Voor wat hoort wat

Stern22 (Small)Afgelopen weekend ben ik op zoek gegaan naar een terrein om de helikopter te laten landen en opstijgen en ik kwam (met tip van zoonlief) uit op een evenemententerrein, niet zo ver hier uit de buurt. Dus dan zit ik meteen daar waar ik graag wil vliegen. De eigenaar van het terrein om toestemming gevraagd en gekregen.
Maar meteen de vraag er bij of ik er een stukje over wil schrijven in mijn eigen krant met vermelding dat hun toestemming gegeven hebben.
Nu ga ik echt niet over mezelf schrijven in de krant, dat heb ik nooit gedaan, net zo min als dat ik foto’s van bekenden of familie geplaatst heb, die heb ik altijd wel uit de picture gehouden.
Ga nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen, misschien vragen aan mijn collega, maar eigenlijk hoeft het voor mij ook niet zo. Het is ook geen dwingende voorwaarde om gebruik te maken van dat terrein maar een vraag en weet onderhand wel hoe die dingen werken ook. Voor wat hoort wat…. Maar goed heb nog twee weken de tijd om dat op te lossen.
Vanmiddag kreeg ik een berichtje of FB van Het Zuid Hollands Landschap of ze mijn foto van de zwarte stern die zijn jongen voert op hun site als kop foto mogen zetten. Voelde me toch wel vereerd en heb ja gezegd.
Krijg ook wel regelmatig te horen dat ik mijn foto’s moet gaan merken met mijn naam zodat niet iedereen ze kan gebruiken maar eigenlijk vind ik het zo’n lelijk gezicht die namen er op. Aan de andere kant is het ook wel een stukje waardering. Maar op een of andere manier voel ik me helemaal geen fotograaf. Ik doe maar wat. Ondanks mijn cursus van een aantal weken geleden rommel ik gewoon wat aan en denk dat een mooie foto meer het gevolg is van goed kijken, afstappen, rondkijken wat ik zie, beetje geluk hebben, of oog er voor hebben. Die eigenschap wil ik dan mezelf nog wel toedichten dat ik vaak wel dingen zie waar een ander misschien aan voorbij fietst.
Maar voor mij is het toch vooral de beleving, de verwondering vaak en het gewoon genieten van het kijken en midden in de natuur zijn en de foto’s die ik later nog vaak terugkijk brengen dat moment dan weer bij me terug.
Vandaag was ik bij mijn zus wat wezen helpen en daarna gingen we nog een stukje fietsen.
Mis je het niet om naar mama te gaan, vroeg ze me. En heel eerlijk moest ik zeggen “nee”. Al klinkt dat misschien een beetje raar maar het is wel zo, het voelt ook aan als een stukje vrijheid dat ik terug heb ook al heb ik het altijd met liefde gedaan. Maar het was ook een verplichting de woensdag was altijd voor mijn moeder. De was die ik niet meer hoef te doen, minder strijk, de tuin die ik bijhield.  Noem het maar op. De telefoontjes, soms veel keer achter elkaar. Toch wel zo’n drie keer per week er zijn bij haar. Een raar gevoel en zij dacht dat juist ik omdat ik best heel erg verknocht was aan mijn moeder de laatste jaren haar het meeste zou missen. En het is niet zo dat ik mijn moeder niet mis, ze had voor mij 110 mogen worden. Maar ze wilde zelf niet meer, vond het wel genoeg. Heb er zo vaak met haar over gepraat. Over wat er met haar spullen zou gebeuren. Hoe alles zou gaan. Ze was niet bang om dood te gaan. Moet ik er dan hartzeer over hebben. Nee dus. Natuurlijk mis ik haar zoals ze was, zeker de laatste jaren was ze zo lief, zo dankbaar altijd voor alles wat we deden en zei ze dat ook. Zelf had mijn zus er wel moeite mee. Ze miste het even er naar toe gaan vooral in het weekend vond ze het wel heel stil zo. En dat snap ik dan ook wel hoor. Vaak gingen we op zaterdag samen op de fiets een rondje mama doen. En nu ben ik ook vaker weg of heb ik geen tijd er voor om iets anders te doen. Tja zo lopen dingen soms in het leven en daar zal ze ook aan moeten wennen. Het is niet anders en dat komt best wel goed natuurlijk maar sommige dingen hebben even tijd nodig.
Vanmiddag toen ik terug fietste het laatste stuk alleen nog wat foto’s gemaakt onderweg, dat stukje vrijheid dat koester ik……..
Zag een mooie purperreiger, kon helaas niet dichter in de buurt komen maar zag hem en lekkere (ga ik van uit) muis verorberen. En de zwanenbloemen, prachtig zijn ze altijd vol met insecten.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Familie, Polderverhalen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Voor wat hoort wat

