Er waren eens twee kuikentjes…

Mijn schoondochter en ik zaten zo te praten over dat schaap dat op zijn kop lag en ik zei  dat ik nog wel eens een keer zou gaan kijken of het goed met haar ging en of ze lammetjes had gekregen.
“Weet je dan nog wel welk schaap het was” vroeg ze me en natuurlijk weet ik dat niet, zal ze echt niet meer herkennen maar er schoot me wel opeens een verhaal te binnen over Peter toen hij klein was en dat vertelde ik haar. En ik hoorde dat de paaseitjes al in de winkel liggen dus mag een Paasverhaal wel 😉 😉 ……..
Peter zat op de peuterspeelzaal rond Pasen dus hij was 3 1/2 jaar oud toen ze daar in de klas kuikentjes kregen.
Nu ben ik er al helemaal tegen om die beestjes, hoe leerzaam misschien ook, in een bak in de school neer te zetten zonder eigenlijk goede verzorging.
Het ging dus ook niet goed, er was geen warmtelamp boven die beestjes dus toen er nog maar twee over waren zei ik tegen de juffrouw zal ik die maar meenemen naar huis want anders gaan ze ook dood.rrr (2)
Dat vond ze wel een goed idee, zelf had ik nog een warmtelamp uit de winkel overgehouden dus we namen de twee kuikentjes mee naar huis, gingen eten kopen en ze kregen een grote teil waar ze in konden scharrelen, eten, slapen en groeien.
Peter vond het prachtig, iedere keer ging ie weer kijken bij de kuikentjes en ze groeiden als kool die twee, ze deden het goed.
Tot de op een gegeven moment te groot werden om nog zo in huis te houden dus vroeg ik aan de juf waar ze de kuikens vandaan had en belde die boer op. Ik mocht ze daar terug komen brengen.
Aanvankelijk vond Peter het wel jammer maar toen ik zei dat ze bij hun broertjes en zusjes in een grote schuur zouden komen had hij er wel vrede mee.
Samen gingen we naar de boer toe om ze weg te brengen. Geen massaproductie van kippen maar een schuur met kippen die ook naar buiten gingen gewoon voor de aardigheid, de eitjes en natuurlijk ook wel het vlees. (Maar dat vertelde ik maar niet nog)
De boer had er wel aardigheid in dat Peter de kuikentjes kwam brengen en toen we weer weggingen zei hij, kom nog maar eens een keer kijken hoor hoe het met ze gaat.
Nou ik dacht uit ’t oog uit ’t hart maar nee hoor na een paar maanden vroeg Peter gaan we nog een keer bij de kuikentjes kijken.
Dus wij weer naar de boer toe en daar liepen heel veel inmiddels al grote kippen en kwam de vraag “welke zijn het mama”.
Ik wilde hem niet teleurstellen, wees er willekeurig twee aan en zei kijk dat zijn ze Peter zie je hoe groot ze geworden zijn.
Hij had er helemaal vrede mee en voor hem was het goed zo.
Chantal vond het een prachtig verhaal en we moesten er ook smakelijk om lachen. En ook al is het al bijna 28 jaar geleden, ik weet het nog als de dag van gisteren, zo leuk was het.
Als ik de foto’s opzoek zie ik dat niet alleen de kuikentjes in drie weken goed gegroeid zijn maar ook Peter zijn krullenkopje….. wat schattig toch. Ben benieuwd of hun dochtertje ook van die krulletjes zal krijgen. En wat heb ik toch een vreselijk handschrift zeg……..

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Familie, Polderverhalen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op Er waren eens twee kuikentjes…

  1. Rob Alberts zegt:

    Met plezier gelezen

    Vrolijke groet,

  2. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Mooi verhaal! Maar mijn laatste twee blogs zijn lekker veel mooier. 😜

  3. Leuk verhaal en wat een mooie bos haar

  4. Een leuk verhaal uit de “oude doos” Anneke.

  5. Marja zegt:

    Een vertederend paasverhaal. Heerlijk.

  6. Neeltje zegt:

    Wat een mooi verhaal. En spannend hè, dat wachten.

  7. rietepietz zegt:

    Geweldig verhaal, en wat een prachtig ventje was Peter! Zelfs als zijn dochter maar half zo mooi is krijg je een prachtig kleinkind;-)

  8. minoesjka2 zegt:

    Wat een geweldig verhaal 🙂

  9. Thuisbijmij zegt:

    Wat een leuke herinnering heb je hier geschreven. Onze jongste dochter heeft ook een bos krullen. Staat prachtig, al vind ze zelf van niet.

  10. Niet alleen een leuke herinnering maar ook een kordate actie van je!
    Vandaag de dag bedenken de ‘juffen’ zich wel een keer of tien.
    Zo’n verhaal lust ik elk moment van het jaar (-:

  11. trijnie zegt:

    Het duurt nu toch echt niet lang meer tot je weet of je kleindochter de krullen van haar vader heeft geërfd. De uitgerekende datum is inmiddels al voorbij maar kindjes komen nu eenmaal op hun eigen tijd. Dus nog even geduld en vooral : heb vertrouwen dat alles goed gaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s