Het kissie van Keessie

downloadVandaag is het Allerzielen, een van oorsprong katholieke traditie om dierbare te herdenken, een kaarsje voor hen aan te steken of bloemen op het kerkhof brengen. Maar ook bij niet katholieken zijn er steeds meer mensen die op deze dag even stilstaan bij dierbaren die overleden zijn.
Soms ben ik wel eens jaloers op mensen die zo openlijk over hun gevoelens kunnen schrijven, vertellen er voor uit komen dat ze verdriet hebben, iemand missen. Ik heb dat helemaal niet en niet dat ik me er voor schaam of zo maar op een of andere manier heb ik moeite om verdriet met andere mensen te delen. Zal ook wel liggen aan de cultuur waarin in opgegroeid ben, zo van als je er niet over praat dan gaat het vanzelf weer over. Ga maar lekker weer aan de slag dan slijt het vanzelf wel. Zelfs over mijn overleden dochtertje werd zelden of nooit gepraat.
Natuurlijk wel met de vader van ons kind, wij hadden het heel vaak over haar maar daarbuiten heel weinig. En ik ben ook geen kerkhof bezoeker, alleen zo nu en dan om de steen schoon te maken. Ik vind er niets.
Pas toen ik alleen kwam te staan ben ik gaan praten over mijn dochters met andere mensen en ik moet zeggen de allereerste keer dat iemand op haar verjaardag een mailtje stuurde staat me nu nog bij. Ik vond dat zo ontzettend mooi en ontroerend dat ik in tranen uitbarstte.
En achteraf gezien vind ik het eigenlijk heel gek dat nooit iemand van mijn familieleden dat ooit gedaan heeft voor die tijd. Zowel van mijn ex man zijn kant als van mijn kant. Het verdriet bleef altijd van ons samen. Alleen mijn moeder de laatste jaren van haar leven toen ze wel over dit soort dingen ging praten.
Na het overlijden van mijn broer Kees al weer meer dan 5 jaar geleden inmiddels praat ik nog wel regelmatig over hem. Vaak op momenten die herinneringen bij me oproepen. Het hoeft niet beslist een verjaardag of overlijdensdag te zijn of zo. Hetzelfde eigenlijk met mijn moeder, vooral de laatste weken mis ik haar meer dan de eerste maanden en toen ik dat tegen mijn zus zei vertelde zij dat ze precies hetzelfde had. Gewoon het gevoel er even naar toe te gaan, even een praatje, een knuffel, ze waardeerde dat zo de laatste jaren en was zo blij als we kwamen.
Momenteel ben ik thuis bezig met de tuin winterklaar te maken, dat deed ik ook altijd bij mijn moeder, de laatste vijf jaar hield ik haar tuin bij. De tuin die de grote passie van mijn broer was en ik denk ik mede daardoor hem zo goed mogelijk onderhield en er voor zorgde dat hij er mooi uit zag. Natuurlijk kon ik er niet zoveel aandacht aan geven zoals hij dat altijd deed maar als ik daar aan het werk was voelde ik me zo met hem verbonden.
Veel planten kochten we samen als we naar bloemenmarkten gingen en als ik er was, was er standaard met hem een rondje tuin om alles te bekijken.
Dus het afscheid van mijn moeders huis was niet alleen het afscheid van mijn moeder maar ook van de grote liefde van mijn broer de tuin.
Mijn broer was timmerman en zoals alle timmermannen in die tijd had hij een gereedschapskist zo’n ouderwetse houten, waarin zijn gereedschap zat dat hij meenam op een klus. Na zijn overlijden is die kist met gereedschap bij mijn oudste broer terecht gekomen.
Niet dat hij het nodig had, hij heeft zelf heel veel gereedschap, maar omdat op dat moment niemand die kist hoefde/wilde hebben en hij hem niet weg wilde doen.
Toen zo’n half jaar geleden mijn zoon begon met het kijken naar een eigen huis zei mijn broer dat wanneer hij een eigen huis zou krijgen hij de gereedschapskist van Kees zou krijgen. En aanstaande vrijdag krijgen ze de sleutel van hun nieuwe woning.
houten-gereedschapskistIk vond dat een mooi idee moet ik zeggen en vorige week zijn Peter en ik samen naar mijn broer gegaan om de kist op te halen. Dat zijn voor mij toch dan wel de emotionele momenten, ontroering en ook het gevoel dat Kees  dat ook zo gewild zou hebben. Ook zo mooi van mijn oudste broer dat hij zo het gereedschap waar Kees altijd mee werkte doorgeeft en het opnieuw gebruikt gaat worden. (Jeetje, het plaatje van de kist die ik opzocht op internet lijkt eigenlijk best veel op een doodskist maar hij zag er wel zo uit dus plaats hem toch maar, past ook wel bij dit onderwerp ;).
Zo is dit blogje op deze Allerzielen toch een herinneringsdag geworden. Blij zijn dat ze er geweest zijn en de mooie herinneringen bewaren. Herinneringen aan mijn vader en moeder, mijn broer Kees, mijn zwagers Henk en Ep en mijn dochters  Angela, Hannah en Sanne in mijn naaste familie. Dat worden heel wat kaarsjes denkt de nuchtere Anneke dan meteen dus voor hen allen steek ik één kaars aan…..dat verdienen ze……