Het went……

Gisterenavond had ik het voor het eerst dat ik me heel ontspannen voelde en gezellig toen ze weer thuiskwamen. En dat werkte ook door op mijn slapen en mijn duizelingen. Nog een keer vannacht voelde ik wat duizelen maar voor de rest niet meer.
En vandaag toch maar gewoon gaan werken, daarna fietsen en totaal geen last.
Vanmiddag waren mijn gasten bij Hans en heb ik lekker met een dekentje over me heen op de bank gelegen, dom detectives liggen kijken. Heerlijk vond het ook koud vandaag en ik kwam helemaal tot rust.
En opnieuw geen duizelingen meer. Wel wat oefeningen nog steeds gedaan en als ik er met iemand over praat of over schreef zoals hier op mijn blog blijken nog veel meer mensen het te hebben.
Niet dat ik het die mensen gun maar ben zelf altijd nog al zo van dat ik het eng vind en allerlei doemscenario’s de revue passeren en deze verhalen geven mij ook rust dat het wel vervelend maar niet ernstig is. Iets was de dokter ook zei natuurlijk. En de oefeningen helpen me ook wel.
So far so good…… ja mijn Engels gaat met sprongen vooruit haha.
Nee hoor, ik spreek best een woordje Engels maar mijn zwager is een echte Aussie dus om die te volgen moet ik best goed concentreren. Als dan mijn schoonzusje aanvullingen e.d. geeft dan is het soms heel lastig om twee mensen tegelijk te kunnen volgen. 
Maar ik leer iedere dag wel weer nieuwe woordjes bij. De dagelijkse dingen gaan wel natuurlijk maar zoals gisteren toen we over de tuin spraken. Ja ik weet echt niet wat al die groentes en beestjes en dingen in het Engels zijn hoor. Maar met handen en voeten en soms vertalen van mijn schoonzusje (al weet die ze ook niet allemaal) komen we er wel hoor.
Het is ook wel leuk, zelfs zijn het ook wel tuinders, mijn zwager is al twee keer bij Hans (mijn ex) wezen helpen die is pas begonnen met een moestuin. Hij vond het heel leuk om te doen en mijn schoonzusje had nog een paar oude kennissen die ze op kon zoeken.
Zo gaan de dagen ook weer door, hoop dat ze morgen ook echt gaan proberen te fietsen want ik wil ze ook best een paar daagjes entertainen maar dat moeten ze wel kunnen fietsen natuurlijk.  Lopend kom je niet zover.
Leuk om een keer naar Kinderdijk te gaan of met de Ferry te gaan varen naar Rotterdam of Dordrecht, Biesbosch. Morgen gaan ze oefenen. In Australië fietsen ze bijna nooit meer. Een aantal jaren geleden toen ze hier ook waren en ik nog (on)gelukkig getrouwd (jaar daarna gescheiden) met Hans gingen we ook vaak op pad op de fiets met zijn drieën.  Hans kon toen niet mee omdat hij kort daarvoor een hartinfarct had gehad.  Best mooie tochtjes gemaakt toen. Maar ja toen waren ze ook zo’n jaar of 12 jonger, we zullen het zien hoe het gaat maar dat zou ik nog wel leuk vinden. (foto’s van 12 jaar geleden)