Zwangerschappen anno 2017

Gistjongen of meisjeerenmiddag kwam Peter bij me lunchen, hij werkt dicht bij mij in de buurt en als hij op kantoor is vindt hij het wel gezellig even hier een hapje te eten zo nu en dan.
We zitten wat te praten over de vakantie als hij zegt, ik heb ook nog wat te vertellen, wat wil je weten eerst goed nieuws of slecht nieuws…… nou heel erg slecht is het niet hoor zei hij er nog wel bij.
Ik liet niets merken maar ik voelde opeens weer die oude angst tot in mijn buik toe vliegen. Eerst maar het goede nieuws zei ik. Ze hadden een 3D echo gehad. Hij liet een filmpje zien, echt zo bijzonder je ziet gewoon het kindje helemaal al zitten, alles zit er al op en aan, geweldig zo mooi. Vol trots vertelt hij dat de voetjes al 1,8 cm zijn, zo geweldig mijn kind zo te zien als a.s. vader.  Maar goed hij ging verder, alles was goed en we weten nu ook wat het gaat worden. En nu het slechte nieuws zei hij, ik vertel nog niet wat het wordt, dat willen we met alle ouders en Chantal haar zus en vriend tegelijk doen met iets dat weer nieuw is namelijk een  gender reveal party waarop het geslacht van de baby bekend gemaakt wordt.  Ja dat had je vroeger niet, ik wist het van Peter dan wel omdat ik een vruchtwaterpunctie had gehad. Maar we hebben het toen tegen niemand gezegd. Praktisch voor iedereen was het toen nog een verrassing wat het zou zijn.  Pff denk ik inwendig, kan je het niet even anders zeggen, slecht nieuws, het zal me een zorg zijn wat het wordt, ik hoop maar een ding dat het gezond is al dacht ik vanaf het begin dat het een jongen wordt, waarom?  Ik weet het niet toen ze het vertelde was dat het eerste wat ik dacht, deze keer gaat het goed en het wordt een jongen. Gevoel kan je niet verklaren en grappig was wel dat de andere Oma het ook gezegd had zonder dat we het van elkaar wisten. En misschien hebben we het allebei dus wel niet goed natuurlijk.
Nou ja ik probeerde hem nog wel door wat vragen of gekke dingen te zeggen te laten verspreken maar dat lukte dus niet haha. Toen hij weg was en ik na een uurtje ging fietsen voelde ik nog dat gevoel in mijn maag. Zou dat nou nooit over gaan, volgens mij tegen de tijd dat het geboren moet worden kunnen ze mij gewoon opvegen al zal ik het echt proberen het niet te laten merken natuurlijk. Zij hebben recht op een fijne en ontspannen zwangerschap op hun eigen manier. En zoals het tegenwoordig gaat bij die anno 2017 zwangerschappen.  Een aankondiging of Facebook, zo’n party waarop het geslacht bekend gemaakt wordt en wat je momenteel ook veel ziet een babyshower en dit las ik er over op Wikipedia

Babyshower is een gebruik dat in India is ontstaan. Normaal gesproken is het een samenkomst in het huis van de zwangere dat wordt opgesierd. Het is een traditioneel feest, waarbij de zwangere in het zonnetje wordt gezet en wordt bevestigd door een Hindu-priester in de zwangerschap, door haar familie, schoonfamilie en kennissen. De zwangere en baby krijgen goede wensen en cadeaus van hun geliefden, om aan te geven dat ze worden verwelkomd in de familie

