Onverwacht cadeautje..

img_9565-smallVanmorgen lag ik nog in bed toen ik al een appje van Peter kreeg. Mam ik heb twee mooie tweedehands lenzen gezien voor je camera denk je dat het wat voor je is.
Met mijn slaperige hoofd bekeek ik de lenzen en die zagen er inderdaad wel heel goed uit maar om nou zomaar meteen zoveel geld weer uit te geven, zoveel had ik nou ook weer niet teruggekregen bij mijn kwijtschelding. Maar voor al mijn hulp wilden zij er ook wat aan meebetalen.
Voor mezelf ben ik altijd wel zuinig om dingen aan te schaffen maar goed, ik zei, kijken kan altijd stuur maar een berichtje.
Peet ging voortvarend van start en binnen een kwartier had hij een afspraak voor vanavond gemaakt.
Vanavond met hem op pad gegaan, beer-knuffelhet was niet ver vandaan waar hij woont, hij kende de man waar de lenzen van waren dat scheelde ook wel weer natuurlijk.
Ik had inmiddels wel gekeken wat die lenzen nieuw kosten, best een hoop geld en het bedrag dat die man er voor vroeg was meer dan redelijk.
De lenzen waren in prima staat, geen krasje of iets er op. Allebei voorzien van beschermlenzen en zonnekappen.  Ben ze even uit gaan proberen en dat leverde best een mooi resultaat op.
En dan is het net als wanneer je naar een puppy of kitten gaat kijken, als je het ziet ben je meteen verkocht. Ik wel tenminste.
Mijn ene lens was hard aan vervanging toe en de andere is wel een beetje een luxe artikel.
peter-3-small“Je fotografeert zo graag mam en zoveel andere hobby’s heb je nu ook weer niet dus neem ze nou maar” zei Peter en zo ging ik toch maar overstag. Hij ging nog even gezellig mee om een bakje te doen voordat hij weer naar de voetbal moest.
En ik ben er natuurlijk heel erg blij mee, vanavond binnen al wat zitten uitproberen en morgen als het droog is tenminste even naar buiten er mee. Ben heel benieuwd naar het resultaat en het werken er mee.
Dit had ik vanmorgen toen ik wakker werd niet kunnen bedenken maar juist die onverwachte dingen zijn vaak het leukste natuurlijk.

 

De Spiegel in 1952

19526-smallkrant

Bij opruimmissies kom ik soms verrassende dingen tegen, zoals een stapel oude weekbladen met de naam De Spiegel. Natuurlijk nog helemaal in zwart/wit.
De Spiegel (tijdschrift)
De Spiegel was een Nederlands weekblad van christelijke signatuur. Het werd uitgegeven vanaf 1906 door de gereformeerde uitgever Willem Kirchner (1866-1921) te Amsterdam. Samen met de Katholieke Illustratie concurreerde het blad met de populaire “wereldse” geïllustreerde bladen. Vanaf 1928 werd het blad uitgegeven door Uitgeverij Zomer & Keuning.
Het was voornamelijk een blad ter ontspanning voor christelijke gezinnen, waarin “Gods woord” de norm was.
Het blad ging ter ziele door het teruglopen van de advertentieinkomsten, in 1969 werd de uitgave gestaakt. (Wikipedia)
Een Christelijk Weekblad waarvan ik weet dat ik die zelf nog heb bezorgd bij de abonnees samen met  Prinses ook zo’n damesblad uit die tijd. Het christelijk damesweekblad Prinses bracht haar lezers iedere week een mix van mode, reportages, verhalen en handwerktips. Het verscheen van 1961 tot 1974.
Het leuke is eigenlijk dat deze Spiegels zijn uit mijn geboortejaar 1952 en nog een aantal uit 1953. En dat is toch wel grappig om ze dan eens in te kijken en ook nog eens een keer te gaan lezen. Dat heb ik nu nog niet gedaan. Nee ik moest poetsen, opruimen en schoonmaken vandaag en dat heb ik dus ook gedaan. Ik schrok van mezelf van het poets- en opruim enthousiasme. Ze komen niet bij mij thuis vandaan want mijn moeder was niet zo van het type dat veel dingen bewaarde, hoewel ik ben nu een paar dozen aan het doorwerken en daar kom ik ook heel oude krantenknipsels en verslagen van mijn moeder tegen. Dus ik spreek mezelf meteen weer tegen.
Maar goed deze weet ik zeker dat ze niet bij haar vandaan komen. Hoe ik er aankom weet ik niet precies maar ik denk dat ze in een van de dozen zaten die een oude buurvrouw bij de oude kranten had gezet met boeken waarvan ik toen een paar dozen mee naar huis heb genomen of ooit een keer bij de kringloop gezien.1525-small
Waar werd er over geschreven, nou in ieder geval heb ik een aantal koppen even gefotografeerd.
Zoals Piraten op de Middellandse Zee, die waren er dus toen ook al.
Even overwippen voor de Kerstmis uit Canada. Natuurlijk na de oorlog waren veel mensen geëmigreerd naar Canada. Ze kwamen met de Maasdam weer naar Nederland toe. 9521-small

