Sprookjesachtig mooi

img_8897-2Vanmorgen na mijn werk stapte ik op mijn fiets en het leek wel of ik in een sprookjeswereld reed zo prachtig al die bomen vol met rijp. Het was best koud maar met de stralende zon  schijnend op de bomen aan beide kanten van de weg voelde het zo magisch aan.
Niet eens afgestapt om foto’s te maken sommige dingen sla ik maar op in mijn eigen harde schijf, zo mooi als het is krijg je het toch nooit op een foto.
Even een bak met mandarijnen gehaald, verder had ik eigenlijk niets nodig.
Op de terugweg had de zon het grotendeels gewonnen van de rijp en dropen de bomen grote druppels water maar ook stukjes ijs die op de takken gezeten hadden vielen naar beneden.
img_8901Glimmende bomen met de zon die er volop op scheen en mooie ijspegels.
Ja ik word er gewoon lyrisch van zo prachtig vond ik het dus, heb op de terugweg nog wel wat foto’s gemaakt van ijspegels, dat vind ik altijd zo magisch.
Net zo lang gestaan tot het me ook lukte om een vallende druppel te fotograferen.
Onderweg in het de dorpen rook ik ook hier en daar dat er al oliebollen gebakken werden, hoorde ik al knallen. Echt zo’n lekker oudejaarsgevoel eigenlijk best wel.
Thuis zag ik dat er onder de kerstboom weer een flinke laag naalden lag, dat wordt weer stofzuigen dacht ik. img_8899-2Op mijn werk had ik vanmorgen een grote bos bloemen gekregen die moesten ook een plekkie. Tel een bij een op, het zat in mijn hoofd en voor ik het wist was de boom leeg en stond ie buiten klaar om opgehaald te worden door kinderen. Gaat meestal wel snel hier.
Ook maar de andere kerstspullen meteen opgeruimd, was nu toch bezig, de planten weer teruggezet. Mijn bos bloemen een mooi plekkie en alles schoongemaakt voelde eigenlijk best wel weer lekker aan een “gewone” kamer. En alles op de zolder geparkeerd.
Alleen de lichtjes buiten in de buxussen laat ik nog zitten, dat is nog zo’n gezellig gezicht.
img_8904-2Ik wil mijn foto’s gaan bewerken maar mijn oude computer krijg ik niet tot leven hoe lief ik het ook vraag dus download ik Lightroom dat mag ik dan 7 dagen proberen.
Het is even wennen maar het lukt wel om er een aantal aardige foto’s van te maken. Zou me daar dan even in moeten gaan verdiepen. Maar goed ben er onderhand wel heel de avond mee bezig, wel leuk hoor.
Als ik om een uur of 9 nog eens een keer probeer om de oude computer aan te zetten doet ie het gewoon, er is geen peil op te trekken eigenlijk. Ik snap ook niet waarom hij het soms wel en soms niet doet, het is echt raar. Maar ik kan weer in photoshop en bewerk daar de foto’s opnieuw kan ik meteen eens even vergelijken.
Het is even wennen weer aan de snelheid, ik geef opdracht om de foto’s te importeren in fotoshop en ondertussen kan ik gewoon uitgebreid even gaan douchen haha….Wat ben je gauw gewend aan een zo veel snellere computer.
Heb besloten met Oud en Nieuw net als vorig jaar lekker alleen thuis te blijven. En weer reageren mensen alsof het zo zielig is. Ik vind het helemaal niet zielig, had een paar uitnodigingen maar ik wil gewoon zelf niet. img_8908Helemaal best zo hoor, ik heb er totaal geen moeite mee.
Mijn laatste blog van dit jaar, een tijdje geleden zag ik een televisie programma waarin een man een stukje van zijn leven vertelde. Een oudere Joodse man die zijn hele familie in de oorlog had verloren en later zijn enige zoon verloor bij een auto ongeluk.
Hij gaf een vriend van hem in Israël een goede wens mee die ik zo indrukwekkend vond dat ik hem destijds opschreef. Maar op een of andere manier was ik hem weer kwijtgeraakt, had hem snel ergens op een oude envelop geschreven.
Deze week is het op tv toch ook vaak dat ze terugkijken en herhalen en precies dat indrukwekkende stukje van die man ook. Ik zat klaar met pen en papier en vind het wel een mooie wens voor jullie allemaal voor 2017.

