What’s in a name

imagesNamen blijken voor veel mensen toch wel belangrijk te zijn en tegenwoordig is de keuze dus ruimer geworden. Vroeger was het gewoon zo als je ging trouwen kreeg je de naam van je man met daarachter je “meisjesnaam” zoals dat genoemd werd. Ik noem het altijd mijn eigen naam gewoon, tenslotte is dat de naam die ik gekregen heb bij mijn geboorte en dat blijft ie mijn hele leven.
Toen ik trouwde hield ik dan ook mijn eigen naam, mijn eigen handtekening, ik zag geen reden om dat te veranderen. Door vele in die tijd ook wel vreemd gevonden trouwens (1972) Op officiële stukken zoals een paspoort werd wel de naam van mijn man er bijgezet.
Alleen op een gegeven moment kregen we een winkel. En dan gebeurde het regelmatig als ik met mijn eigen naam de telefoon opnam dat mensen ophingen en zeiden verkeerd verbonden. En zo besloot ik toch maar om me ook Roos, zoals de achternaam van mijn man was, te noemen.
Best een gemakkelijke naam, hoefde hem niet altijd meer te spellen zoals ik dat met mijn eigen Friese achternaam wel altijd moest, wordt het met een ij of ei geschreven.
Dus eigenlijk was het ook nog wel gemakkelijk en iedereen kende me niet anders dan Anneke Roos ook toen ik voor de krant ging schrijven en eigenlijk kende maar weinig mensen mijn eigen naam. images
Toen ik na 35 jaar huwelijk ging scheiden kreeg ik de vraag of ik de naam van mijn ex wilde blijven houden. Ik besloot dat niet te doen, geen ex meer dan ook zijn naam niet meer.
En dat was best heel erg wennen, niet alleen voor de mensen maar ook voor mezelf, ik vergiste me nog regelmatig, had tenslotte langer Roos geheten dan mijn eigen naam.
Maar het wende hoewel er na 9 jaar nog steeds mensen zijn die mij aanspreken met mevrouw Roos of dat ik mailtjes krijg met die aanhef vooral voor de krant heb ik dat best nog vaak, vorig jaar nog zelfs twee kerstkaarten.
Ik heb voor de krant regelmatig gemerkt dat mensen het op zich nog niet zo belangrijk vinden wat je schrijft over hen als je hun naam maar goed spelt. En ik snap dat best wel. Mijn broer kreeg ooit na 25 jaar vrijwilligerswerk een oorkonde waarop zijn naam met ij geschreven werd i.p.v. met ei. En ik zou dat nooit gepikt hebben, een andere oorkonde geëist hebben. eiIedere keer als ik dat ding weer zag hangen bij hem in de kamer irriteerde het me. Zo belangrijk vind ik een naam dus ook wel, in ieder geval wel dat ie goed gespeld is.
Gisteren had ik een interview met iemand en hij noemde ook een aantal namen die vermeld moesten worden. Ik vroeg hem hoe die namen geschreven moesten worden. Een van de namen was Onder de Linden en hij zei dus dat dit aan elkaar geschreven werd dus als Onderdelinden.  Vandaag toen ik mijn stukken zat te schrijven begon ik toch wel te twijfelen en zocht even op Google ( heerlijk is dat toch) en inderdaad het werd niet aan elkaar geschreven maar los. Goed dat ik even gekeken heb. Meteen de andere namen ook maar gecheckt en ik haalde er nog twee fouten uit. Slooff met dubbel ff en Berry i.p.v. Barry.
Vorige week op mijn zus haar verjaardag hadden we ook een hele discussie over namen.
Een buurvrouw van mijn zus die er was. Haar man is overleden en haar werkgever schrijft op de loonstroken nu haar eigen naam terwijl zij graag zijn naam er nog bij wil hebben.
Ook wel flauw van die werkgever als hij weet dat zij dat nog zo belangrijk vind en waarom zou je dat veranderen dan. En zo kwamen de verhalen allemaal wel naar voren over namen. Op het laatst ontaarde het wel, mede onder invloed van de nodige drankjes,  in een oeverloze discussie en tenslotte moet ook iedereen zelf weten wat hij doet.
Tegenwoordig mag je tenslotte kiezen. Je eigen naam houden, die man je man aannemen of de man die van zijn vrouw. En ook met kinderen mag je tegenwoordig kiezen.
Ach what’s in a name. Iedereen moet maar doen wat ie goed vind alleen ik zal nooit meer mijn eigen naam die ik bij mijn geboorte kreeg inwisselen voor een andere. Ik ben er helemaal tevreden mee. (plaatjes van het www)

Gewoon     animaatjes-anneke-61946