De moeder van Keizerin Soraja van Perzië vertelt over het leven van haar dochter, dit is een vervolgverhaal want ik zag het in diverse kranten staan. 9522-small

 

En als uw zoon (dochters niet natuurlijk de emancipatie was toen nog niet zover doorgevoerd) reclame ontwerper wil worden hoe moet hij dat dan doen.   En over reclame gesproken die stond er natuurlijk ook in, ze moesten tenslotte ergens van leven. 19522-smallAspro19523-small blijkt het middel te zijn tegen allerlei klachten, kalmerend, hoofdpijn, reumatische aandoeningen, verkoudheid, prikkelbaarheid. Pff bestaat het eigenlijk nog geen idee eigenlijk.  Wat ik wel leuk vond was de correspondentieclub die ze hadden. Contacten die ze uitwisselden zodat mensen met elkaar konden gaan corresponderen.
Even voor de jongere lezers. Toen was er nog geen internet, geen whatsapp, zelfs geen telefoons de meeste mensen nog niet, ging je naar Canada ging je meestal per boot. Post uit Canada kwam ook per boot of per luchtpost. Dus als je weg was dan was je ook echt weg want bellen kostte kapitalen en daar werd alleen in noodgevallen gebruik van gemaakt.

19524-smallDit was dus allemaal in de tijd dat ik geboren ben, Kerstmis 1952 en geloof me maar ik ga jullie nog een paar keer mee laten kijken naar die tijd want ik heb nog wel wat leuke dingen gezien. Vooral wel heel leuke reclames ook……..