GELUK IS NIETS ANDERS DAN EEN

GOEDE GEZONDHEID

EN EEN SLECHT GEHEUGEN

 

Na-kerst-se gerechten

Nanaamloos de kerstdagen heb ik altijd nog wel best veel eten over en eten weggooien vind ik echt heel zonde dus dat probeer ik altijd zoveel mogelijk te voorkomen. Had nog wel iets aan Wim ook meegegeven van de vis, weet dat hij dat heerlijk vindt, dat kreeg ik niet allemaal op. Toch weer teveel ingekocht eigenlijk maar goed ben dan ook altijd weer bang om tekort te komen al weet ik wel dat het onzin is.
En dat levert voor mij tussen kerst en oud- en nieuw eigenlijk best bijzonder gerechten op en met een beetje creativiteit smaakt het eigenlijk nog best lekker ook.
Wat had ik allemaal over: Een aantal kleine gehaktballetjes, een stukje beenham, een zak met sla, verschillende soorten kaas, een brood dat een beetje oud al was, soep, tomaatjes, een paprika, een pakje forelfilet, twee stoofpeertjes,slagroom, wat noten en dadels.
Nou ja dat was dus de kunst om daar wat van te maken met gebruikmaking van gerechten die ik altijd wel in huis heb zoals aardappelen, uien en nog wat van die dingen.
De eerste maaltijd werd een salade van veldsla, tomaatjes, paprika, uien, olijven en geitenkaas met een handje noten er door.  Samen met het brood dat ik geroosterd had in de oven was het een heerlijke maaltijd geworden.b4d387f24ebb2383c6ae382cedbdbd30
De tweede maaltijd bestond uit de kaassoorten die ik nog had, alleen een klein stukje blauwe stinkkaas heb ik weggedaan, dat vind ik echt niet lekker met wederom geroosterd brood. Vooraf een kop soep en als toetje twee stoofpeertjes met slagroom.
Vandaag staat er weer een salade op het menu, de resten van de veldsla met tomaten, ui en paprika en daarbij vandaag de fijngesneden forel. Daarbij lijken gebakken aardappeltjes me wel heel erg lekker smaken. En als toetjes wat gevulde dadels.
Voor morgen blijft dan nog over de beenham, die ga ik dan maar eten met snijbonen uit mijn eigen tuin die nog in de vriezer zitten en dan kook ik er wat aardappels bij en de rest van de dadels erbij.
Dan is mijn koelkast weer zo goed als leeg en heb ik toch alle restjes nog verwerkt en van gegeten. En dat kwam wel goed uit ook eigenlijk want met zulke dagen geef ik toch ongemerkt wel meer geld uit dan eigenlijk in mijn planning stond. Ik snap dan ook nooit dat als je nu in de winkels komt de mensen weer inslaan alsof er een crisis aan zit te komen. Houden die mensen niets over van de Kerstmis of gooien mensen nog steeds alles zo gemakkelijksalad with tunny, egg, olive and tomato maar weer weg. Heb geen idee eigenlijk het enige wat ik nu nog koop is wat vers fruit.
Oudejaarsdag is natuurlijk bestemd voor oliebollen, zal wel ergens een zakje zien te scoren.
Januari is bij mij altijd de maand om zuinig aan te doen dus en dat komt mooi uit want ik heb nog aardig wat dingen in mijn vriezer zitten die ik op kan eten. Kijken hoever ik ga komen zonder al te veel boodschappen te doen. Moet zeker gaan lukken.
Plaatjes internet maar ze lijken verdacht veel op de salades die ik maakte 😉

Je ziet er geen barst van….

