Het kissie van Keessie

downloadVandaag is het Allerzielen, een van oorsprong katholieke traditie om dierbare te herdenken, een kaarsje voor hen aan te steken of bloemen op het kerkhof brengen. Maar ook bij niet katholieken zijn er steeds meer mensen die op deze dag even stilstaan bij dierbaren die overleden zijn.
Soms ben ik wel eens jaloers op mensen die zo openlijk over hun gevoelens kunnen schrijven, vertellen er voor uit komen dat ze verdriet hebben, iemand missen. Ik heb dat helemaal niet en niet dat ik me er voor schaam of zo maar op een of andere manier heb ik moeite om verdriet met andere mensen te delen. Zal ook wel liggen aan de cultuur waarin in opgegroeid ben, zo van als je er niet over praat dan gaat het vanzelf weer over. Ga maar lekker weer aan de slag dan slijt het vanzelf wel. Zelfs over mijn overleden dochtertje werd zelden of nooit gepraat.
Natuurlijk wel met de vader van ons kind, wij hadden het heel vaak over haar maar daarbuiten heel weinig. En ik ben ook geen kerkhof bezoeker, alleen zo nu en dan om de steen schoon te maken. Ik vind er niets.
Pas toen ik alleen kwam te staan ben ik gaan praten over mijn dochters met andere mensen en ik moet zeggen de allereerste keer dat iemand op haar verjaardag een mailtje stuurde staat me nu nog bij. Ik vond dat zo ontzettend mooi en ontroerend dat ik in tranen uitbarstte.
En achteraf gezien vind ik het eigenlijk heel gek dat nooit iemand van mijn familieleden dat ooit gedaan heeft voor die tijd. Zowel van mijn ex man zijn kant als van mijn kant. Het verdriet bleef altijd van ons samen. Alleen mijn moeder de laatste jaren van haar leven toen ze wel over dit soort dingen ging praten.
Na het overlijden van mijn broer Kees al weer meer dan 5 jaar geleden inmiddels praat ik nog wel regelmatig over hem. Vaak op momenten die herinneringen bij me oproepen. Het hoeft niet beslist een verjaardag of overlijdensdag te zijn of zo. Hetzelfde eigenlijk met mijn moeder, vooral de laatste weken mis ik haar meer dan de eerste maanden en toen ik dat tegen mijn zus zei vertelde zij dat ze precies hetzelfde had. Gewoon het gevoel er even naar toe te gaan, even een praatje, een knuffel, ze waardeerde dat zo de laatste jaren en was zo blij als we kwamen.
Momenteel ben ik thuis bezig met de tuin winterklaar te maken, dat deed ik ook altijd bij mijn moeder, de laatste vijf jaar hield ik haar tuin bij. De tuin die de grote passie van mijn broer was en ik denk ik mede daardoor hem zo goed mogelijk onderhield en er voor zorgde dat hij er mooi uit zag. Natuurlijk kon ik er niet zoveel aandacht aan geven zoals hij dat altijd deed maar als ik daar aan het werk was voelde ik me zo met hem verbonden.
Veel planten kochten we samen als we naar bloemenmarkten gingen en als ik er was, was er standaard met hem een rondje tuin om alles te bekijken.
Dus het afscheid van mijn moeders huis was niet alleen het afscheid van mijn moeder maar ook van de grote liefde van mijn broer de tuin.
Mijn broer was timmerman en zoals alle timmermannen in die tijd had hij een gereedschapskist zo’n ouderwetse houten, waarin zijn gereedschap zat dat hij meenam op een klus. Na zijn overlijden is die kist met gereedschap bij mijn oudste broer terecht gekomen.
Niet dat hij het nodig had, hij heeft zelf heel veel gereedschap, maar omdat op dat moment niemand die kist hoefde/wilde hebben en hij hem niet weg wilde doen.
Toen zo’n half jaar geleden mijn zoon begon met het kijken naar een eigen huis zei mijn broer dat wanneer hij een eigen huis zou krijgen hij de gereedschapskist van Kees zou krijgen. En aanstaande vrijdag krijgen ze de sleutel van hun nieuwe woning.
houten-gereedschapskistIk vond dat een mooi idee moet ik zeggen en vorige week zijn Peter en ik samen naar mijn broer gegaan om de kist op te halen. Dat zijn voor mij toch dan wel de emotionele momenten, ontroering en ook het gevoel dat Kees  dat ook zo gewild zou hebben. Ook zo mooi van mijn oudste broer dat hij zo het gereedschap waar Kees altijd mee werkte doorgeeft en het opnieuw gebruikt gaat worden. (Jeetje, het plaatje van de kist die ik opzocht op internet lijkt eigenlijk best veel op een doodskist maar hij zag er wel zo uit dus plaats hem toch maar, past ook wel bij dit onderwerp😉.
Zo is dit blogje op deze Allerzielen toch een herinneringsdag geworden. Blij zijn dat ze er geweest zijn en de mooie herinneringen bewaren. Herinneringen aan mijn vader en moeder, mijn broer Kees, mijn zwagers Henk en Ep en mijn dochters  Angela, Hannah en Sanne in mijn naaste familie. Dat worden heel wat kaarsjes denkt de nuchtere Anneke dan meteen dus voor hen allen steek ik één kaars aan…..dat verdienen ze……

Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Familie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Het kissie van Keessie

  1. Neeltje zegt:

    Dan heb ik hier een prachtig gedichtje voor je dat Jochem Myer schreef naar aanleiding van een ontmoeting. Het stond vandaag op facebook. Een gedichtje waaruitvspreekt dat we zo snel mogelijk gewoon willen doen. Net doen of je haar of je hem niet mist. En jammer dat er niet gesproken werd over zoiets ingrijpends.

    k kom op Texel vaak een oudere man met een hond tegen.
    Bij de zee staat hij altijd stil. Hij pakt uit zijn jas een verfrommelde plastic tas en gaat er op zitten. Dan doet hij zijn hand boven zijn ogen en tuurt hij roerloos naar de zee. Een kwartier later loopt hij met z’n hond naar z’n auto en rijdt dan weer weg. Ik ben nieuwsgierig. Ik wil dan meteen weten wat het verhaal van zo’n man is. Ik hoorde laatst van een Texelaar dat zijn vrouw ernstig ziek was en veel te vroeg is overleden.
    Het inspireerde me tot dit gedichtje.

    Weduwnaar

    Ik ga zo naar de stad
    over de markt heen struinen
    een kopje koffie drinken
    bij ons tentje in de duinen
    dan wat kruiswoordpuzzels maken
    om mijn geheugen op te frissen

    en
    ik ga proberen
    je niet te missen
    ik ga proberen
    je niet te missen.

    Vanavond pak ik de auto
    ga ik even terug naar het strand
    lekker de hond uitlaten
    met de wind praten
    speuren naar zeehonden
    of misschien wel bruinvissen

    en
    ik ga proberen
    je niet te missen
    ik ga proberen
    je niet te missen

    Maar maak je geen zorgen
    Want morgen ga ik genieten
    van elke zonnestraal
    Van elk grappig verhaal
    Ik ga zelfs naar een feestje
    en als ik thuis kom
    ga ik een hele zak chips leeg eten
    en de tijd totaal vergeten
    en wijn drinken
    totdat ik alleen nog maar kan slissen
    En als ik dan wakker word

    ga ik proberen
    je niet te missen

    Oktober 2016, Jochem Myjer

  2. beaunino zegt:

    Wat heb je dit mooi geschreven. Ik herken dat wel, wat je schrijft over het meer missen van je moeder nu dan in de eerste maanden. En ook dat er zoveel méér bij komt kijken.
    Ook ik heb het gereedschap van mijn vader hier. Voor later voor de jongens. Hij voelt zo dichtbij als ik dat vasthoud.
    En van de tuin is natuurlijk ook heel erg herkenbaar.
    Maar een kind verliezen lijkt mij (is) het ergste wat er is…

    • gewoonanneke zegt:

      Ik denk dat verdriet beleving voor iedereen anders is. Er geen ergste is al was het verlies van mijn kind natuurlijk voor mij persoonlijk wel het allerergste wat me in mijn leven is over komen. Maar verdriet is niet te meten denk ik. Ieder beleeft het op zijn of haar eigen manier en dat is goed. Als je daarna maar weer verder kan zonder te vergeten en soms weer die scherpe pijn opeens…maar ook het leven weer mag leven met alle mooie dingen die er ook weer zijn. Genieten en lachen. En dat probeer ik wel.

