Ff uitblazen…..

IMG_0969Goh wat kan je toch opeens in een rare mallemolen terecht komen van dingen doen, denken, bellen, regelen en ik voel me momenteel aan de ene kant helemaal vol adrenaline zitten en van alles willen doen en aan de andere kant helemaal leeggelopen en er niets meer uit mijn handen komt en dat laatste overheerst wel een beetje.
Gisteren bij mijn schoonzus en broer op ziekenbezoek geweest. Het ging redelijk goed met mijn schoonzusje hoewel ze veel pijn heeft die geregeld wordt met een morfinepomp die in haar rug zit. De nekwervel is gelukkig niet gebroken maar voor de rest is er genoeg beschadigd en het zal wel even duren voordat ze daar weer van genezen is. Vandaag is ze weer overgebracht van de Medium Care naar een aparte kamer dus dat is een goed teken.
Onderzoek heeft ook uitgewezen dat ze niet iets van een TIA of iets anders gehad heeft waardoor het ontstaan is.
Mijn broer was gisteren opgenomen en zou vanmorgen geopereerd worden dus ook gisteren even bij hem op bezoek geweest. (Op de terugweg nog een prachtige zonsondergang)
Vanavond ging mijn zus op bezoek en toen bleek dat mijn broer helemaal niet is geopereerd maar dat er een spoedgeval tussen kwam en het een week uitgesteld is. Ze heeft hem weer mee naar huis genomen. Hij had al alle voorbereidingen gehad en toen weer terug naar zaal.
Natuurlijk snap ik de noodzaak van spoedgevallen maar het is wel verdraaid lastig dat hij nu volgende week weer naar het ziekenhuis moet.
Ik ga er zomaar vanuit dat wanneer mijn schoonzusje geopereerd is aan haar arm dat ze haar gewoon lekker of naar huis of naar een soort opknaphuis sturen waar ze nog een paar weken verzorgd wordt. Want in ziekenhuizen houden ze geen kostgangers. Dus heel gemakkelijker is het allemaal niet geworden hierdoor. Maar goed, roeien met de riemen die we hebben.
Vanmorgen was ik bij mijn broer thuis geweest om kleding voor mijn schoonzusje op te halen. Zij wonen echt in zo’n soort buurtje waar iedereen elkaar kent. Daar sprak ik ook een aantal buren die al met elkaar afspraken gemaakt hebben om ze te helpen en dat wij gewoon op vakantie kunnen gaan.
Ik heb er gewoon veel moeite mee, mijn verstand zegt ga maar, maar mijn hart zegt blijf thuis. Aan de andere kant gaan we niet zover weg, de man van mijn zus is ook thuis, als er wat is zijn we zo ook weer terug dus we hebben besloten om wel te gaan.
Mijn zus zei ook, als het ons overkomt dan zou mijn broer gewoon op vakantie gaan hoor. Maar voor mij gaat het er niet om wat hij zou doen, het gaat er om hoe ik me eronder voel door weg te gaan.
Mijn broer had aan al zijn kennissen, buren en vrienden mijn nummer doorgegeven als contactpersoon en ook om te regelen wie er op bezoek zou gaan zodat ze niet zonder bezoek zitten dus vanavond begon iedereen te bellen hoe het gegaan was. Op zich ook prima natuurlijk. Vandaag was ook de politie nog geweest bij iemand die snel bij het ongeluk was om vragen te stellen er over omdat de aard van verwondingen toch nog vragen opriepen. Of er eventueel toch geen auto bij betrokken is geweest die of haar in de kant gereden heeft, misschien onbewust of zelfs geraakt heeft. Maar zelf weet ze helemaal niets meer dus en er waren verder geen getuigen voor zover ze weten. Best moeilijk, je wilt toch wel weten hoe het gegaan is, aan de andere kant. Door het te weten wordt ze ook niet beter.