  1. Lot zegt:

    Dezelfde gevoelens heb ik over mijn moeder. De 2×2 uur rijden per week onderweg te zijn mis ik echt niet, al zou ik natuurlijk met liefde straks weer gaan.
    Omdat mijn zus vlakbij woonde was zij er vaak en at er ook regelmatig omdat haar man onregelmatig werkt. Zij vind dat stukje het moeilijkste, maar ook de opluchting niet meer overal haar telefoon bij zich te hebben, ook ‘s-nachts.

  2. Marja zegt:

    Wat leuk dat ze jouw foto willen gebruiken. Ze zijn ook altijd schitterend.
    Ik begrijp best dat je er vrede mee hebt. Het was immers goed zo.

  3. Je naam op de foto’s zetten, heeft weinig zijn hoor, wie kwaad wil, kan het met een fotoprogramma verwijderen. Ik ben onder de indruk van jou eerste foto…..GEWELDIG!!

  4. Rietepietz zegt:

    Ach een naam op de foto zetten is meestal geen probleem voor iemand die de foto wil gebruiken, er is zó een stukje afgesneden of gefotoshopt. Maar een leuke erkenning dat die foto “gebruikt “gaat worden op de site van het ZL. zal ook wel met naamsvermelding gebeuren toch?
    ja dat stukje ver de vlucht , misschien vind je schoondochter het geen probleem als zij even “de hoofdpersoon is dan kun je alsnog het stukje schrijven met jezelf in de derde persoon als “de winnares met haar schoonmoeder”. .

  5. Wat een eer die foto, ja daar zal je naam toch sowieso wel vermeld worden. De foto is ook schitterend, je had weer je lucky day zeker..
    En je moeder missen? Dat komt nog wel.. Meer haarzelf missen. Nu heb je andere dingen aan je hoofd en je valt gelukkig niet in een gat, om de dagelijkse of wekelijkse beslommeringen te missen. Had ik 10 jaar geleden ook niet, verhuisd, een nieuw leven zonder te hoeven werken net begonnen. En vrede ermee hebben, dat had en heb ik nog steeds. Maar haar missen? Ja, dat doe ik heel erg op sommige momenten. Maar dat heeft dan niks met de normale dagindeling te maken.

    • Lot zegt:

      Dat heb ik vaker gehoord dat het missen gevoel zo anders wordt in de loop der tijd. Geloof ik best, ik heb er nu weinig “last” van, te weinig soms lijkt het wel, omdat we er ook zo’n vrede mee hebben en het goed is. We zien het wel, het gaat zo die gaat en laten het gebeuren.

      • gewoonanneke zegt:

        Wat jij zegt dat heb ik ook. Soms denk ik wel, ben ik dan zo’n harde of zo. Maar er zullen best momenten komen dat het even op me zal vallen. Maar tot nu toe nog niet. Misschien ook omdat ze 100 was. Alles meegemaakt heeft met me. Niet dat ik nog denk dat zou je nog mee moeten maken mam.

    • gewoonanneke zegt:

      Dat klopt hoor Trees, ik heb ook wel momenten dat ik denk. O goh ja mam. En dat heeft inderdaad niets met dagindeling te maken.

  6. ria zegt:

    Die eerste foto Anneke zou ik zo als schilderij in mijn kamer willen, alleen om er vaak en lang naar te kunnen kijken. Prachtige foto.
    Je moeder Anneke die ga je pas missen als je leven weer helemaal in balans is. De zorgen en plichten waren te groot. Onthou ; het is goed zo
    Lieve groet, Ria

    • gewoonanneke zegt:

      Dank je wel Ria. Ja ik vind het zelf ook een mooie foto geworden. Soms heb je opeens zo’n lucky shot. Al zat ik er wel een hele tijd voor. Er zullen best momenten komen dat ik zeg, wat gek zo zonder moeder. Maar het is inderdaad goed zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s