Hetimg_8769-2 gebeurt mij regelmatig dat ik iets breek of kapot laat vallen, bij mij zal een servies echt geen 50 jarig huwelijksfeest halen. Trouwens dat heb ik zelf ook niet gehaald, na 35 jaar was het over. Dat was met de allerbeste lijm niet meer te lijmen.  (dit omdat het vandaag mijn trouwdag is 44 jaar geleden pfff haha en ik al weer bijna 9 jaar gescheiden ben, volgend jaar een feestje) Maar ook 35 jaar leven is bij mij maar weinig glazen en serviesgoed gegund al moet ik zeggen dat het de laatste jaren wel veel minder is geworden.
Mijn schoonmoeder was wel iemand die jaren en nog jaren met haar servies deed en als ik daar hielp met afwassen zoals een goede schoondochter betaamt werd er al bij voorbaat gezegd, kijk uit dat je niets kapot maakt, niet iedere keer maar dikwijls genoeg om mij zo onzeker te maken dat alleen daardoor het zomaar zou kunnen gebeuren. Is bij haar nooit gebeurd dus op een of andere manier kan ik het wel.
Bij mij is het meestal wel dat ik iets laat vallen als ik tig dingen tegelijk wil doen, mijn handen vol en dat ene kopje of glas kan er dan nog wel bij natuurlijk, altijd. Niet dus.
Maar goed ik had in diverse kringloopwinkels in de loop der jaren een heel leuk theeservies bij elkaar gesprokkeld voor heel weinig geld. De speurtocht om dat in verschillende winkels te vinden vond ik geweldig. Kopjes, een theepot, theelichtje en suiker en melkkannetje. Allemaal van dezelfde aardewerkfabrikant en daar was ik best zuinig op. Alleen als mijn vriendin er is eigenlijk maak ik er wel eens een pot thee in maar meestal staat het er gewoon op mijn ook al bij de kringloop aangeschafte tafeltje in de keuken.
Dus zou je denken, daar kan nou weinig mee gebeuren maar toch wel, img_8771-2want achter dat tafeltje staat dus een vaas met takken en lampjes daarin. Dat stopcontact gebruik ik eigenlijk nooit ergens voor en de kabels zijn netjes weggewerkt in kabelgoten.
Tot die keer dat ik er toch even de stekker van de stofzuiger er in wilde doen en er geen erg in had dat de stekker van de verlichting blijkbaar zwaarder was dan de kabelgoot en alles omviel precies op mijn melkkannetje waar het oortje vanaf was. En dat vond ik echt heel erg eigenlijk. Dat had ik nog nooit zo gehad bij andere ongelukjes maar dit vond ik echt zonde en was steeds al wel van plan om op zoek te gaan naar een nieuw melkkannetje.
Vorige week stootte ik tijdens het douchen tegen een zeephouder van aardewerk, hij viel op de grond precies door de midden. Ook zonde. Mijn vriendin was dat ook al een keer overkomen en toen kon ik nog wel een nieuwe bijbestellen. Maar die kosten wel gewoon 10 euro en het is eigenlijk maar een soort schoteltje.
Vanmiddag liep ik bij het Kruitvat en zag ik de 10 secondelijm voor half geld en ik dacht laat ik maar eens proberen om die beide dingen te lijmen, voor 1,25 kan ik er geen bult aan vallen.
Dat gedaan vanmiddag, eerst dacht ik dat het niet lukte, 10 seconden en nog langer vasthouden zorgde wel dat mijn vingers bijna aan elkaar zaten van een druppie dat er naast zat maar het oortje van het melkkannetje zat nog steeds los.
img_8775-2 Nog een keer proberen, weer wat langer vastgehouden en inderdaad hij zat vast, even laten drogen en daarna het tweede deel er op gelijmd en het werd eigenlijk best mooi.
Ook het schoteltje vanuit de badkamer lukte goed en zelfs mijn vingers kreeg ik weer los.
Of ik het melkkannetje ook echt zal durven te belasten met twee breuken weet ik niet maar zo belangrijk is dat ook niet eigenlijk.
Voor beide geldt eigenlijk als je het niet weet zie je er geen barst van…..

