Zit een vrouw bij de Hema

Gisterenmorgen wezen werken en voor de rest van de dag had ik mezelf vrij gegeven. Ben lekker naar de Hema gaan fietsen na mijn werk om wat te eten. Het was er onwijs druk, schoolvakanties dus veel moeders/oma’s met kinderen die er zaten te eten.
Heel toevallig als ik een plaatsje zoek gaan er net een aantal mensen weg bij eigenlijk het lekkerste plekje om te zitten, althans dat vind ik tenminste. Helemaal in de hoek waar twee banken tegenover elkaar staan.
Ga lekker op mijn gemakkie zitten met mijn puzzelboekje en heb hem net opengeslagen als er een oudere mevrouw aankomt lopen met haar dienblaadje. “Vindt U het goed als ik hier kom zitten” vraagt ze aan me. “Schuif maar aan hoor” zeg ik tegen haar.
Ze neemt tegenover me plaats, ze zit helemaal te hijgen dus ik vraag of het wel gaat.
Ja hoor zegt ze ik heb last van kortademigheid. Ze heeft een pakje melk en een broodje. O een glas vergeten zegt ze dus ik bied aan om het even te halen voor haar. Maar nee hoor, ik doe het zelf wel zegt ze.
Nadat ze even zit komt ze toch tot rust blijkbaar en ze begint te praten. Ik heb mijn kleinzoon te logeren gehad 4 dagen vertelt ze. Een heel verhaal volgt dat ze laat oma geworden is, ze vertelde inmiddels 84 te zijn en dat het dan best vermoeiend is om 4 dagen op een jongen van 8 jaar te passen. Maar ja het is vakantie he zegt ze.
We zitten zo wat te babbelen over van alles, ze hebben daar in Krimpen een mooi systeem van vervoer. Ze kunnen een kaart van 5 euro kopen en dan worden ze 11 keer thuis opgehaald en bij het winkelcentrum gebracht. Voor dit soort mensen een uitkomst, ik zie ze vaak zitten te wachten op dat busje dat gereden wordt door vrijwilligers.
Ze vertelt nog dat ze vorig jaar op haar stuitje gevallen was en daar veel last van had gehad.
Maar vervolgt ze “Het was een geluk bij een ongeluk want mijn man was dementerend en die kon meteen opgenomen worden in een verzorgingstehuis. Hij had al een indicatie en nu kon ik hem niet meer verzorgen. Ik kon daar ook komen wonen gaat ze verder maar dan had ik nog met de zorg gezeten want dan wilde hij iedere avond nog bij me komen.
Ik weet niet hoe haar man was, heb zelf bij mijn moeder ook gezien dat het op een gegeven moment gewoon lichamelijk niet meer ging om hem te verzorgen. Dat zij er ook onderdoor zou gaan.
Zo zit ik nog even met de mevrouw te praten en vertel dat mijn moeder iedere dag naar mijn vader toeging, ze wilde nooit een dag overslaan ook al zeiden wij dat wel eens tegen haar als wij gingen, blijf jij dan een thuis. Maar ze wilde altijd naar hem toe. En ik weet nog hoe zijn ogen altijd oplichten als ze kwam of een van ons kwam ook al wist hij onze namen niet meer.
“Dat deed ik in het begin ook” vertelt de mevrouw “op een gegeven moment herkende hij me niet meer, als ik dan zei, weet je niet meer wie ik ben dan keek ie gewoon door me heen, en toen ging ik niet iedere dag meer”.
“Maar hij voelde misschien toch nog wel aan dat u er was, dat er iemand voor hem was die hem aandacht gaf” zei ik tegen de mevrouw. Blijkbaar dacht zij daar wel anders over “Ik had er niets meer aan” zei ze.
Ik wil niet oordelen daarvoor ken ik de situatie niet goed genoeg. Zou van mezelf ook niet weten hoe ik zou reageren zeg ik heel eerlijk want ik vind het ook wel wat hoor. Moest ook wel aan de verhalen van Riet denken. Heb het bij mijn vader meegemaakt. En ik vind het best moeilijk hoor. Het leven draait toch voor een groot deel om degene die dementerend is en je moet het maar kunnen om je eigen leven op een laag pitje te zetten voor ik weet niet hoeveel jaren. Bij mijn moeder was het wel een jaar of 5 denk  ik waarvan mijn vader het laatste jaar opgenomen is geweest in een verzorgingstehuis.
Daarna pikte ze haar leven weer op, ging naar een handwerkclub naar een zangkoor al las ik in haar dagboeken die ik van haar heb dat ze hem heel erg miste. Ze waren ook heel gek op elkaar altijd geweest die twee. Ondanks alle aandacht van de kinderen die langskomen schreef ze ben ik toch alleen. En dat is natuurlijk ook zo.
En ik herken wel een beetje dat gevoel dat ze moet hebben gehad in die tijd, het er na toe gaan het zorgen voor hem. Zijn kleding in orde hebben, alles regelen, de mensen die daar waren van de verzorging en familie van andere bewoners waar ze een band mee had gekregen. Dat was in een keer over.
Ik heb dat ook een beetje met mijn moeder, heb er helemaal vrede mee zoals alles is gegaan, maar mis soms best het “moederen” over mijn moeder. De contacten toch ook met de zorg en andere instanties. Het regelen van dingen.
Ik blijf het een moeilijke materie vinden en ik denk dat je pas kan en mag oordelen als je er zelf voorstaat en ieder mens doet het op zijn of haar eigen manier.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