Vandaag fietste ik datzelfde stukje en het is daar best langs de weg opeens een lage rand naast het asfalt dus als ze uitgeweken is kan het zomaar zijn dat dat het zo gebeurd is.
Nou ja voorlopig voel ik me momenteel een soort kip zonder kop die maar wat doet maar waar niets uit mijn handen komt en ik moet als ik maandag wegga nog wel even wat dingen zelf ook doen. Voor mijn fiets had ik een onderhoudsbeurt afgesproken dus ook nog even zonder E-bike. Met dit weer niet echt een straf hoor op een gewone fiets, ik doe er alleen wat langer over. Vanmiddag had ik nog een afspraak voor een interview met een adjunct directeur van een school. Ik was er op tijd, altijd iets te vroeg, twee keer bellen, niet open gedaan. Telefoonnummer opgezocht, bellen, niet opgenomen. Dan komt er een leerkracht naar buiten en ik vraag waar de adjunct is. Boven op zijn kamer dus. Ik kom er binnen en zeg, hadden we geen afspraak. De radio staat knalhard aan. O zei Atalanta2 (3) (Small)hij, ja dat klopt dus ik zeg heb al verschillende keren gebeld maar er werd niet open gedaan. Ik heb pas 5 minuten geleden mijn radio aangezet, zegt hij. En ik denk nou ja als je nou een afspraak hebt zet je dan net daarvoor de radio knoerthard aan maar goed. Kan er trouwens al heel slecht tegen als iemand niet op tijd voor een afspraak is of in dit geval zorgt dat je binnen kan komen. Ik begin het gesprek en het gaat dus om een andere leerkracht die 40 jaar op deze school werkzaam is. Dus ik zeg op al vrij snel, zou het niet handiger zijn als ik met die leraar zelf een interview heb. Ja natuurlijk zei hij, deze afspraak was alleen om te kijken of de neuzen dezelfde kant op staan. Ik stuur zijn e-mailadres dan kunt u een afspraak voor volgende week maken. En dan mag je niet slaan en zeker niet vloeken op een Christelijke School maar ik kon hem wel villen die man, met een afspraak die gewoon via de mail of telefoon even afgehandeld had kunnen worden. Wat een hufter zeg. Nou ja dat kon ik er nog net bij hebben. Ik hou me in want als ik al zo geladen ben zou alles er bij zo’n vent opeens er uit komen. Maar het was wel zonde van mijn tijd, nog een stuk fietsen was het ook en energie. Grrrrrrr ‘k word er weer boos om haha.
Nog wat leuks ook vandaag, ja hoor, op mijn vijg waar momenteel wel eens een overrijpe vijg hangt komen heel veel atalanta’s die er graag van snoepen. (foto archief). En de beste vriend van mijn zoon, die waar ik de foto’s op de bruiloft gemaakt heb twee jaar geleden, en zijn vrouw zijn de gelukkige ouders geworden eergisteren van een gezonde zoon. Zo fijn altijd weer als alles goed gegaan is….. En zoon en zijn lief hebben de financiering rond voor hun huis, lui liggend op hun terras vanuit Italië geregeld verder dus zal het huis ook nu wel doorgaan, na de vakantie alles afronden.