De letterbak

rekje1-smallEen klein stukje geschiedenis van de letterbak die zijn oorsprong vindt in de drukkerij wereld. Dit vond ik er over in Wikipedia.
Een kast of letterkast is een lade waarin vakjes zijn aangebracht voor het opbergen van handletters. In de volksmond spreekt men wel van letterbak.
Na de uitvinding van de boekdrukkunst zijn er twee verschillende kasten: de bovenkast voor kapitaalletters en de onderkast voor ‘kleine’ letters. Op de bok wordt de bovenkasboven de onderkast geplaatst. De handzetter staat aan de bok en neemt de letters één voor één uit de kast om tekst te zetten.
In de twintigste eeuw worden onder- en bovenkast samengevoegd in de driekwartkast. Daarnaast is er ook een kleinere kast in gebruik, de zogenaamde smoutkast.
 In de tijd dat ik net getrouwd was, heeeeeeel lang geleden (direkje2-smallt jaar al 45 jaar pff was er vroeg bij) had bijna iedereen wel zo’n bruine letterbak waarin je dan dingen kon zetten die je verzamelde of gewoon prulletjes.
Voor mijn gevoel zijn ze later een tijdje uit de interieurs verdwenen maar momenteel zie je ze weer in allerlei soorten en maten en moderne versies. Vaak helemaal niet meer lijkend op de originele letterbakken.  Ik heb er zelf ook weer twee in de kamer hangen. Strak en recht, kraak noch smaak.
Al heel lang verzamelen mijn zusje en ik echt de grootst mogelijke kitsch souvenirs die je je maar kan bedenken.  Van vingerhoedje tot sleutelhangers en allerlei andere dingen die je in de souvenirwinkels kunt kopen als we ergens in een plaats komen waar we nog nooit geweest zijn.
letterbak-smallMaar ook herinneringen aan dingen, zoals een snoepje in een gouden papiertje dat ik bewaard heb toen ik een keer met een vriend uit eten ging voor de eerste keer. (Niet deze vriend haha)  Dat snoepje is inmiddels al zo’n 9 jaar oud maar hij ligt er nog steeds. Of een dennenappel die ik opraapte bij een wandeling in het bos, schelpjes van het strand.
Kleine cadeautjes die je soms krijgt bij een huwelijksfeest na afloop. Kortom een hele verzameling goedbedoelde rotzooi met allemaal een herinnering.
Mijn kastjes zijn inmiddels eigenlijk al weer helemaal vol en ik wil ze niet te vol zetten omdat voor mijn gevoel het effect er van weggaat. Nu had ik vorig jaar op de rommelmarkt op het dorp een oude letterbak zien staan, ook niet in de originele vorm maar wel een die denk ik door iemand met de hand gemaakt is van hout. Vletterbak1-smalloor de euro die ze er voor vroegen had ik hem meegenomen en in de schuur gezet.
Gisteren was het prachtig weer en heb ik hem buiten zitten schuren helemaal. Vanmiddag had ik na uren achter de computer te hebben zitten rotzooien even behoefte om wat fysieks te doen dus dacht ik, ga die letterbak even verven. En dat heb ik gedaan.
Voor het eerst zonder me te verkleden in oude zooi en zonder te knoeien, dat is op zich al een grote prestatie. Al de vakjes geverfd.
letterbak2-smallHet kastje is best mooi gemaakt, een mooie bovenrand en versierd met een randje ronde bolletjes die ik eerst aanzag voor een soort spijkertjes zoals je ze ook wel ziet op oude meubels. Maar toen er eentje afstootte tijdens het verven zag ik dat ook deze bolletjes gewoon van hout gemaakt zijn allemaal. Hier was een vakman aan het werk geweest.
En dat vind ik dan wel weer mooi, het is er geen een van 13 in een dozijn. Dus nu nog lekker laten drogen en dan een plaatsje voor hem vinden, denk in de keuken, daar past het wel bij mijn oude theekastje,  ophangen en vullen met de prularia.



Een kinderhand is gauw gevuld….