Dit jaar voor ’t eerst…

De afgelopen Kerst was het wel een mijlpaal in mijn leven eigenlijk, voor de eerste keer, ik denk sinds de laatste 30 of misschien wel zelfs 40 jaar heb ik een keer geen kaars, waxinelichtje of kerstversiering gekregen voor mijn verjaardag.
Blijkbaar was dat altijd wel het aangewezen cadeau voor iemand die met Kerstmis jarig is, nu wil ik niet ondankbaar zijn want er waren ook hele leuke bij die ik nog steeds heb, gebruik en koester.
Ik had echt geweldige kerstdagen, zoals ik ze echt jaren niet gehad heb, denk zelfs de mooiste sinds ik gescheiden ben. Een niet zo drukke maar heel gezellige en liefdevolle verjaardagfeest op eerste kerstdag.
Mijn lief had goed opgelet en wist mijn theevoorkeuren en liefde voor de natuur. Ik kreeg een prachtige grote mok met ijsvogel, deksel en zeefje om verse thee te zetten. Echt zo mooi was er heel erg blij mee. Daarbij vier verschillende soorten groene thee.
Van zoon en schoondochter een uitje voor 2 en nog cadeaubonnen, heel veel lieve kaarten, mailtjes, telefoontjes, apps en reacties op FB. Een mailtje van mijn oude collega waar ik jaren mee werkte op de salarisafdeling. Een cadeautje.  Ik voelde me echt een bevoorrecht mens. Gezellig gegeten de mannen de afwas gedaan al mopperend dat ze vroeger ooit de baas in huis waren (of dachten het te zijn en dat ze nu moesten afwassen haha wat een lol hadden ze).
Tweede kerstdag was voor ons samen, heerlijk rustig aan gedaan, ’s middags een flinke wandeling wezen maken. Restjes opgemaakt, filmpje gekeken.
Vanmiddag ging Wim weer naar huis en ben ik even een stuk gaan fietsen, het was heerlijk zonnig en onderweg veel wandelaars die van dit weer profiteerden.
Vanavond nog even geprobeerd mijn oude computer op te starten en zowaar dat lukte me ook nog weer een keer en kon ik nog even in photoshop werken, dat heb ik nog steeds niet op mijn nieuwe computer. Nog iets te wensen dus. Komt vast wel een keer hoor.
Maar wel leuk, even de foto’s van de gele kwikstaart die ik vorige week opeens in mijn tuin had bewerkt en dan krijg je heel andere foto’s dus.


Deze week een lekker rustig weekje, wat in huis rommelen en bezig zijn, als het mooi weer is een stukje fietsen. Misschien eens wat fotograferen, is al weer even geleden en ben er wel weer aan toe op naar het nieuwe jaar.
 

