Wat een mooie dag…..

 

Gisteren werd op ons dorp een wedstrijd eierengooien/vangen georganiseerd. Weet nooit hoe ik dat moet noemen want het is zowel gooien als vangen natuurlijk. Officieel heet het geloof ik Eiwerpen want let op er worden zelfs Nederlandse kampioenschappen Eiwerpen georganiseerd.
Vijf jaar geleden werd het voor de laatste keer georganiseerd tijdens een Goede Doelendag waarbij wij met het jeugdwerk dus een van de Goede Doelen waren.
Als tegenprestatie hielpen wij met een ontbijtservice en andere dingen die georganiseerd werden en ja als je daar dan toch loopt ook meedoen met het Eiwerpen een aantal van ons waaronder Peter met zijn vriend.
Gooien en vangen zijn best twee heel verschillende dingen en het bleek dat Peter goed kon vangen en minder gooien. Bij een ander team was het net andersom daar was een goeie werper Mike en een mindere vanger. Dus die twee besloten samen voor de grap om zich nog een keer in te schrijven als nieuw gevormd team. De andere (jonge)man kende Peter wel uit de uitgaansgelegenheden maar verder ook niet.
Het bleek een heel goed team te zijn en ze verbeterden het record dat al jaren op 47 meter stond met 5 meter op 52 meter en wonnen de wisselbokaal oftewel het Wisselei en hun naam kwam er op te staan. Daarna gingen ze zelfs nog meedoen aan het Open Nederlands Kampioenschap eieren gooien in Makkum waar we met een hele groep naar toe zijn geweest, daar werden ze zelfs 3e en gooiden nog 62,5 meter ook.
Gisteren moesten ze dus hun titel verdedigen en de hele club van toen was weer aanwezig, nu ook natuurlijk inclusief Chantal en Yenthe die toen nog helemaal niet in beeld waren. (wat kan het toch hard gaan in 5 jaar tijd).
Een gezellige boel was het dus, ook mijn ex-man Hans en zijn vriendin Erica waren er bij en mijn vriendin kwam ook nog kijken.
Ze hadden zich ingeschreven om twee keer te gooien. Je mag van wisselen van gooien en vangen maar dat deden ze dus niet.
Het record van deze dag stond op 39 meter en heel stoer gingen ze meteen al beginnen op 50 meter (de bluffers) ook al gaf de presentator nog wel het advies om misschien op een wat kortere afstand te beginnen om vast een afstand neer te zetten om in de finale te kunnen komen.
Je krijgt per inschrijving 3 eieren en de eerste run ging het helemaal mis, alle drie meteen kapot.
De tweede run ging het beter en ze gooiden meteen 50 meter waarmee ze het dagrecord al in handen hadden.
Het was zo mooi gepland qua tijd dat Chantal en ik tussendoor nog even met Yenthe naar huis konden gaan om haar de fles te geven en te verschonen voordat de finale kwam.
De eerste keer dat ze bij me thuis was, ik pakte haar uit de kinderwagen en ze lachte zo lief naar me, dan smelt je toch helemaal zeg…… wat een droppie is het.
Net op tijd terug voor de finale waren we. Ze gingen weer gooien en wisten toen al dat niemand aan die 50 meter gekomen was. Nu ging het nog om de eer dus ging Peter staan op de recordafstand van 52 meter en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was gooide Mike in een prachtige boog en wist Peter precies op diezelfde afstand het ei te vangen. Het was echt zo leuk om te zien, ze flikten het toch maar weer. Waarmee ze ook de hoofdprijs in de wacht sleepten en natuurlijk hun Wisselei.  Het zijn allebei wel een beetje bluffers hoor want toen ze het ei inleverden had Mike gezegd, jullie mogen het even terug hebben maar wij nemen het straks weer mee.
Het was ook wel grappig andere teams waren eergisteren gaan oefenen met gooien, bij mij tegenover in de straat op het industrieterrein waren ze ook bezig. En een ander team was aan het oefenen op de ijsbaan. Daar kwamen ze aan met tasjes met eieren en natuurlijk in oude kleding met een capuchon op tegen te veel eieren in je haar en blijkbaar vonden mensen dat verdacht en die hadden de politie gebeld omdat ze dachten dat het drugsdealers waren. vond het wel een mooi verhaal. Peter en Mike hadden helemaal niet geoefend.
Na afloop ben ik nog even een rondje polder gaan fietsen en wat boodschappen gedaan. Onderweg kwam in nog een man tegen ook met een fototoestel toen ik even bij de Futen stond te kijken die druk bezig waren een nest te bouwen en te keuren.

 

We hadden een leuk gesprek over fotograferen (hij had ook zijn toestel bij zich) hoe mooi het nu is in de polder en dat je ook geluk moet hebben met foto’s maken. Hij wist nog een paar goede plekken voor me en ik gaf hem ook nog wat tips, hoe leuk kan zo’n onverwachte ontmoeting midden in de middle of nowhere zijn.
Gisterenavond durfde ik niet rustig op de bank te gaan zitten omdat ik bang was dat ik zo in slaap zou vallen dus nog maar wat gaan lopen rommelen. Wat een prachtige dag was dit gisteren………die lijst ik weer in.