Een ongeluk komt nooit alleen

In juli 2014 werd mijn broer geopereerd aan zijn aorta, een zware operatie en zijn hele aorta werd vervangen. Sinds die tijd heeft ie al aardig wat ziekenhuizen van binnen gezien, operatie aan zijn stembanden twee keer, onderzoeken, controles. Zijn agenda was er goed gevuld mee.
Een paar weken geleden heeft ie weer een nacht in het ziekenhuis gelegen omdat hij weer klachten had. Niets gevonden weer door de scan, hij bleef ook steeds zo moe en het bleek dat zijn aorta lekte.  Dus willen ze proberen dit op te lossen met het plaatsen van stents. Zou dat niet lukken opnieuw opereren.
Hij kreeg bericht en morgen wordt hij opgenomen en woensdag geopereerd.
Heel egoïstisch waren zus en ik blij dat het deze week al kon want aanstaande maandag gaan wij een weekje op vakantie en dat is hij weer thuis en zouden we toch op bezoek kunnen gaan en hopelijk weten dat alles weer goed is.
Mijn broer en schoonzusje zijn samen, ze hebben geen kinderen en ook niet echt een groot sociaal netwerk dus als dan twee zussen tegelijk op vakantie gaan is dat  ook wel een gemis natuurlijk.
Vanmorgen werd ik opgebeld door mijn broer, zijn stem klonk paniekerig. Zijn vrouw, mijn schoonzusje,  heeft een ongeluk gehad. Ze hadden haar gevonden onder aan de dijk waar ze vanaf gereden was met haar fiets en de politie kwam het bij hem thuis vertellen. Wat zal ie geschrokken zijn.
Ik ga met haar naar het ziekenhuis, zei hij, je hoort het verder wel, ze denken dat ze haar arm gebroken heeft en een flinke hoofdwond, ze weet niet hoe het gebeurd is maar is wel bij kennis.
Ik vroeg of ik nog wat kon doen maar op dat ogenblik niet. Ik was best geschrokken, mijn schoonzusje heeft volgens mij nog nooit wat gemankeerd behalve de gebruikelijke griepjes of kleine dingen die ieder mens wel eens heeft. En ze zijn ook zo’n twee-eenheid die twee.
Vanmiddag belde hij op. Het viel best erg tegen. Ze heeft haar arm op twee plaatsen gebroken, acht gebroken ribben, gebroken sleutelbeen, gescheurde of gebroken nekwervel dat konden ze nog niet goed zien op de foto’s en  5 hechtingen in haar hoofd. En ze gaan onderzoeken wat er eventueel gebeurd is of ze een black out heeft gehad of iets anders waardoor ze van de dijk gereden is.
Daar is ze wel even klaar mee.
Mijn broer was nog wel zo bijdehand om te vragen of ze naar hetzelfde ziekenhuis kon waar hij morgen wordt opgenomen. Dus morgen liggen ze daar samen in hetzelfde ziekenhuis.
Wat een toestand zeg.
Mijn zus ging hem weer ophalen uit het ziekenhuis want hij was meegereden met de ambulance. Morgen ga ik op bezoek en zo gaan we het maar afwisselen om en om.
Mijn schoonzusje ligt op de medium care en heeft veel pijn, dat is ook wel logisch met zulke verwondingen dus. Hoe lang ze zal moeten blijven, geen idee, net hoe het zal gaan met haar en wat ze zullen vinden denk ik.
En van mijn broer weet ik het ook niet, als ze stents zetten is ie wel vrij snel weer thuis, zelf dacht hij twee dagen of zo.
Het is nog een week voordat we op vakantie gaan dus we kijken even aan hoe de dingen zullen ontwikkelen en dan neem ik een beslissing of ik wel of niet op vakantie ga. Soms zijn er dingen belangrijker dan vakantie natuurlijk. Al zag ik er wel heel erg naar uit een weekje weg.