Aftellen naar Kerstmis

Nog kerststal3twee nachtjes slapen dan is het Kerstmis en dan hoop ik weer een jaartje ouder te worden ook nog. Dit jaar heb ik echt zo’n ontzettend relaxte week voor de kerstmis eigenlijk dat heb ik echt jaren niet gehad. Ook wel een keer heerlijk eigenlijk. Al word ik er wel enorm lui van en lijkt het wel of ik ieder moment van de dag wel kan slapen. Zal ook wel een reactie zijn op alle drukke weken.
Vorige week al met een vriendin de “zware” dingen voor de kerst gekocht en het etentje en de afgelopen dagen iedere keer gewoon nog wat dingetjes die ik nog nodig had of niet te vroeg gekocht konden worden zoals verse dingen.
Morgen nog de allerlaatste boodschappen, al vast wat koken vooruit en dingen voorbereiden.
Het wordt niet zo’n heel drukke kerstmis dit jaar, we zijn met zijn 6en om te eten en ’s middags komen Peter en Chantal. Vorig jaar hebben ze wel meegegeten en dit jaar eten ze bij Chantal haar ouders.
Op televisie en via de media en de post komen aan alle kanten de kerstwensen, de zwijmelreclames en filmpjes zoals ik ze altijd noem en ik doe gewoon lekker mee. Zoals die reclame van die twee kinderen die zout op de straat strooien zodat de oude overbuurvrouw over kan steken. Er wordt flink gewerkt op het sentiment van de mensen.
Ik smelt helemaal en weet heus wel dat de wereld niet zo mooi is met kerstmis voor veel mensen niet tenminste. Mensen die net iemand verloren zijn, verdriet hebben, alleen zijn, dat is zeker de realiteit. En dan heb ik het nog niet over de mensen in oorlogsgebieden.
Vanmiddag vroeg ik aan mijn zoon of hij nog een krat bier mee wilde brengen voor me, op een of andere manier vind ik dat zo vervelend om daarmee achterop mijn fiets te gaan lopen.
Hij vroeg of ik nog wensen had voor mijn verjaardag. En ik zei dat ik  eigenlijk niets wist te vragen. Dan ben je gelukkig mam  appte hij.gelukkkk
En ik antwoorde dat ik inderdaad momenteel echt gelukkig ben. Ik kreeg een dikke smiley terug van hem.
Het is ook zo, ik voel me momenteel gelukkig met grote en kleine dingen. Mijn kinderen die zo hun leven delen met mijn leven, waar ik met zoveel plezier gewerkt heb in hun nieuwe huis.
Mijn vriend die ook veel mooie dingen toegevoegd heeft en nog toevoegt dit jaar aan mijn leven en met kerstmis ook komt.
Maar ook dingen die mensen mij vertellen. Zoals van de week een van de meiden van de Hema, de leukste eigenlijk die altijd wel een praatje heeft en ook wel eens even komt staan praten zomaar.
Ze nam mijn dienblad meteen even mee toen ze langskwam met haar volle kar. Ze moest het blad helemaal onderin zetten, dus ik zei, nou jij bent nog jong, jij kan nog gemakkelijker bukken. Nu nog wel zei ze, maar over een paar maanden als ik een dikke buik heb zal het ook niet meer zo gemakkelijk gaan. Ooooo ben je zwanger vroeg ik. Ja zei ze 14 weken. Ze straalde en wilde het volgens mij het liefst tegen iedereen vertellen. Zo leuk. Nou tegen die tijd buk ik wel voor je hoor, zei ik. Wat hartstikke leuk voor je.
Mijn zus en zwager die altijd voor me klaarstaan, mijn allerliefste vriendin, ze komen allemaal met de kerstmis eten en ik hoop dat het heel gezellig wordt. Mijn broer en schoonzusje die beide weer helemaal hersteld zijn en met de kerst op vakantie zijn.
Maar ook de mensen die ik tegen kom, die soms opeens de mooiste verhalen tegen me vertellen. Mensen die ook hun verdriet durven te delen met me. Waarvan ik hoop dat ik iets voor ze kan betekenen.  kerstknufffffIk kan daar onwijs van genieten.
En last but zeker not least mijn trouwe lezers van mijn blog, de reacties de opmerkingen, de eigen verhalen op hun blogs (waar ik niet altijd aan toe kom om alles te lezen)
Allemaal bedankt……. en natuurlijk wens ik jullie allemaal hele mooie kerstdagen en voor 2017 gezondheid, gezelligheid en heel veel mooie verhalen…….. Een dikke knuffel voor jullie allemaal

Daar word ik blij van…..

