moesten zien wat we deden. Dat belooft niet echt veel goeds voor de komende dagen ben ik bang. Sterker nog, ben wel heel benieuwd of ze nog wel zal komen naar de begrafenis. En dat vind ik echt heel erg, maar goed dat mijn moeder dat niet meer mee hoeft te maken. Maar eigenlijk vind ik het ergste nog dat ik de laatste dagen alleen maar daar aan kan denken en er over gepraat wordt met elkaar. En dat neem ik haar echt heel erg kwalijk.
Vanmorgen even kijken bij mijn moeder met mijn jongste zus en daarna had ik echt zo’n loze dag. Dus ben ik maar mijn keuken schoon gaan maken, flink aan de slag gaan is voor mij altijd de beste manier om iets te verwerken. En inderdaad halverwege de middag merkte ik opeens dat mijn gedachten een andere kant opgingen. Verwerken………. het woord zal niet voor niets gekozen zijn. Woensdag wordt mijn moeder begraven. Ik hoop op een respectvolle dienst en een mooi afscheid want dat heeft ze meer dan verdiend.