De bekende druppel……

Ja die bekende druppel die soms opeens de emmer doet overlopen, ik had het vanavond opeens.
Gisteren thuisgekomen uit Apeldoorn, heerlijk weekend gehad, gewandeld, gefietst naar Beekbergen, mooie omgeving.  Lekker terrasje gedaan. Niks mis mee.
De terugweg naar huis via hindernissen, werken aan spoor en in de bus begon ik weer duizelig te worden. Even op het busstation op de rekken gaan zitten nog even gedacht, ga mijn zoon bellen om me op te halen maar toch maar op de fiets gestapt en daar knapte ik helemaal van op.
Gisterenavond vroeg naar bed (voor mij doen) en vanmorgen tot half 11 geslapen maar voelde me heel de dag nog moe en duf. Even weer op de bank en begon het weer de duizelingen altijd als ik op mijn rechterzij lig.  Links niet dus.
Afgesproken om vanavond even naar Peter en Chantal te gaan, had er zo’n zin in. Tegen de avond begon de zon te schijnen en het blijft nu zo lang licht dus mijn fiets buiten gezet.
Wilde net gaan fietsen toen ik voelde dat mijn voorband wat zacht was dus even oppompen, meteen de achterband ook maar doen maar die bleef gewoon maar leeglopen. Dacht weer een lekke band.
En opeens was ik in dikke tranen, getver, waarom nou ook die fiets weer een lekke band.
Peter gebeld dat ik niet kwam, hij hoorde het aan mijn stem en zei, ik kom wel even naar jou toe. Zo lief natuurlijk.
Meteen de wegenwacht gebeld en binnen een kwartier (chapeau voor de WW) was de man er en bleek mijn ventiel kapot te zijn. Gerepareerd en de man zei zelfs nog dat hij morgen nog even terug zou bellen of de band goed was gebleven, wat een service zeg.
Maar goed Peter en Chantal kwamen en de kleine Yenthe. Zo heerlijk haar weer even in mijn armen te houden was al weer bijna 2 weken geleden. Maar toen ik haar zo schuin omhoog hield kreeg ik weer zo’n duizeling en gaf haar snel aan Peter terug. Ik baalde met grote balen. Ga toch nog maar een keer terug naar de dokter. Het is gelukkig wel iets minder maar toch blijft het maar doorgaan.
Zei tegen Peter ook, zou me wel weer eens een dag gewoon lekker willen voelen en dat snapte hij ook wel.
Maar wat een lieverds natuurlijk dat ze even kwamen en lachen die kleine zeg, wat een schatje is het toch…..
Mijn zwager uit Australië ging vanavond zitten zoeken op de duizeligheden en die dingen komen vaak met drukte, overwerkt en stress ook. En ik denk zelf ook wel dat dit het geval is.
Eigenlijk is het nog maar zes weken geleden vandaag dat ik voor de tweede keer geopereerd werd. En daarna al weer na 4 weken ’s nachts gaan werken in de feestweek, daarna Wim die drie dagen kwam dan zorg ik ook weer van alles in huis te hebben, toen weer gaan werken voor ’t eerst in ’t café maar ook mijn huis nog in orde willen hebben voor de logees. Eigenlijk geen wonder als ik het zo in een rijtje zet dat mijn lichaam gaat protesteren. Zal gewoon wat meer rust in moeten bouwen voor mezelf en dat vond mijn schoonzusje ook hoor. Ze hebben deze week al wat afspraken staan om naar toe te gaan. Ze hebben nu een fiets allebei dus kunnen meer hun gang gaan. Dus voor mij de kans om deze week wat rustmomenten voor mezelf in te gaan bouwen en dan maar hopen dat het met die duizelingen ook beter zal gaan.
Lees wel blogjes maar reageren komt er ff nog niet van……. zie boven 😉