plaatje-map-2-smallIk ga heel graag zo nu en dan in een kringloopwinkel lopen struinen. Toen ik daar voor het eerst kwam ging ik altijd wel met iets naar huis of ik het nu nodig had of niet maar dat is wel veranderd. Ik ga nu eigenlijk altijd gewoon als ik iets nodig heb.
Vorige week had ik een lekkere ovenschotel in gedachte om klaar te maken dus ik had alle ingrediënten in huis en toen ik mijn ovenschaal pakte (denk voor het eerst sinds mijn scheiding haha want voor mij alleen plaatje-map-smallga ik niet zo’n grote ovenschotel maken) bleek dat hij niet in de oven paste, hij was te groot.
Nou ja had nog wel een andere schaal, die overleefde het en het gerecht lukte nog ook en smaakte heerlijk en we hebben er lekker van gesmuld maar het is geen schaal om regelmatig in de oven te gebruiken, daar is ie niet voor gemaakt.
Dus nummer 1 op mijn lijstje was kijken naar een ovenschaal. Met mijn opruimmissie had ik weer een paar ringbanden nodig. Ik weet dat ze die altijd voor 50 cent verkopen maar ik wil dan ook wel ringbanden plaatjes-map-1-smallhebben die ik leuk vind en soms moet ik dan gewoon zo nu en dan eens binnenwippen om te kijken of ze wat hebben. Ook wilde ik nog wat zien te krijgen voor mijn bijkeuken en toilet op te pimpen.
Met drie twee gegevens ging ik de kringloopwinkel in en natuurlijk ga ik dan ook gewoon even lekker lopen snuffelen wat er nog meer staat. Wat een goede dingen staan er eigenlijk als je iets nodig hebt voor heel weinig geld.
Ringbanden stonden er wel, twee waren er die ik mooi vond, een met vlinders en een met kikker er op. Ik keek in de ringbanden of ze nog heel waren en schoon. In een van de ringbanden zaten allerlei plaatjes en knipbladen. De plaatjes zitten op dezelfde manier aan elkaar zoals je vroeger poëzie plaatjes kon kopen. plaatjes-map-3-smallIk denk zomaar dat deze plaatjes de moderne poëzie plaatjes zijn die in vriendinnenboekjes of zo geplakt worden. Want zo heten die boekjes tegenwoordig.  (Wat was er mis met de naam poesiealbum zoals wij het altijd noemden ???) Dat vind ik nou zo leuk bij de kringloop, iets vinden in een boek of zoals nu ook in zo’n map bovendien zaten er nog heel wat lege plastic hoesjes in en daar gebruik ik er altijd heel veel van voor mijn dagboek.
Een stukje verderop zie ik een Arcopal ovenschaal staan, weliswaar zonder deksel maar die vind ik nog wel eens een keer. Hij kost 2,00. plaatjes-map-4-smallZiet er goed uit en als ik thuiskom en pas, past hij precies in mijn over. (Dankzij mijn timmermansoog of gewoon geluk 😉 )
Bij de rieten manden zie ik nog een mooi mandje voor 50 cent. Ik heb buiten altijd een mandje in de tuin staan waar ik als ik zo even wat loop te wieden het onkruid in gooi maar na een seizoen in weer en wind is ie dan ook wel versleten. Dus vast voor het nieuwe tuinseizoen.
Bij de kassa reken ik 3,50 af. arcopal-ea-ovenschaal-herfstVoor de inhoud van de map heeft ze niets gerekend, wat een koopjes weer. Wat ik met die plaatjes ga doen weet ik nog niet maar kan er vast misschien wel weer iemand met kleine kinderen blij mee maken. Voor mijn derde missie wel wat gezien maar nog niks gekocht verder dus een reden om nog eens te gaan of naar een andere kringloopwinkel.
Helemaal weer blij met mijn aankopen, een kinderhand is gauw gevuld ik weet het maar ik geniet er gewoon zo van dat ik zo goed geslaagd ben.

Door het ijs gezakt….

De vorstperiode lijkt weer op een eind te lopen, hier bij ons in het dorp kon er toch nog enkele dagen geschaatst worden. Vanmiddag kwam Peter ook nog gauw even de kaarten van de ijsbaan ophalen om toch nog even te gaan schaatsen.
Vorige week vrijdag toen het ijs echt nog niet betrouwbaar was fietste ik langs de surfplas en ik zag een groep scholieren proberen of ze op het ijs konden staan.
Het viel me trouwens op dat de meiden verder durfden te gaan dan de jongens, wel harder gilden als het begon te kraken. Er was een meisje die ging best heel ver al de surfplas op dat vond ik eigenlijk best gevaarlijk. Ik maakte een aantal foto’s en ging weer verder. (in mijn opruimwoede de foto’s al weggedaan)
Gisteren zag ik ook overal scholieren het ijs in de polder uitproberen. Niets nieuws onder de zon dat werd vroeger ook al gedaan. Weet nog wel dat jongens vaak gingen ijsdrossen met zijn allen naast elkaar net zo lang over het ijs rennen en stampen tot er ergens een gat of wak ontstond.
Vandaag fietste ik richting Krimpen aan den IJssel, ik heb een leuk ideetje gekregen om mijn bijkeuken en toilet op te pimpen dus ik wilde even bij de kringloop gaan kijken of ik daar iets van mijn gading kon vinden.
Ik kwam langs de rietkragen van de Lek en zag dat ze bezigwaren met het snijden van het riet en ook het verbranden er van.  Ik was er al voorbij gefietst toen ik dacht, dit is eigenlijk veel leuker dan even naar de kringloop. Normaal kan je daar nooit komen, ik ga vragen of ik wat foto’s mag maken en er iets over schrijven voor de krant. Dus weer teruggefietst en het gevraagd. De boswachter van het Zuid-Hollands landschap waar dit terrein van is, stond me heel enthousiast te woord en vertelde veel over het gebied, de vogels, het riet, het waarom, wat er mee gedaan wordt etc. Echt leuk. Ik krabbelde zoveel mogelijk achterop een kassabon want ik had geen kladblok bij me. Er werd gewerkt met vakkrachten maar ook een grote groep vrijwilligers zo’n 12 man waren er actief bezig.
Doordat het al een tijdje droog was konden ze er goed rijden al was het best koud langs de Lek zo.  Ik mocht het terrein op om foto’s te maken. Werd wel gewaarschuwd voor de gleuven die met water staan die bevroren zijn en waar dan rijbanen op lagen voor de kleine tractoren die gebruikt werden.
Het riet wordt gebruikt in de eendenkooien van het Zuid-Hollands landschap en wat niet gebruikt kan worden wordt verbrand ter plaatse. Ze laten ook delen staan waar de vogels in het voorjaar in kunnen nestelen. Het jonge riet is daar dan nog niet stevig genoeg voor.  Er wordt dan een hoop riet gemaakt en in de brand gestoken. En volgens mij vonden die mannen dat ook best leuk om te doen. En ik moet zeggen die vuurtjes waren lekker warm.


