Count my blessings…….

Zit momenteel nog wel in een emotionele rollercoaster, zeker nu ik vanmorgen weer thuisgekomen ben gelukkig.
Had sinds mijn tweede ziekenhuisopname echt geen traan gelaten, meer de instelling van ik heb een probleem, dat moet gevonden en opgelost worden. Want geloof me twee dagen overgeven maakt je helemaal kapot.
Nou ja maandag bleek bij de MRI scan van mijn buik dus die verstopte darm te zitten en ik vroeg, wat nu. Opereren zei de dokter, wanneer vroeg ik, zo meteen zei hij, dus een spoedje.
Mijn zoon gebeld die kwam direct maar voordat ik hem nog maar even kon zien lag ik al onderzeil.  Na de operatie voelde alles meteen al beter aan alsof mijn lichaam weer van mijn was. Had wel pijn maar andere pijn dan vorige week, niet van die onverklaarbare dingen.
Gistermiddag mocht de slang uit mijn keel, hoe heerlijk was dat, maar het infuus moest nog blijven zitten. Had zoveel vocht verloren door het overgeven. Gisterenavond was ik het opeens allemaal zat. Ik dronk bijna een liter vocht achter elkaar op en inderdaad mijn blaas ging zijn werk weer goed doen. Ziezo dacht ik infuus er uit maar nee hoor.
En toen ik dan ook gisterenavond weer met standaard en gedoe naar toilet was geweest en ik op bed lag zat die slang van het infuus voor de zoveelste keer verkeerd en opeens begon ik te huilen en kon ook niet meer stoppen. Heb geloof ik wel een uur liggen huilen. Wilde gewoon dat rotinfuus niet meer was kwaad op die dokter en van alles.  Slecht geslapen maar wel de volle overtuiging vannacht, ik blijf echt geen dag meer langer hier. En dat hoefde ook niet. Vanmorgen had ik een verpleegkundige die meteen mijn infuus er uit haalde. Zo met jou kan ik praten, zei ik tegen haar.
Mijn zus kwam me ophalen was lekker op tijd al thuis. Ze vroeg of ze nog een poosje moest blijven maar ik zei ga maar, geef me maar even rust. Zo heerlijk, geen bloeddruk, geen prik, pillen, glaasjes water alles wat nodig is. Helemaal niets. Peter appte dat hij nog even langs zou komen maar toen hij even later een appje stuurde dat het op zijn werk zo druk was, was ik blij toe en zei kom vanavond even lekker uit je werk joh. Veel beter.
Viel op de bank neer, wilde de tv even aanzetten maar die deed het niet en eigenlijk was het nog wel lekker ook. Echt even helemaal niets.
Mijn vriendin had alles donker in huis gemaakt zodat het er lekker koel was en ik sliep gewoon uren lang.
Daarna heb ik ook alleen maar gezeten in de tuin en gelegen op de bank. Alles even overdenkend wat er gebeurd was en hoe alles gegaan was. En me ondanks alles zo’n gelukkig mens voelen.
De mensen die zo ontzettend lief voor me zijn geweest, Wim, Peter, Chantal, mijn zusje en haar man, mijn broer en schoonzusje, mijn vriendin en haar man.  En alle appjes, reacties, mailtjes, berichtjes en kaarten van iedereen. Met elkaar hebben ze alles voor me gedaan. Heb ik een schoon bed voor vanavond, hadden wat opgeruimd in huis, de was gedaan, de tuin water gegeven…….. Ik was zo super dankbaar en blij……… Count my blessings, ik doe het zeker, zo blij met die mensen om me heen…….. En nu maar op naar hopelijk een snel herstel verder.