Th G Lucassen in Loowoude

Komt bovenstaande naam jullie bekend voor. Mijn blog en Riet haar blog over het bankwezen en de ontwikkelingen brachten me ook weer terug naar mijn schooltijd.
En wel naar het vak handelskennis. Een vak dat ik geweldig vond om te doen en zeker toen we het onderdeel giro kregen.
Bij ons thuis hadden we geen bankrekening, de kinderen een spaarbankboekje en mijn ouders ook wel denk ik, dat weet ik niet eens maar mijn vader kreeg gewoon zoals toen gebruikelijk was zijn geld cash in handen in zijn loonzakje.
Toen ik op de middelbare school het onderdeel giro te behandelen kregen vond ik dat geweldig. Het had voor mij iets magisch dat je met kaarten kon betalen. We kregen een setje met allemaal verschillende soorten kaarten die destijds in gebruik waren. Zoals een stortingskaart waarmee je rechtstreeks op iemand zijn rekening kon storten. Een overschrijvingskaart, een postwissel, een postincasso, een stortingskaart waarmee je geld op je eigen rekening kon storten, een speciale stortingskaart voor als je belasting moest betalen. De enveloppen, gele en roze op de enveloppen lees ik nog bij welke gironummers welke enveloppen gebruikt moesten worden. Boven de 600.000 gele naar Arnhem en er onder roze enveloppen die naar ’s Gravenhage gingen.  Ik vond het ontzettend leuk om met die kaarten aan de slag te gaan en fictieve bedragen over te maken. Een van de vaste fictieve namen op die kaarten was dus de heer Th G Lucassen in Loowoude.
En ik wilde ook zo’n rekening hebben maar daar was geen sprake van op school, waar moest ik die nou voor hebben. Dus die kwam er niet van.
Uit het feit dat ik dat schrift van handelskennis nog bewaard heb blijkt wel hoe leuk ik dat vond. Want ik heb ongeveer een klein doosje met schoolspullen bewaard van de middelbare school en dit zat er in dus..
Bij mijn eerste werkgever kreeg ik ook nog een loonzakje, maar toen ik na een jaar bij de gemeente ging werken was een van de eerste dingen die ze me vroegen wat mijn bank/giro rekening was. Dus vol trots opende ik een rekening bij de giro natuurlijk bij de giro, daar had ik iets mee. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik mijn eerste afschrift kreeg met het bedrag dat ik er op gestort had om het te openen. En zeker toen mijn eerste salaris daarop gestort was hing ik nog net mijn afschrift niet boven mijn bed maar stopte het natuurlijk gewoon netjes in een mapje.Pas een of twee jaar geleden heb ik de hele doos met afschriften die ik bewaard had vanaf mijn eerste rekening door de papiervernietiger gehaald. Of ik mijn allereerste afschrift nog bewaard heb weet ik eigenlijk niet meer maar goede kans dat ik hem nog gewoon een keer ergens tegen kom.
Later met onze winkel kwamen er natuurlijk nog andere rekeningen bij en het was regelmatig vogelen tussen de verschillende rekeningen in. Ik heb dat altijd leuk werk gevonden en nog steeds hoor al is het schrijven van die kaarten natuurlijk verleden tijd voor mij en worden de meeste vaste lasten automatisch afgeschreven. Ik ben namelijk iemand die graag de nieuwe ontwikkelingen zoals telebankieren, pinnen gevolgd heb. Het enige waar ik nog niet warm voor loop is het contactloos pinnen. Daar vind ik nog te veel haken en ogen aan zitten voor mijn gevoel om dat als echt veilig te voelen.Dus daar ga ik voorlopig nog niet aan beginnen.
Toen ik ging scheiden hadden we twee bankrekeningen want ook de giro was inmiddels ING bank geworden. Iets wat me eigenlijk wel aan het hart ging mijn eigen girorekening verdween dus gewoon zonder dat mij dat gevraagd werd. Ik koos natuurlijk voor mijn oude giro rekening en mijn ex zette de andere rekening op zijn naam.
Ik vind het nog steeds handig nu met mijn app op de telefoon. Altijd meteen weten of er genoeg geld op mijn rekening staat. Het snel over kunnen boeken van spaar op gewone rekening. Ook wel verleidelijk maar wat dat betreft ben ik gewoon heel zeker van mezelf en zal niets uitgeven wat ik niet heb. Heb ook geen mogelijkheid om rood te staan op mijn rekeningen, meteen er af gegooid.
Vanaf mijn eerste girorekening tot nu heeft de manier van bankieren een enorme vlucht genomen. Van vroeger een keer per maand alle betalingen gaan zitten doen tot nu waarbij alles automatisch wordt afgeschreven of via de app zo meteen kan betalen of dingen vooraf vast kan zetten. In al die jaren heb ik maar een keer per ongeluk 50 euro op een verkeerde rekening gestort door op het verkeerde adres te klikken en dat had ik niet in de gaten. Ik kreeg het netjes teruggestort toen ik gebeld had. Ik ben ook echt een pinner en soms heb ik echt maar een paar euro in mijn portemonnee. Hoewel na een keer dat mijn pasje het niet deed en ik alle boodschappen terug moest zetten ik als reserve wel wat cash geld bij me heb. Had toen maar voor 11 euro boodschappen gedaan en dat had ik echt niet cash in mijn portemonnee en dat voelde toch wel een beetje lullig aan.
Ik weet het pasjes kunnen gestolen worden geskimd worden maar ook contant geld kan gestolen worden dan ben je het zeker kwijt.Vroeger werden de betaalcheques die je destijds kreeg ook vaak uit brievenbussen gestolen. Mijn vriendin haar pasje was ook geskimd en zij kreeg haar geld netjes terug van de bank.
Oppassen zal je dus in alle gevallen moeten blijven doen. De magie van vroeger is natuurlijk wel wat verdwenen alleen met het lezen van dat schrift kwam het weer even terug.
Een paar grappige dingen die ik tegenkwam in het schrift. Ik gebruik heel vaak als straatnaam Dorpsstraat waar ik later ging werken. Kwam ergens Kalverstraat 10 tegen een adres dat ik jaren later kreeg. Ik betaalde zogenaamd een abonnement op muziek expres 2e kwartaal 500,00. Haha nou denk dat er dan niet veel abonnementen verkocht zouden worden als het zo duur was geweest. Grappige dingen ook dat er regelmatig stond dat de giro kosteloos was…… Tijden veranderen

