Mijn puzzelboekje….

img_1338-2In de trein ga ik meestal wat zitten puzzelen, momenteel vind ik de Filippine puzzels erg leuk en zeker de editie die ik nu heb die een afwisseling is van crypto’s, kruiswoord, koppelwoorden, associatie.  Ik geef mijn gemaakte puzzel ook een waardering, zet er bij moeilijk maar wel leuk, of zoiets als helemaal niks aan haha. Beetje kinderachtig misschien maar goed ik vind het leuk, doe er verder niks mee dus eigenlijk is het ook zinloos eigenlijk.
Maar mijn puzzelboekje gebruik ik ook wel voor andere dingen. Zoals vorige week toen ik in gesprek kwam met een man die een restaurant overgenomen had. Ik kwam daar vroeger wel eens koffie drinken en vroeg of hij ook het interieur had veranderd dat best wel heel oubollig was. Dus hij geeft me de naam van zijn website die ik in mijn puzzelboekje schrijf. Dan moet je maar een kijken, kom eens een bakje doen zei hij. En dat zal ik zeker een keer gaan doen.
Of als ik “puzzelend” soms ook wel verhalen hoor van mensen zoals pas een keer bij de Hema van een mevrouw van 60 die vertelde dat ze overgrootmoeder werd en weer op ging passen. Een heel verhaal van een kleindochter die zwanger was geworden, vriendlief verdween toen hij het hoorde, en in haar eentje moest gaan klaren maar het bewust wel wilde houden.  Best jong om al overgrootmoeder te worden natuurlijk en dan ook nog drie dagen zoals ze vertelde met de zorg belast te worden. 00071472-620x387
Zo staat mijn puzzelboekje vol met op- en aanmerking.
Vanmiddag kwam er weer een bij. Ik zat in een stampvolle trein uit Apeldoorn, heerlijk hoor die kortere treinen en nog met moeite gelukkig een plaatsje vinden omdat ik als eerste in kon stappen. Veel achter mij moesten staan.
Maar goed, ik zat naast een jonge man van schat zo in de leeftijd van mijn zoon. Hij zat een boek te lezen, maar eigenlijk zat hij meer te slapen dan te lezen.
De titel van zijn boek intrigeerde me best wel en omdat ik er geen foto van wilde gaan zitten maken zonder het te vragen schreef ik hem even op in mijn puzzelboekje.
“Every time I find the meaning of life they chance it”
Vanavond even opgezocht wie het geschreven heeft en dat is Daniel Klein.
Nu ben ik momenteel helemaal geen lezer meer dus ik had daar echt nog nooit van gehoord. Maar toch blijft de titel mij boeien, een zin waar je lekker over kan nadenken.
Dus misschien ga ik wel eens op dat boek uit om het te lezen.
Want wie zijn “they” die het dan zouden veranderen. En is het mogelijk om de zin van het leven echt te vinden.
Het is in ieder geval een titel die me vanaf vanmiddag toen ik hem zag al bezig houdt.
Ondanks het feit dat er omgeroepen werd dat er een seinstoring was met een half uur vertraging was dat waarschijnlijk voorbij Gouda want ik had een snelle en img_1339-2ononderbroken reis.  De zon scheen zo heerlijk dat ik er nog even een uurtje in Gouda aan vastgeknoopt heb om zo nog even het fijne weekendgevoel vast te houden. De terrassen waren open, koopzondag dus dat nodigde wel uit om even gebruik van te maken.