Onderuit…

Nee gelukkig was ik het dit keer niet maar toen ik vanmiddag even een eindje ging fietsen kwam ik bij een fietstunnel waar ik een kinderwagen bovenaan zag staan, dat vond ik al vreemd maar toen ik verder kwam zag ik halverwege de helling van de fietstunnel een fiets op de grond liggen en een mevrouw stond er enigszins bibberend naast met daarnaast de moeder van het kindje in de kinderwagen.
Ik stapte even af om te kijken of ik eventueel kon helpen. De vrouw had een heel blauw oog maar dat kwam niet van vandaag vertelde ze, ze was vorige week lopend gevallen en had het daar opgelopen.
Goh het lijkt mij wel dacht ik nog even voelde meteen een soort verwantschap.
De mevrouw, schatte haar een jaar of 70,  was goed bij zinnen, wist waar ze woonde, ze was boodschappen wezen doen bij de Lidl en fietste naar huis toe toen het gebeurde.
Ze probeert haar zoon op te bellen maar dat lukt niet. Verder ging het wel met haar, ja haar ribben deden zeer, zei ze want daar was ze mee op het stuur gevallen.
Zullen we u fiets even oprapen, vroeg ik en samen met de andere mevrouw raapten we de fiets op.
Nou ik moet zeggen dat ik wel eens zwaar beladen ben geweest op mijn fiets maar wat die mevrouw aan gewicht in haar fietstassen had zitten daar kan ik nog een puntje aan zuigen.
En dat niet alleen, aan haar stuur had ze een grote en heel zware tas hangen en aan de andere kant een schoudertas, een paar keer om haar stuur geslagen.
Moet je nog een beter scenario verzinnen om onderuit te gaan.
Nu kan ik er ook wel wat van maar ik hang nooit wat aan mijn stuur, ik vind dat gewoon gevaarlijk, je bent zo je evenwicht kwijt en dat was bij deze vrouw ook gebeurd.
U bent ook veel te zwaar beladen zei ik tegen haar.  Ik ging altijd met de auto zei ze en ik weet niet precies hoeveel in mee kan nemen dus had eigenlijk te veel gekocht.
Zou het voortaan maar eens in tweeën doen zei ik tegen haar, dan kan je beter een extra keer fietsen. En dacht wel bij mezelf, hoor wie het zegt haha…
Uit haar verhaal begreep ik dat haar kinderen het niet meer verantwoord vonden dat ze in een auto reed dus ging ze nu fietsen. Nou dat is dus ook geen onverdeeld succes.
Samen met de andere mevrouw rijden we haar fiets even het hellinkje op. Ze gaat het verdere stukje maar lopen zei ze.
Maar dat viel ook nog niet mee met zo’n zware tas. Zullen we die tas aan het stuur even achterop binden zei ik, dus samen met die andere mevrouw wij die tas achterop gesnoerd.
Alleen of de beschuiten het nog heel overleven weet ik niet hoor zei ik, die kwamen een beetje klem te zitten. Dat geeft niet zei ze, ik eet altijd beschuit met melk dus moet het toch in stukjes.
Nou ja met die zware tas van haar stuur af kon ze lopen met haar fiets, ze woonde een paar kilometer verderop dus dat moest ze wel redden. We hebben haar nog even na staan kijken en het ging goed. Hopelijk is ze goed thuisgekomen en zal ze de volgende keer wat minder in een keer meenemen aan boodschappen.
Onderweg nog even wat eendjes gefotografeerd. Er schijnen steeds minder wilde eenden te komen hoorde ik maar ik kwam vandaag zomaar op mijn route zo’n 6 moeders met kroost tegen.