De dames van de Rabobank….

INgbankGisteren ging ik het kleine geld afstorten van het kinderwerk bij de Rabobank, in ons dorp kan dat niet meer daar is het kantoor gesloten dus ik ga daarvoor naar Krimpen. Had het geprobeerd op het dorp waar nog een ING onderdeel is maar daar kon ik alleen papiergeld storten. Nu is dat voor mij niet zo erg, ik kom daar meer dan regelmatig.
Ik gooi het geld in de machine waaronder veel 5 centen (heet dat nog steeds stuivers??)  en de vorige keer liep dat apparaat daar helemaal op vast en nu had ik ook nog centen en twee centen die iemand blijkbaar kwijt moest en dacht, hé Huttendorp daar kunnen we ze mooi kwijt. En wonder boven wonder de machine “pakt” ze allemaal en er komt zelfs niets terug.
Als ik de papieren op sta te ruimen komt er een dame van de Rabobank naar me toe.  Ik ken haar, zij was een van de vaste gezichten jaren bij onze Rabobank. Iemand die haar klanten kende, situaties van mensen kenden. Wist wie er soms wel eens hulp nodig had. Iemand waar je echt wat aan had en bovendien nog een heel aardig en sympathiek mens.
Ze begroet me met “hé Anneke hoe gaat het, ben je lekker op de fiets” en zo raken we even met elkaar in gesprek. Ondanks dat ik haar niet zo veel meer zie, wat kom je nu eigenlijk nog bij de bank nu praktisch alles digitaal geregeld kan worden, weet ze nog veel van me af. Vraagt of ik mijn draai al weer gevonden heb nadat ik mijn werk kwijtraakte.
Ik vraag op mijn beurt aan haar of zij de ontslagrondes goed doorgekomen is. Ik ga er van uit van wel omdat ze daar nog loopt. Omdat ik ook voor de krant nog wel regelmatig mensen van de bank tegenkom weet ik dat er aardig wat gedumpt zijn ook en zeker van de mensen die al wat ouder zijn.
Ze vertelt dat ze ook ontslagen is bij een van die rondes. Ze werkte al 28 jaar bij de Rabobank en was dus ook een van diegene die er uitgewipt werd.
Zij was iemand die altijd aan de service balie werkte en dat onderdeel is blijkbaar overgenomen door een ander bedrijf, daar had ze gesolliciteerd en aangenomen.
Nu doet ze dus gewoon weer hetzelfde werk Rabomaar dan bij een ander bedrijf. Toch raar eigenlijk vind ik het altijd dat zulke dingen dan zomaar mogen. Ik zag dat bij mijn eigen werk ook, mensen worden ontslagen en daarvoor mogen dan wel weer andere mensen aangenomen worden. Dat voelt als heel onrechtvaardig.
Ze vertelt wel dat ze blij is dat ze nu af is van al die scholingen die ze moesten doen, allerlei certificaten telkens halen om commercieel up to date te zijn.
Voor dit werk, de service verlening is dat niet meer nodig. Zelf was ze een tijdje ziek geweest en nu ging het weer goed maar ze besefte toen wel dat er ook andere dingen belangrijk zijn en dat ze daar nu meer tijd voor heeft.
Voor haar heeft het dus goed uitgepakt, vanmiddag sprak ik een andere collega van haar, ook bijna 30 jaar bij de Rabobank gewerkt en ontslagen.
Ze vertelt dat ze overal gevraagd wordt om vrijwilligers werk te doen en dat doet ze ook wel, zoals bij de wandelclub die ze samen met een aantal mensen heeft opgericht. Maar toch zegt ze haar werk wel te missen. En als dan een andere collega haar nieuwe club een cheque komt brengen uit het stimuleringsfonds voelt dat toch wel even dubbel aan. Zij was iemand die dat werk altijd deed.
Tja de banken zijn praktisch verdwenen uit de dorpen, bij ons heb je alleen nog een regiobank die nog een beetje op het ouderwetse principe is geschoeid. De rest van de
banken zijn allemaal verdwenen.
Ook al zijn er speciale senioren adviseurs gekomen die desgewenst ook bij mensen thuis komen tregiobankoch is het er zeker voor de oudere mensen niet gemakkelijker op geworden.
Alles is veel zakelijker geworden, commerciëler en zo’n persoonlijk contact zoals ik gisteren had met die medewerkster komt eigenlijk nooit meer voor en dat is toch best jammer.