Het is eind 1985 begin 1986, we hebben net dbaby1-2e winkel verkocht, wonen in een nieuw huis, hebben beide nog geen volledige baan en gaan regelmatig kaarten in het plaatselijke café waar altijd een groep mensen komt die ook graag klaverjast. Heel gezellig. Een van de vaste gasten was Hans, hij was zo’n 10 jaar jongen dan wij waren maar we konden altijd goed met elkaar opschieten. Hij en ik waren gek op allerlei soorten kaartspellen en trucs en probeerden regelmatig elkaar weer nieuwe trucs te leren. Eigenlijk klikte het tussen Hans en mij nog meer dan tussen Hans en mijn ex. Zo waren we allebei gek op limericks maken die zaten we regelmatig te schrijven aan de bar en gaven die dan ook elkaar. Het gebeurde ook wel dat hij met zijn vriend ’s nachts nog met ons meegingen en dan gingen we nog tafeltennissen gewoon in onze huiskamer. We hebben nooit klachten van de buren gehad maar het zal best wel eens een herrie geweest zijn.
kaarten-16Hans schoof ook wel eens graag aan voor een lekkere maaltijd. Op een dag leerde hij een au-pair kennen uit Ierland. Op een dag kreeg ik een briefje van hem, hij had er op geschreven dat zijn au-pair vriendin zwanger was en dat ik niets mocht zeggen. Ze waren nog maar een paar keer met elkaar uitgegaan. Hij wilde er graag met me over praten en dat deden we, hij wilde niet dat andere het wisten ook mijn ex niet. Dat heb ik een paar weken volgehouden maar toen heb ik hem verteld dat ik dat niet kon volhouden en dat ik het mijn ex ging vertellen voordat hij er wat anders van zou denken. Hij snapte dat wel. Zijn vriendin wilde een abortus maar ze twijfelde ook wel of ze dat wel zou willen. Hij hoefde er helemaal niet mee aan te komen bij zijn ouders die waren aardig van de kerk en wilden er niets van weten of mee te maken hebben.
Hans vroeg op hij een keer met zijn vriendin langs mocht komen om er over te praten en natuurlijk was dat prima. Zelf wist ik op dat moment dat ik ook net weer zwanger was.
Ze kwamen en met zijn vieren hadden we best een intensief gesprek. Ik merkte echt dat zij (katholiek meisje uit Ierland) eigenlijk geen abortus wilde. Dus ik zei, als je het niet wilt moet je het niet doen, daar krijg je altijd spijt van. Ze zou haar moeder bellen en het haar vertellen, iets wat ze eerst niet had willen doen en het voor had willen verzwijgen. Haar moeder zei dat ze meteen thuis moest komen en dat er geen sprake kon zijn van een abortus het kindje was welkom.
En zo gebeurde, Hans hield contact met haar en wilde ook echt de verantwoording nemen voor zijn kind.
Met een paar weken verschil kreeg hij een dochter Kate en werd Peter geboren. Samen met Kate kwam zijn vriendin naar Nederland en heb ik nog foto’s dat de baby’s samen op de grond lagen. Het voelde best goed aan dat het zo gegaan was.
Kate woonde in Ierland, Hans heeft haar altijd financieel ondersteund en ging er regelmatig heen. Hier kwamen ze niet zo vaak meer vooral ook omdat zijn ouders er niets mee te maken wilden hebben.
In de loop der jaren hadden we nog steeds contact met elkaar hoewel natuurlijk met de geboorte van Peter ons leven ook veranderde. Geen kaartavonden meer in het café, allebei een baan.
Een paar keer per jaar kwam ik Hans altijd nog tegen en altijd vertelde hij over Kate en hoe het met haar ging. Hij bleef eigenlijk altijd alleen en vrijgezel.
Vanavond ging ik naar een uitreiking van een bedrag door de Rabobank aan een bridge club en daar kwam ik Hans tegen. We raakten aan de praat en ik vroeg hoe het met hem ging.
Heel blij vertelde hij dat hij sinds 3 maanden, 2 weken, 3 dagen samen woonde, zijn ogen straalden. Hij liet een foto zien van zijn vriendin en die kende ik wel, een leuke vrouw.
Ik zei dat ik het zo leuk voor hem vond. Hij vond het nog wel moeilijk vertelde hij, een vaste relatie en samenwonen is hard werken zei hij. Ik schoot in de lach. Ja dat snap ik best wel als je eigenlijk altijd alleen gewoond heb.
Ik vroeg hoe het met Kate ging en hij vertelde dat ze in januari weer naar hem toe kwam.
Omdat hij was gaan samenwonen moest er van alles geregeld worden onder andere ook zijn testament waarin Kate zijn erfgename is. De notaris had toen tegen hem gezegd, waarom erken je haar niet officieel dat scheelt veel in de kosten en ze is dan wettelijk je erfgenaam.
Dus dat gaan we doen vertelde hij, na 30 jaar ga ik haar erkennen en wordt ze officieel eindelijk mijn dochter.
Ik zag hem stralen en ik werd er helemaal warm en blij van binnen van en zei dat ik hem dit zo van harte gunde dit geluk.

