Het rode potlood..

Idownload-1k werk al bijna 20 jaar voor de krant, in het begin vond ik het onwijs spannend om mijn eigen verhalen te lezen in de krant. Me eigenlijk niet bewust dat ook heel veel andere mensen die verhalen lazen.
Regelmatig krijg ik reacties, gelukkig de meeste positief maar ik heb ook wel een paar artikelen afgeleverd dat ik niet goed in het verhaal zat die negatieve reacties opleverden en waarvan ik achteraf dacht helemaal terecht.
Nog steeds ben ik me er niet zo bewust van dat veel mensen het lezen wat ik schrijf, denk dat het ook wel het beste is.
Natuurlijk heb ik ook in de loop der jaren aardig wat ervaring opgedaan, is het internet een mooie aanvullende informatiebron als ik bijvoorbeeld artikelen over bedrijven of instanties schrijf.
Een paar weken geleden toen ik nog helemaal niet ergens heen kon vanwege mijn arm  kreeg ik van een collega journalist (al noem ik mezelf echt nooit zo hoor, een veel te dure naam voor iemand die gewoon wat stukjes schrijft in een regiokrant) zijn artikel over een bedrijf. Met de aantekening om het niet letterlijk over te nemen en dat snapte ik ook wel.
Ik vond het echt een sport om met zijn verhaal er een heel ander verhaal van te maken waarbij natuurlijk wel de feiten gebruikt werden en dat lukte helemaal.
Het lastigste vind ik nog als mensen vragen of ze van te voren het artikel mogen lezen, het lijkt wel of er dan een soort verlamming of vrees voor het rode potlood ontstaat die gewoon van invloed is op mijn schrijven. Het lijkt wel of die artikelen altijd “stijver” en formeler zijn dan ik normaal schrijf.
Afgelopen week had ik ook weer zo’n aanvraag. Donderdag had ik nog een telefonisch onderhoud met deze bedrijfsleider en was zelf bij de opening van de zaak geweest.
En toch stelde ik het maar steeds uit om het verhaal te schrijven, heel stom want vrijdag had ik tijd zat om het wel te doen. Maar het werd vanmiddag pas om 2 downloaduur. En dan moet ik echt mezelf ook nog streng toespreken want anders had ik het misschien vanavond pas gedaan. Maar goed die man moest wel de gelegenheid krijgen natuurlijk om het even door te lezen.
Vanavond kreeg ik zijn reactie terug met de opmerking dat hij het een prima verhaal vond. Geen rode strepen. Een aanvulling die hij er nog graag bij wilde hebben, daar kon ik mee leven haha.
Het rode potlood gevoel, ik raak het gewoon niet kwijt.