Zij maken het verschil

Al weer een blogje over het ziekenhuis, ja zeker want het heeft toch best wat impact op me gehad. Ben soms nog best onzeker. Als ik een pijntje voel als ik wat doe of bang ben om weer misselijk te worden. Merkte ook deze week op de fiets, het fietsen op zich gaat prima maar ben bang dat andere mensen onverwachte dingen doen. Zoals die drie scholieren naast elkaar fietsten alle drie meer aandacht voor hun telefoon dan de weg. Een kwam zo op me af rijden. Een flinke brul en hij ging wel aan de kant maar toch… heb echt geen zin in een derde ronde.
Nu ik al weer een paar weken thuis ben en het de goede kant allemaal weer opgaat lijkt het wel of die 1 1/2 week in een soort roes voorbij is gegaan.
Ondanks het feit dat het natuurlijk een heel vervelend iets was heb ik in het ziekenhuis toch wel heel veel bewondering gekregen voor de verpleegkundigen daar. Heel veel respect heb ik voor ze gekregen.
En er zijn er altijd die net het verschil maken.
Zoals die nachtverpleegkundige. Ik mocht alleen nog maar wat slokjes water drinken, het was een heel warme week dus dat water was ook lauw. Ik vroeg haar of ze een glaasje koud water wilde geven en ze zei, zal ik er ijsklontjes indoen. Geloof me, dat was zo lekker dat ik het liefst het glas meteen helemaal leeg zou drinken…….
Of die verpleegkundige, mocht nog steeds alleen maar water, kwam vragen of ik misschien een waterijsje wilde hebben. Cassissmaak. Zo’n staafje die je in kan vriezen. De lekkerste magnum (Almont met nootjes) zou op dat moment niet lekkerder gesmaakt hebben.
Die nachtverpleegster weer die voor mij een kopje thee met honing ging maken omdat ik niet kon slapen. Zo lekker en het werkte ook nog.
Er kwam ook nog iemand langs die vroeg of ik een handmassage wilde. Was totaal verbaasd en zei ach ja waarom niet. Ze ging mijn handen zitten masseren, het was een flinke klessebes maar leuk was het wel.
Een andere keer kwam er ook nog een vrijwilligster die een praatje kwam maken. Ze was net in Gouda komen wonen en we hadden een leuk gesprek over verhuizen op latere leeftijd naar een heel andere omgeving en dat het soms nog best lastig was.
Heb ook wel gezien dat je zelf heel goed op moet letten met medicijnen.  Ik slik gelukkig niet veel, maagbeschermer wel en kreeg paracetamol en kon natuurlijk een paar dagen geen medicijnen slikken vanwege die slang. Dus kreeg ik het via mijn infuus. Kreeg daar nog wel een antibiotica en een prik tegen de trombose. Maar ook iedere dag kwamen ze toch weer vragen of ik nog een morfine tablet wilde of diclofenac. Ik zei dat ik dat niet wilde hebben. Maar ik dacht wel, al je dat niet meer snapt of zo of misschien iets niet durft te zeggen krijg je misschien wel van alles binnen wat je niet wilt.
Nou ja denk dat iedereen zo in een ziekenhuis wel eigen ervaringen hebt maar zo belangrijk die mensen die net het verschil maken als iemand het toch wel moeilijk heeft.