Mooi om even daar rond te lopen. Ik kwam bij een vrij brede gleuf en de twee rijbanen die er lagen paste mijn schoen krap in dus ik zag het al gebeuren, ik stap er op en hij blijft haken en daar lig ik. Dus dacht ik lekker slim te zijn en stapte op het ijs dat ik zag op het water in de gleuf om hem zo te overbruggen. Nou ja natuurlijk ging ik meteen tot mijn knie door het ijs en in de modder en drab. Het zou niet waar zijn. Ik klom er weer uit en dacht, de wasmachine is er goed mee toch. Ik vond het echt prachtig om daar even rond te lopen en te kijken, natuurlijk foto’s te maken waar je normaal nooit kan komen. Praatje maken met de mannen en jongens die daar bezig waren.
Op de terugweg toch maar via de rijbanen er over heen gedaan en dat ging eigenlijk best gemakkelijk. Nog even staan praten met een van de vrijwilligers. Hij was al 20 jaar vrijwilliger en is vaak werkzaam in een eendenkooi in Berkenwoude, een kleine kooi in een van de omliggende dorpen. Hij wist veel te vertellen over de bloemen die hier in de zomer groeien zoals de spindotter en het zomerklokje.
Ik had geen spijt dat ik deze keuze had gemaakt en dat bezoekje aan die kringloopwinkel komt nog wel een keer.

Het verhaal van de kaart

Zit nog steeds in de opruimmodus, ben met mijn bestanden voor de krant bijna klaar en deze vond ik nog wel grappig om te laten lezen.
Over een kaart die je zelf vanuit Frankrijk verstuurde na 38 jaar opeens bij jezelf bezorgd wordt.