 

Die borrel is verdiend……

Vannacht slecht geslapen, het was ontzettend warm op mijn slaapkamer en op zich heb ik daar nooit zoveel moeite mee maar vannacht dacht ik, ik hou het raam open terwijl ik normaliter met dichte ramen slaap.
Al zetten ze een schijnwerper op mijn bed ik slaap gewoon maar ik kan slecht tegen geluid en als mijn raam open staat komen er echt veel geluiden binnen. Het is dat ik te lui ben om uit mijn bed te stappen maar als om een uur of 5 de vrachtwagens al gaan rijden op het industrieterrein heb ik al spijt dat ik mijn raam open gehouden heb. Wat een herrie. Om 4 uur appt mijn zoon dat hij gaat rijden naar Italië pff. Lief hoor maar 4 uur jongen, ik sliep net. Als om zo half 7 het buurmeisje vertrekt en nog wat roept naar haar moeder lijkt het alsof ze naast me staat in de slaapkamer. En tot overmaat van ramp zijn ze momenteel bezig met onze straat om het laatste stukje renovatie van het centrum af te ronden. Alles draagt bij mij niet bij aan een goede nachtrust.
Ga er dan maar vroeg uit om te gaan werken en daarna heerlijk fietsen. Het is minder warm en aangenaam om te fietsen. Ga even kijken bij het kijkscherm van de Eendenkooi. Een fotovriend zit daar regelmatig om de ijsvogel te fotograferen of te filmen. Je moet ook eens gaan Anneke zei hij van de week toen hij in zijn auto langs kwam rijden. Maar hij heeft veel meer geduld dan ik en gaat er gerust uren zitten. Neemt een trap mee om het goed te kunnen zien en daar heb ik gewoon geen zin in, althans niet achter zo’n kijkscherm. Een uur in het gras zitten om wat vlinders te fotograferen heb ik geen moeite mee. En dat heb ik ook gedaan op de terugweg. Was eigenlijk op zoek naar de vuurvlinder maar nog niet gevonden maar wel een zandoogjes, libelles, spin en een mooi kevertje.
Ga lekker eten bij de Hema, nog wat boodschappen doen naar huis. Ergens zit al in mijn achterhoofd om dat stukje bestrating naast mijn schuur zelf te gaan doen. Zoonlief zit nu toch in Italië haha en kan me niet tegenhouden. Hij zou het nog steeds doen maar heeft het de laatste weken onwijs druk gehad met zijn werk, inmiddels is zijn 20 uren contract omgezet in een 40 uren contract en daar is ie heel blij mee. Ze hebben een huis gekocht en zijn bezig met de financiering, als dat lukt gaan ze dus verhuizen. Dus die heeft als ie terug komt van vakantie genoeg te doen. En zo naast de blokhut waar niemand ooit komt behalve ik komt het ook niet zo krap.
Maar als ik thuis kom vanmiddag ben ik versleten, ga even op de bank liggen en val gewoon twee uren als een blok in slaap.
Geen zin om te koken en heb nog een pak groentesoep ooit gewonnen met kaarten met een stokbroodje er bij. De soep smaakt walgelijk als je zelfgemaakte verse groentesoep gewend ben maar ik doe het er maar mee.