Natuurlijk omdat bij mij altijd mis ging aan het einde van mijn zwangerschappen heb ik hier gewoon moeite mee. Lang voordat Chantal zwanger was en zij met Peter naar zo’n party toe gingen van een vriendin heb ik daar nog wel eens met hun er over zitten praten. Ze snappen het wel maar ik wil ze er ook niet mee belasten. En zouden ze dat ook gaan doen ga ik echt wel met een cadeautje en ik wil mijn eigen angst niet laten overheersen.
Maar soms is het best wel moeilijk hoor. Ik denk altijd dat ik alles ergens opgeborgen heb op een plekje maar zoals deze zwangerschap zo dicht bij dan knijpt mijn keel zo nu en dan echt nog wel eens dicht hoor.  Maar ik kan er ook van genieten hoor van het vooruitzicht want tenslotte gaat het in de meeste gevallen allemaal goed. Loop ook al rond te neuzen soms op de babyafdelingen zo grappig. Allerlei dingen van mijn eigen zwangerschappen kwamen weer terug…. Nou ja het gevoel van vreugde en blijdschap overheerst nog steebabyshowerds hoor en gun hun de onbezorgde zwangerschap en het plezier van de voorbereidingen en het inrichten nou ja kortom wat er allemaal bij komt kijken. Herinner dat nog van mijn eerste eigen zwangerschap toen ik echt onbezorgd er van genoot, iedere keer met mijn lijstje wat ik nodig had de stad in ging om dingen aan te schaffen en af te strepen. Hoe leuk was dat toch om te doen die kleine prulletjes en dat moeten zij ook hebben.  PS. Ze vonden de beer echt mooi gelukkig haha……

34 gedachten over “Zwangerschappen anno 2017

  1. Begrijp helemaal dat je keel ervan dicht gaat zitten. Heb zelf ook een paar zeer slechte ervaringen gehad met grote gevolgen. Kan er gewoon slecht tegen, zwangerschappen en geboortes. Maar voor jou komt het nu wel heel dicht bij. Wens je heel veel sterkte want het hart zal je nog wel een paar maar in de keel zitten voordat de baby er is.

  2. Er blijven altijd dingen die onze kinderen niet helemaal oppikken uit het verleden. Hij had het een stuk subtieler kunnen brengen dan “slecht nieuws”. Maar hoeveel jongelui weten nog wat subtiliteit is? En hoe lang mogen wij ze met onze zorgen belasten? Heel dubbel.
    Weet je wat? We gokken op een kerngezonde tweeling. De een heeft zich verstopt. Het meisje. Dus laat je verrassen. 😉

    1. Hij heeft er natuurlijk als laatste ook niets van meegekregen behalve wat wij er van verteld hebben natuurlijk. Ze snappen gelukkig beide echt wel dat het voor mij soms moeilijk is maar ik wil er ook niet te veel nadruk op leggen om hun blijdschap niet te temperen. Laat ze maar genieten van hun zwangerschap.

  3. Nu ben ik pas 6 jaar moeder. Maar ook ik was blij dat zoonlief en ik levend de eindstreep (die noodgedwongen vervroegd werd) de eindstreep haalden. Niks babyshowers en andere feestelijkheden, maar ziekenhuis in en uit. ‘Geniet ervan’ was niet aan de orde. Als iemand nu vertelt in verwachting te zijn word ik nog altijd wat misselijk. Hoewel ik blij feliciteer en gelukwens hoor! Maar verder houd ik mijn mond. Gelukkig gaat het bijna altijd heel goed en zeker tegenwoordig. Jongetje of meisje….als het maar in orde is. Ik hoop dat zij hele mooie maanden hebben van voorbereiding en verheugen. En straks een prachtig mensje meer. Dat wens ik hun, maar jou ook toe! ❤

    1. Dank je wel. Ja dat herken in, na twee doodgeboren dochters, een miskraam, een dochtertje dat na 14 maanden overleed kreeg ik nog een mooi cadeautje in de vorm van mijn zoon die wel een maand eerder “gehaald” werd en na twee dagen met spoed naar het Sophia gebracht werd naar de intensive care. Dan is het niet zo gek dat de angst of alles wel goed zal gaan als een zwangerschap zo dicht bij me in de buurt komt niet alleen vreugde maar ook spanning veroorzaakt. Had alles best op een plekkie maar het lijkt even weer hier en daar de kop op te steken. Gelukkig overheerst het niet en ben ik er nog steeds dolblij mee en hoop ik hetzelfde als je het schrijft een prachtig mensje in januari.

        1. Heb even bij je zitten lezen en daar als ik dat het met jouw zwangerschap ook niet goed ging aan het einde. Dus dan begrijp je dat ook wel. Maar ik geniet er toch wel van hoor het idee dat ik oma ga worden klinkt nog wel gek haha.

