Een ongeluk komt nooit alleen

In juli 2014 werd mijn broer geopereerd aan zijn aorta, een zware operatie en zijn hele aorta werd vervangen. Sinds die tijd heeft ie al aardig wat ziekenhuizen van binnen gezien, operatie aan zijn stembanden twee keer, onderzoeken, controles. Zijn agenda was er goed gevuld mee.
Een paar weken geleden heeft ie weer een nacht in het ziekenhuis gelegen omdat hij weer klachten had. Niets gevonden weer door de scan, hij bleef ook steeds zo moe en het bleek dat zijn aorta lekte.  Dus willen ze proberen dit op te lossen met het plaatsen van stents. Zou dat niet lukken opnieuw opereren.
Hij kreeg bericht en morgen wordt hij opgenomen en woensdag geopereerd.
Heel egoïstisch waren zus en ik blij dat het deze week al kon want aanstaande maandag gaan wij een weekje op vakantie en dat is hij weer thuis en zouden we toch op bezoek kunnen gaan en hopelijk weten dat alles weer goed is.
Mijn broer en schoonzusje zijn samen, ze hebben geen kinderen en ook niet echt een groot sociaal netwerk dus als dan twee zussen tegelijk op vakantie gaan is dat  ook wel een gemis natuurlijk.
Vanmorgen werd ik opgebeld door mijn broer, zijn stem klonk paniekerig. Zijn vrouw, mijn schoonzusje,  heeft een ongeluk gehad. Ze hadden haar gevonden onder aan de dijk waar ze vanaf gereden was met haar fiets en de politie kwam het bij hem thuis vertellen. Wat zal ie geschrokken zijn.
Ik ga met haar naar het ziekenhuis, zei hij, je hoort het verder wel, ze denken dat ze haar arm gebroken heeft en een flinke hoofdwond, ze weet niet hoe het gebeurd is maar is wel bij kennis.
Ik vroeg of ik nog wat kon doen maar op dat ogenblik niet. Ik was best geschrokken, mijn schoonzusje heeft volgens mij nog nooit wat gemankeerd behalve de gebruikelijke griepjes of kleine dingen die ieder mens wel eens heeft. En ze zijn ook zo’n twee-eenheid die twee.
Vanmiddag belde hij op. Het viel best erg tegen. Ze heeft haar arm op twee plaatsen gebroken, acht gebroken ribben, gebroken sleutelbeen, gescheurde of gebroken nekwervel dat konden ze nog niet goed zien op de foto’s en  5 hechtingen in haar hoofd. En ze gaan onderzoeken wat er eventueel gebeurd is of ze een black out heeft gehad of iets anders waardoor ze van de dijk gereden is.
Daar is ze wel even klaar mee.
Mijn broer was nog wel zo bijdehand om te vragen of ze naar hetzelfde ziekenhuis kon waar hij morgen wordt opgenomen. Dus morgen liggen ze daar samen in hetzelfde ziekenhuis.
Wat een toestand zeg.
Mijn zus ging hem weer ophalen uit het ziekenhuis want hij was meegereden met de ambulance. Morgen ga ik op bezoek en zo gaan we het maar afwisselen om en om.
Mijn schoonzusje ligt op de medium care en heeft veel pijn, dat is ook wel logisch met zulke verwondingen dus. Hoe lang ze zal moeten blijven, geen idee, net hoe het zal gaan met haar en wat ze zullen vinden denk ik.
En van mijn broer weet ik het ook niet, als ze stents zetten is ie wel vrij snel weer thuis, zelf dacht hij twee dagen of zo.
Het is nog een week voordat we op vakantie gaan dus we kijken even aan hoe de dingen zullen ontwikkelen en dan neem ik een beslissing of ik wel of niet op vakantie ga. Soms zijn er dingen belangrijker dan vakantie natuurlijk. Al zag ik er wel heel erg naar uit een weekje weg.