13 reacties op Zit een vrouw bij de Hema

  1. matroos zegt:

    Ik snap het ook wel,toen ik mantelzorger af was moest ik toch wel afkicken.Daarna ben ik ook weer mijn eigen dingen gaan doen,want dat schiet er toch wel vaak bij in.Die ‘mantel’ kan best wel eens als een loden jas wegen,dat zie ik ook om mij heen.

  2. Lot zegt:

    Vooral mijn zus had er last van dat ze ze het zorgen miste, zij woonde vlakbij dus ging bijna elke dag even langs. Aan de andere kan was het ook een opluchting. Heel dubbel allemaal.

  3. trijnie zegt:

    Dat heb je mooi geschreven.

  4. Marja zegt:

    Het moet inderdaad een heel dubbel gevoel zijn. Je hebt het mooi verwoord.
    Iedereen zal dit soort dingen weer anders oppakken en beleven.

  5. rietepietz zegt:

    Mocht Henk onverhoopt tóch naar een tehuis moeten zou ik hetzelfde doen als jouw moeder, zelfs al herkent hij je niet meer, het gaat om de sfeer die je meebrengt, én je kunt meteen zorgen dat het verplegend personeel hem steeds beter leert kennen. Maar inderdaad, niet iedereen “leeft voor zijn/haar” partner en kiest toch meer voor het eigen leven. Ik ken ook wel iemand die dat ronduit zegt; “ik kies voor mezelf” maar dat is ook iemand die er echt niet mee uit de voeten kan. Toch vind ik dat wel triest voor de partner, alsof je dan geen waarde meer hebt . bbbrrr…. ik wil het in ieder geval niét zo.

    • gewoonanneke zegt:

      Wat jij zegt klopt helemaal. Mijn moeder kon ook vaak dingen over mijn vader zeggen, bijvoorbeeld dat hij uit Friesland kwam en dat soort dingen die ze anders niet zouden weten en zo wel dingen beter snapten en er anders mee omgingen. Heb hier in de zorginstelling wel eens gehoord dat ze een soort boek maakte met dingen er in als hoeveel kinderen, werk iemand gedaan heeft en dat soort dingen. Nou denk ik niet dat verpleegkundige al die boeken zouden kunnen lezen, daar is geen tijd voor maar soms als er iets is, wel mooi om even te kijken waar dingen vandaan komen. Maar dat “rodeautootje” herken ik helemaal. Ik denk dat je die dingen normaal ook wel ziet of leest maar het focus staat er nu op.

      • rietepietz zegt:

        Klopt, vooral niet te snel denken dat het niets uit maakt of je gaat, dat doet het wél. Om nog een andere reden want het personeel is ook maar mens, en mensen die veel familie over de vloer hebben krijgen meer gedaan van de verpleging omdat men weet dat de familie toekijkt.

  6. minoesjka2 zegt:

    Volgens mij heb jij op de weg na huis, die dag heel wat te overdenken gehad. Tenminste zo zou het bij mij wel gaan.
    Het is zijn ook hele moeilijke beslissingen en iedereen die het hoort reageert vanuit zijn eigen emotie, maar ik ben echt blij dat ik niet voor die keuze sta…….. mooie blog over dit moeilijke onderwerp.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s