Voor ’t laatst op ’t stoepje……

IMG_1172 (Small)Vandaag moesten de sleutels ingeleverd worden en kwam de laatste controle van het huis van mijn moeder. En op een of andere manier voelde ik me heel de dag een soort gespannen, kon het niet goed verklaren. Alsof ik een examen moest doen of zo, een brok in mijn keel. Nou ja prachtig weer vandaag dus maar eens iets gaan doen wat er de laatste weken een beetje bij ingeschoten is. Fietsen en als ik wat moois tegenkom fotograferen. Helemaal zin in.
Wilde nog even naar de Action en had besloten dan om via de Capelse kant de dijk terug te nemen naar het huis van mijn moeder en dan over te varen met de pont.
Helaas had de Action niet wat ik zocht en er de vorige keer wel kon vinden. Cartridges van alle merken behalve van HP. Jammer want het scheelde flink wat geld en de “neppers” deden het gewoon goed. Die kosten 10 euro en de originele van HP kosten 39,00 voor een setje dus dat scheelt nogal wat. Helaas maar goed nog een paar kleine dingetjes gekocht en toen verder gaan fietsen.
Veel te vroeg natuurlijk bij het huis van mijn moeder maar mooi de gelegenheid om de buren even gedag te zeggen en nog te genieten van het magnifieke uitzicht achter haar huis op de polder en even nog wat foto’s maken.
De controleur van de woningbouw komt, een andere dan degene die het opgenomen had, die man die de eerste keer was geweest en dus dingen anders had beoordeeld dan zijn collega.
Hij zegt, ze zal wel hetzelfde gezegd hebben als ik. Nou zei ik, denkend aan het feit dat hij zo moeilijk deed over het onkruid in de tuin, dat vond ik nogal een verschil. Gooi het meteen maar op tafel (hoewel er natuurlijk geen tafel meer is waar ik het op kan gooien). O zegt hij wat dan, laten we maar boven beginnen. Dus ik noem de dingen op, kasten die van hem wel hadden mogen blijven zitten. Zonde zegt hij dat ze er uit gesloopt zijn (2 dagen werk !!!!!).
Nou ja zo lopen we alles door en ik zeg dat zij helemaal niets gezegd had over de tuin en hij wel, had geen zin om daar nu nog gezeur over te krijgen. En zo ging het nog met een aantal dingen maar om een lang verhaal kort te maken, echt moeilijk deed hij niet, tenslotte had zijn collega die dingen niet op papier gezet dus kon hij ons daar niet meer op aanspreken. Zij had er voor getekend en alles wat ze opgemerkt had, hadden wij gedaan. Maar geloof niet dat hij er blij mee was. Nou dat vechten ze daar maar uit. Hij tekende voor akkoord en ik ook en klaar was het. De laatste keer op het stoepie in de zon gezeten. Als ik op de fiets stap voel ik mijn ogen prikken en ik ga lekker de polder in. Even nog een stukje rustig fietsen.
Als ik langs een mooie vaart fiets zie ik op een balk in de sloot twee jonge vogels zitten, in eerste instantie dacht ik dat het visdiefjes waren maar al gauw zie ik dat het jonge zwarte sterns zijn. De ouders heb ik hier al regelmatig gezien.
Ik ga in het gras zitten met mijn camera, het was een fantastisch gezicht, steeds kwamen ze hun jongen voeren. Het brok in mijn keel verdwijnt helemaal, eigenlijk kan ik gewoon ook niet beschrijven hoe mooi ik het vond om daar te zitten en te kijken. De jongen die bijna al zo groot als de ouders zijn, zelfs groter lijken. En roepend als de ouders overvliegen. Ik zit een beetje achter het riet, net niet gehinderd er door om te fotograferen. Ik voel dat het gras nog nat is, mijn voeten beginnen te prikken van de brandnetels, op een gegeven moment kruipt er een lieveheersbeestje op mijn gezicht. Laat hem maar, geen tijd, moet foto’s maken haha. Het voelt als een prachtig cadeau zeker als op een gegeven moment de boomstronk waar ze opzitten begint te drijven nog verder mijn richting op en ze blijven gewoon lekker zitten. Zo nu en dan gaat er een een stukje vliegen, het lukt nog niet helemaal om net zo elegant als de ouders over het water te scheren en hun slag te slaan maar oefening baart kunst moet je maar denken. Anderhalf uur later en 500 foto’s verder ga ik naar huis. Gauw kijken of er wat mooie foto’s bijzitten en ik ben tevreden het meeste gaat de prullenbak in maar een aantal hou ik om dit moment nog een aantal keren te beleven. The circle of life……….. de een komt de ander gaat zoals het altijd al is gegaan en zal gaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Familie, Polderverhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Voor ’t laatst op ’t stoepje……

  1. Marja zegt:

    Prachtig beschreven en geweldige foto’s.

  2. Myriam zegt:

    Mooie foto’s na zo’n moeilijk afscheid

  3. Rietepietz zegt:

    Snap de brok wel, dit is het échte afscheid , je kunt er niet meer terug naar binnen, afgesloten,onontkoombaar! Mooi cadeau dan de afleiding in de vorm van deze mooie vogels.

  4. Mooi stuk Anneke… afsluiten is altijd moeilijk!
    Sterkte ermee!

  5. minoesjka2 zegt:

    Ja, lijkt me lastig hoor Anneke, die deur voor het laatst definitief dicht doen. Wel fijn trouwens dat het zonnetje scheen en je nog even op het stoepje kon zitten.
    En dat cadeautje wat je er na kreeg,………. ach helemaal verdient en je had het nodig.

  6. Kakel zegt:

    The circle of life…inderdaad. Wat een mooi en ontroerend blog. Een mooi eerbetoon aan je moeder.
    Jij hebt het huis netjes achtergelaten. Laat de woningbouwvereniging de rest maar lekker zelf uitzoeken.
    Unieke foto’s, van de zwarte stern!
    Lieve groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s