Half 7 denk ik, even vast wat opruimen van de stenen die nog naast de blokhut liggen. Het zijn zware stukken die weg moeten en dan gaan mijn radertjes draaien. Ik weet dat ik nog een aantal wieltjes heb liggen in mijn duizend dingen doosje en inderdaad ik vind er vier, ik schroef ze onder een plankje en voilá daar is mijn werkplankje en in een zucht en een scheet zoals het spreekwoord geloof ik luidt zijn de zware stukken steen weggereden. Zal ik, ja natuurlijk ik ga gewoon beginnen met het betegelen van het stukje naast de schuur. Denk als ik een paar dagen een stukje doe is het ook klaar, mezelf voor de gek houdend want ik weet hoe ik ben. Als ik begin ga ik ook door en dat doe ik dus ook. Het is gewoon prachtig weer om dat te doen vanavond. Niet te warm en om 10 uur ben ik klaar eindelijk. Ben wel benieuwd hoe de laatste stenen liggen want toen was het wel bijna donker. Heb best goed nagedacht hoe ik moet betegelen, en hoe ik de straat af moet laten lopen zodat het water goed af kan lopen. Dit is echt mijn ding, ik vind dat zo leuk om te doen. wijnMorgen maar mijn zoon appen dat hij een klusje minder heeft haha. Ze zijn goed gearriveerd op hun tussenstop en morgen gaan ze verder naar hun vakantiebestemming ergens in Italië. Qua weer hadden ze ook wel hier kunnen blijven.
Straks al het zand even afspoelen, nu even een wit wijntje genomen en die borrel vind ik zelf heb ik meer dan verdiend.

Papier te veel……

IMG_0953 (Small)Ken je dat, die dingen die altijd blijven liggen van het komt morgen wel, die ik in dat geval dan op mijn to do lijstje plaatst waarbij wel nieuwe dingen komen maar die dingen blijven er altijd nog opstaan.
Dat had ik met een aantal zaken en vanmorgen had ik opeens de geest, het was best meteen al warm dus alles open gezet, niet dat het veel uitmaakte maar goed meteen begonnen met mijn lijstje af te werken.
Beginnen met de belastingaangifte van mijn moeder, moest ik nog steeds doen, een papieren versie en pff vond dat zo’n gedoe. Waarom moet dat nu opeens via een heel boekwerk dat ik gekregen had en kan het gewoon niet digitaal.  IMG_0954 (Small)Wat een verspilling van papier eigenlijk best wel.
Denk een boekwerk van zo’n 20 bladzijde en daarbij nog een een dikker exemplaar erbij met toelichting. Snap wel een beetje waarom het denk ik niet digitaal kan omdat het jaar 2016 natuurlijk nog niet afgesloten kan worden maar toch…..lastig vond ik het wel.
Je moet echt alles doorlezen en uiteindelijk hou ik 5 bladzijden over waar ik in totaal zo’n 10 getallen ongeveer moet invullen, dat was het. En de rest wordt gewoon weer weggegooid. Meteen de map uitgezocht van papieren die weg mogen en bewaard moeten worden nog.
Maar goed 1 ding geschrapt van mijn lijstje, daarna de gemeente bellen. Ik werk freelance en de gemeente vult dat aan maar ik moet over dat freelance werk nog wel belasting betalen dus en daar had de gemeente geen rekening mee gehouden. Even een afspraak gemaakt om het door te nemen
met de desbetreffende ambtenaar.
Nog naar de belastingdienst gebeld over mijn toeslagen, moet ik ook nog een herberekening van krijgen. Ik hoorde al van veel mensen dat ze de definitieve afrekening hadden gehad maar ik nog steeds niet. Nou moet ik terugkrijgen en die ik gehoord hadden moesten terugbetalen, misschien dat het scheelt.
Allebei spaarpotjes zal ik maar zeggen maar wil ze wel graag innen een keer.
Nog een brief over pensioenen afgehandeld en ik heb zo de geest dat ik meteen de dingen van het kinderwerk maar afrond.
Mijn to do lijstje is helemaal leeg, wat een luxe en het geeft me ook wel een heel goed gevoel moet ik zeggen. Eindelijk eens afgewerkt alles.
Vanavond komen zoon en zijn lief eten lekker buiten inimages de tuin morgen gaan ze op vakantie, warm om te rijden maar ze gaan vroeg weg.
Nog naar een bijeenkomst voor de krant waar ik helemaal geen zin in had met dit weer maar die onverwacht heel interessant en best gezellig ook was. Met heel wat mensen nog zitten praten. Het is nog steeds warm in huis,afkoelen doet het niet hard. Beetje laat gekomen maar toch nog echt zomer………