kaart2
Onverwachte post

LEKKERKERK  – Het zou je toch maar gebeuren dat je de brievenbus open doet en daar een kaart ziet liggen die geschreven is in je eigen handschrift,  want je stuurt nu eenmaal meestal geen kaart aan jezelf.
Maar de verbazing werd bij mevrouw A uit Opperduit nog veel groter toen ze zag dat het een kaart was die ze bijna 38 jaar geleden verstuurd had vanuit Agay, aan de Franse Rivièra, waar ze toen met man en kinderen op vakantie was.
De kaart was gestuurd naar de familie Jonker, de ouders van mevrouw A,  die op hetzelfde adres woonden destijds waar het echtpaar A nu woont.
Heel veel verbazing bij het echtpaar A hoe zoiets kan,  maar daarnaast bracht de kaart mooie herinneringen naar boven. Herinneringen aan een van de leukste vakanties die ze met de vier kinderen hadden in Frankrijk in een tent op een mooie camping in Agay  waar ze genoten van het zonnige weer en de omgeving.
Ze hebben er totaal geen idee van hoe het mogelijk is dat deze kaart na zoveel jaren opeens met de post bij hen thuisbezorgd is en daar was ik dus ook wel heel nieuwsgierig naar geworden door het verhaal.
Vandaar dat ik gebeld heb met mevrouw Kluck, communicatie adviseur bij Post.NL die mij heel vriendelijk te woord stond en vroeg de foto van de kaart op te sturen om te laten bekijken door een deskundige die de kaart daarna geanalyseerd heeft.  Zij vertelde dat dergelijke bijzonderheden gemiddeld zo’n 3 of 4 keer per jaar gemeld worden bij Post.Nl.
Uit de analyse bleek dat deze kaart die in juli 1974 verstuurd is naar alle waarschijnlijkheid op een verkeerd adres bezorgd is en misschien opeens weer eens een keer tevoorschijn kwam en alsnog door die betreffende mensen op de post is gedaan.
Grappig was ook dat op het poststempel van St. Raphael op juli 1975 stond, in die tijd moesten de “stempelaars”
  de datum iedere dag aanpassen en een slaperige beambte zat dit per ongeluk een jaar verder gezet hebben.
Uit het poststempel bleek dat deze kaart in de regio Den Haag opnieuw gepost is. Dat de kaart uit een oude sorteermachine of bij een verhuizing van een sorteercentrum tevoorschijn is gekomen leek mevrouw Kluck niet aannemelijk omdat dit centrum in den Haag nog steeds op dezelfde plaats is waar het in 1974 was gevestigd is en er daar recentelijk ook geen machines of kasten vervangen zijn. Dus waar de kaart vandaan komt, wie hem opnieuw gepost heeft zal waarschijnlijk niet opgelost worden maar blijft is wel het leuke verhaal dat zeker nog vaak in de familie A verteld zal worden.

Vanmorgen kreeg ik zelf nog een leuke brief, vorig jaar had ik afwijzing van kwijtschelding gehad van de Regionale Belastingdienst met als argumentering dat ik als freelancer onder de categorie zelfstandige viel en daardoor niet voor kwijtschelding in aanmerking kwam. Er stond ook onder dat er geen beroep meer mogelijk was op deze uitspraak. Ik belde nog een paar keer met de dienst maar ze bleven bij hun standpunt.
Op een gegeven moment was ik zo boos omdat ik op onterechte gronden een afwijzing had gekregen en heb toch nog een brief gestuurd met verklaringen van de belastingdienst en de kamer van koophandel waar ik opgezocht had wat zij voor criteria hanteren voor een zelfstandige. En dat ik vond dat ze het verweer op verkeerde gronden hadden afgewezen.  En vandaag kreeg ik het bericht dat het verzoek gehonoreerd is en dat ik alsnog kwijtschelding krijg.  Yes…..Dat is deel een, zit nog steeds te wachten op de gemeente nog niets van gehoord om bij die commissie te komen.  Nog een paar weken dan kan ik ze een brief sturen dat ze het binnen twee weken voor elkaar moeten hebben omdat ze anders een dwangsom moeten gaan betalen.  Maar zover zullen ze het best niet laten komen denk ik. Ik wacht nog maar even rustig af (nou ja rustig??).

Zit een vrouw bij de Hema

kerk_haastrechtVorige week was ik een keer bij de Hema om een bakje te doen, het was rustig, naast me kwam een mevrouw zitten die ook alleen was.
Ze begon een praatje over de MS mode die weer een herstart gemaakt heeft en zo raakten we in gesprek over kortingen, winkelen, nou ja allemaal dat soort praatjes zoals je wel vaker met iemand hebt.
Het was een leuk mens en het gesprek werd wat persoonlijker ze vertelde over haar dochter, dat ze zelf een auto immuun ziekte had en haar twee huwelijken.
En op een gegeven moment kwam het gesprek op het feit dat ze geboren en getogen was in Haastrecht.
Nu is Haastrecht de plaats waar mijn moeder geboren is en een groot deel van haar familie woonde waaronder mijn opa en oma dus daar kwamen we vroeger regelmatig.
Een van mijn tantes had daar een drogisterij waar we ook heel graag kwamen want die tante had altijd wel wat lekkers voor ons en we mochten altijd monstertjes uitzoeken van make up artikelen, kleine tubetjes tandpasta. We gingen allemaal wel met een handjevol naar huis en wie had dat nou in die tijd. Boven de deur hing nog zo’n echte oude gaper, ben eigenlijk wel benieuwd waar die ooit terecht gekomen is. Even gaan googelen en ik vond een foto van een monument op het adres waar de drogisterij gevestigd was en volgens mij nog steeds een drogisterij is gevestigd. 5ad8526ead52bd710c1ae2c487b0406ed4b9927f0ed8d94d80f706b27142544f
De mevrouw had mijn tante ook gekend en mijn neef die later de zaak overgenomen had met zijn vrouw.
Het praatje kwam ook op het “bos” dat je daar had, dat was eigenlijk een park dat hoort bij het museum Bisdom van Vliet. En waarvan ik altijd het heel bijzondere vond dat daar een grafmonument was voor de hond Nora. Dat vond ik zo raar eigenlijk.
Het woonhuis is uniek door de authentieke interieurs uit het laatste kwart van de negentiende eeuw. De sfeer wordt bepaald door de weelde en smaak van het fin de siècle. Het is de wereld van Paulina Bisdom van Vliet (1840-1923), de laatste telg van een oude regentenfamilie uit het stadje Haastrecht, bij Gouda.