  4. Ik snap je helemaal en ik vind het knap hoe je er met je zoon mee omgaat. Dit komt heel dichtbij en dan is het heel logisch dat dat gebeurt. Praat er eens met een goede vriendin/ vriend over. Dan kun je daar je emoties kwijt. Voor nu: laat hen heerlijk genieten (en doe jij dat ook een beetje). Lezen je zoon en schoondochter je blog niet?

    1. Niemand van mijn familie kent de naam van mijn blog bewust gedaan. Ik heb echt gelukkig een aantal mensen om me heen waar ik er mee over kan praten hoor. Het is ook niet iets wat dagelijks mijn leven beheerst maar soms opeens steekt het wel even de kop op, die angst voor slechte berichten.

  5. Jouw ervaringen van destijds zijn voor jouw zoon natuurlijk veel minder “reëel ” dan voor jou destijds. Hij kent “het verhaal” en kan zich zelfs niet vóórstellen hoe zo’n vraagstelling erin kan hakken. Ik las al dat je dat zelf ook beseft, best knap hoor.
    Zelfs áls er iets zou zijn dat d.m.v. jouw genen en de zijne nu misschien een rol zou kunnen spelen is er de geruststellende gedachte dat er nu sprake is van ook nog ándere genen die de kans met de helft zullen verkleinen door die vermenging. Gelukkig kun je hier gerust over je onderbuikgevoelens schrijven, je doet er niemand kwaad mee en bent het toch weer even kwijt.
    Dat genieten komt wel hoor, ik begrijp het wel, een beetje het gevoel dat je met al die blijdschap gewoon onheil afroept, dan maar iets minder blijdschap voor jou als je je daar beter bij voelt. Hou je haaks . XXX

    1. Na een aantal zwangerschappen voordat Peter geboren werd hebben we een grondige screening gehad in het Erasmus MC in Rotterdam op het gebied van erfelijkheid. En daarbij is niets uitgekomen dat het een erfelijke belasting heeft. Al die papieren waren gelukkig bewaard gebleven bij mijn huisarts en zijn meegegaan naar hun gynaecoloog. Gelukkig is het vervelende gevoel niet permanent aanwezig en kan ik het ook wel relativeren hoor. En zeker ook wel genieten. Dank je wel voor jouw meeleven en van de andere bloggers dat doet me echt heel goed. xxx

  6. Ik snap precies wat je bedoelt. Kinderen leven nou eenmaal in een heel andere tijd en doen alles anders. O ja leuk was dat om al die spulletjes voor je 1e kind, wij hebben 1, bij elkaar te zoeken. In die tijd hadden we niet veel kregen de wieg van schoonzus onbekleed dus moest ik die zelf bekleden. Het kleed heb ik na 35 jaar omgetoverd tot tafellaken omdat de schoondochter de wieg koos waar ze zelf in had gelegen wat ik dan ook goed begrijp. Geniet er vooral va.

    1. Ja zo ging dat toen hoor ik had ook een tweedehands kinderwagen die deed het best wij hadden ook een groep vrienden met kinderen in dezelfde leeftijd werd heel wat geruild en doorgegeven, niks mis mee hoor.

  7. Is heel normaal dat je zo voelt en ervaart. Maar ik weet ook dat je er ook van geniet van het idee dat je oma Anneke gaat worden!
    knufff

  8. Lastig hoor lijkt mij, die dubbele gevoelens, aan de ene kant blij voor het jonge stel en je aanstaande kleinkind, aan de andere kant je eigen angst uit het verleden.
    Hoop dat je er niet te veel last van gaat krijgen, en anders zou ik toch eens kijken of er met trauma therapie (EMDR) iets aan te doen is. Klinkt zwaar, maar het belemmerd je wel, dus gaat het toch richting trauma.

    1. Ik denk dat ik gewoon zelf moet leren er mee om te gaan. Vaak is een gesprek met een goede vriendin net zo belangrijk als een therapie. Hoewel ik ooit wel eens bij een maatschappelijk werker geweest ben dat was een geweldig mens, die heeft me echt toen weer in het zadel geholpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s