Fietsen, varen en terrasjes

Tja met zulk mooi wat kan je dan anders doen dan het water opzoeken of althans langs het water gaan fietsen en heb mezelf gewoon een vakantiedag gegeven en ben samen met mijn zus lekker gaan fietsen.


Al vroeg op stap gegaan en de waterbus naar Ridderkerk genomen en daarvandaan via Hendrik Ido Ambacht naar Papendrecht gaan fietsen. Het eerste stuk langs een rijksweg maar het laatste stuk langs de dijk via een natuurgebied was mooi om te fietsen via de brug over de Noord.
Het was ontzettend druk, die waterbussen zijn echt geliefd bij fietsers ook vooral om leuke tochten te kunnen maken. Op Papendrecht even gaan lunchen op een terrasje en daarna weer verder gaan varen. Eerst naar Dordrecht en daar moesten we een andere waterbus nemen naar Alblasserdam. Op Alblasserdam was het weer tijd voor een terrasje natuurlijk, uitkijkend over het water is dat goed vol te houden.
Zelf wil ik altijd graag via Kinderdijk fietsen, ik vind het gewoon zo mooi daar langs de molens, mooier dan het laatste stukje over de dijk. Zussie heeft het er niet zo op de drukte maar oké ze ging toch mee. En zo onwijs druk was het helemaal niet bij de molens, heb dat wel anders meegemaakt.
Daar in Kinderdijk opnieuw een terrasje opgezocht want tenslotte moet er ook aan de waterhuishouding gewerkt worden.
Het laatste stukje de pont en via de dijk weer naar mijn eigen dorpje gaan fietsen.  Niet eens zo heel lange route, had ongeveer zo’n 30 km gefietst dus dat viel nog best mee.
Het voelde voor ons allebei al een beetje aan alsof we al op vakantie waren. En het mooie zonder route uit te draaien en daar hadden we echt nog nooit gefietst waren we in een keer goed gereden. Dat was al een wonder op zich eigenlijk voor twee van die “wieweetdewegklunzen”. Voor herhaling vatbaar zo’n tochtje aan de andere kant van de rivier.


Vanavond kwam mijn vriendin met haar man, we konden lekker nog in de tuin zitten. Ze zijn net terug van 4 weken camping en brengen altijd hun gasbussen bij mij in de schuur omdat ze deze in hun appartement niet mogen bewaren.
Als ik even later een asbak ga pakken voor mijn rokende vriendin ruik ik in de schuur een sterke gaslucht. Mijn vriendin wil naar binnen lopen maar ik zeg wacht maar ff met die brandende sigaret. Haar man kijkt en ziet dat de koppeling die er nog opzit niet goed afgesloten is. Er afgehaald en opnieuw vergrendeld. Even alles open gezet om de lucht er uit te krijgen. Want ik zat niet echt te wachten op een vuurwerk in de vorm van een blokhut die ontploft aan het einde van zo’n mooie zonnige zomerdag.