Tijdreis
Het lijkt of u een andere tijd binnenstapt bij een bezoek aan het woonhuis van Paulina Bisdom van Vliet. De ontvangstsalons zijn ook vandaag de dag nog gehuld in een plechtige stilte. Het geluid van voetstappen en stemmen wordt gedempt door dikke, Deventer vloerkleden en zware, fluwelen gordijnen. U hoort alleen het rustgevende getik van één van de vele klokken.
Dit verstilde karakter van Museum Paulina Bisdom van Vliet wordt als een waardevolle kwaliteit gekoesterd. Daarom wordt er geen grote aantallen mensen tegelijk toegelaten tot het museum.
Als u rond loopt door de vertrekken van Paulina kunt u zich werkelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest om hier te wonen. De interieurs komen dicht bij de historische werkelijkheid omdat er een authentieke woonsituatie wordt getoond zonder museale toevoegingen of veranderingen.
Het Museum
Het museum toont het in 300 jaar opgebouwde familiebezit van het geslacht Bisdom van Vliet. Maar het is vooral een heel uniek en waardevol museum als tijdsdocument van het wonen omstreeks 1900. Want het interieur is volkomen origineel gebleven met al het bijbehorende interieurtextiel, zoals vaste vloerkleden, gordijnen en deurgordijnen. Geen stoel is verplaatst en geen Chinees bord verhangen sinds het overlijden van Paulina in 1923. De sfeer van de interieurs uit de tijd van Couperus’ heldin Eline Vere wordt in Museum Paulina Bisdom van Vliet dan ook een heel tastbaar. 

vooraanzicht_tuin_1b

En zij vertelde dat ze er nog niet zo lang geleden een keer geweest was en dat ze toen het park zo klein vond, voor haar gevoel was het veel groter en ik herkende precies dat gevoel. Toen we (zij was ongeveer zo oud als ik) klein waren leek zo’n park natuurlijk veel groter en avontuurlijker dan nu. Ik vertelde haar dat mijn moeder nog bij mevrouw Paulina le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet zoals ze voluit heette op de breischool had gezeten. Mevrouw de Montigny zoals mijn moeder haar altijd noemde hielp zo gezinnen met veel kinderen door wol beschikbaar te stellen waar de kinderen op de breischool van mochten breien, sokken en andere dingen voor het gezin. Zij kende ook het verhaal van de brief die 100 jaar later pas geopend mag worden en dat is in 2023. Niemand weet wat er in die brief staat.
De mevrouw vroeg hoe mijn moeder heette en waar ze gewoond had aan de Liezeweg, dicht bij het museum en dat kende ze ook wel, zelf bleek ze altijd langs de IJssel gewoond te hebben.mevrouw_235x235
En ook daar waren er herkenningspunten. Het leren zwemmen in de IJssel met opgepompte oude tractorbanden waar we heerlijk in konden drijven en peddelen.
Ze zaten we denk ik zomaar een uur gezellig te kletsen en na afloop bedankte ze me voor het leuke gesprek. “Dat heeft zo moeten zijn” zei ze en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.