  3. Marja zegt:

    Prachtig logje vol warmte. Fijn dat het kistje naar je zoon gaat.

  4. Lot zegt:

    Een heel mooi blogje en het gedicht wat Neeltje citeert is ontroerend.
    Ik ga steeds vaker de BK pan gebruiken waarin mijn vader zo lekker alles bakte. En de oude kwaliteitsscharen van mijn moeder liggen voor het grijpen.
    Ik denk dat het echt missen van mijn ouders pas is begonnen toen ik er wat aan gewend was dat ze er niet meer zijn en de administratieve zaken klaar waren.

    • gewoonanneke zegt:

      Dat heb ik nu dus ook. Alles is afgehandeld en opeens is het gemis er soms zomaar. Dat mag ook hoor natuurlijk. En ik gebruik ook nog dingen van mijn moeder haar naaidoos en nog wat dingen.

  5. Rietepietz zegt:

    O wat een prachtig log, en ook wel een béétje herkenbaar omdat ik ook niet makkelijk verdriet kan delen. Allerzielen ben ik niet mee opgegroeid en dat zegt me ook niet zoveel, ik gedenk op die momenten dat dierbaren in mijn gedachten opduiken en dát gebeurt natuurlijk regelmatig.
    Maar voor jou is het gemis van zóveel kinderen toch van een andere orde, dat een ouder overlijdt hoort bij het leven maar je kind verliezen…. afschuwelijk. Fijn dat er tegenwoordig wat meer erkenning is voor zo’n groot verdriet.

    • gewoonanneke zegt:

      Ik ben ook niet opgegroeid met Allerzielen. Maar een kaarsje zo nu en dan branden vind ik wel mooi. Kinderen verliezen is of je een stuk uit je lijf gerukt is. Dat zal nooit over gaan maar gelukkig is alles wel verzacht. Geniet ik echt volop van het leven, misschien nog wel meer. Van mijn zoon en schoondochter, de natuur, mijn tuin. Sinds kort mijn vriend. Tijd heelt alle wonden wordt er gezegd, denk niet dat dat zo is maar het verzacht het wel.

  6. Dat je je moeder nu meer mist snap ik! Ik had hetzelfde.. na een paar maanden. Ze is inmiddels al ruim 10 jaar geleden overleden, maar zoals je weet heb ik het nog steeds op sommige momenten. Mooi dat de gereedschapskist is doorgegeven en dat je zoon daar nu gebruik van gaat maken. Echt mooi!

  7. Kakel zegt:

    De katholieke kerk heeft het voorbeeld van de “heidenen” overgenomen om de doden te eren. Net zoals vroeger op 21 december de terugkeer van het licht gevierd werd, heeft de kerk daar de geboorte van Christus van gemaakt.
    Als iemand in je hart zit, sterft hij/zij niet. Maar je kind verliezen…dat zou niemand mogen overkomen…
    Lieve groet.

  8. minoesjka2 zegt:

    Ik vind het wel een mooie traditie, al ben ik er niet mee opgevoed. Ik heb er ook niet bij stil gestaan, maar nu tijdens het lezen van diverse blogjes over 1 november en gedenken, dwalen mijn gedachte af naar ieder die ik verloren ben………. het is goed om er even bij stil te staan, geeft me een warm gevoel. Wat ben ik toch rijk dat ik al die mensen kennen mocht.

  9. Een heel mooi blogje en wat een ontroerend gedicht van Jochem Myer.
    Ook ik steek op die dag een kaars aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s