De stenen verlegd…..

Istenenn de tuin van mijn moeder zat een gemetselde bloembak voor het raam waarin traditioneel altijd geraniums stonden. Ik hou niet van geraniums maar ik heb ze wel altijd goed verzorgd natuurlijk dus het hele jaar door bloeiden ze dat het een lieve lust was, zelfs een jaar met een hele zachte winter overleefden ze het nog.
Op de brede rand van die bak had mijn broer grote witte sierstenen neergelegd en toen we het huis leegruimden heb ik die stenen mee naar huis genomen. Wat ik er mee zou gaan doen dat wist ik nog niet maar ik wilde ze niet laten liggen.
Ze stonden in een emmer buiten en deze week opeens wist ik wat ik met die stenen ging doen.
sanneIk zocht vier mooie grote stenen uit en die zette ik in een emmer met chloor want ze waren door het buiten in de emmer staan natuurlijk groen geworden.
Het werden prachtige mooie witte stenen en vandaag hebben ze hun bestemming gekregen.
Al heel lang wilde ik iets op de grafjes van mijn twee dochtertjes die dood geboren waren zetten waar hun naam op stond en deze stenen zijn daar geknipt voor. Ooit had ik wel eens een kaars met hun namen er op gezet maar dat was niet blijvend.
Zoals ik al eens eerder geschreven heb was het vroeger toen ze geboren werden niet de gewoonte of niet eens gevraagd of we ze een naam wilden geven.
Maar goed dat is gelukkig tegenwoordig allemaal anders geworden en wij hebben zelf op een gegeven moment onze dochtertjes wel een naam gegeven Sanne (1978) en Hannah (1985). thfisvbf8v
Niet dat ik nou zo vaak over hen praat maar als het wel een voorkomt klinkt voor mij een naam mooier dan baby 1 en baby 2 of hoe ik het daarvoor dan ook zei.
En hoewel ik een verschrikkelijk handschrift heb en een enorme kliederaar ben blijkt wel weer als je iets heel graag wilt dan lukt het ook. Dus ik schreef met mooie duidelijke letters hun namen en geboortedata op de stenen met een hartje er bij.
Vandaag was het de dag dat mijn dochtertje Angela overleden is, ik ga niet vaak naar het kerkhof maar op deze dag wel altijd. Had drie mooie vrolijke bloempotten met hyacinten gekocht en vanmiddag ben ik het allemaal naar het kerkhof wezen brengen.
Het gaf me een goed gevoel dat eindelijk duidelijk hun namen op de grafjes staan. hartOf ik daarmee ook iets af kan sluiten zo voelde het wel.
De kortste dag van het jaar vandaag, het blijft voor mij altijd een bijzondere dag maar ook weer een dag met belofte, de dagen gaan weer lengen. En als deze dag weer voorbij is ga ik en mag ik ook weer gaan genieten van de komende kerstdagen omdat het leven mij ook daarna weer zoveel mooie dingen geeft en heeft gegeven en dat wil ik graag vieren met die mij lief zijn.